ਅਤ੍ਰ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਠਿਕਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਏषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਵਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਰਾਤ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਇਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ; ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮੁਨਾਵ੍ ਏਵਂ ਕਥਯਤਿ ਬਹਿਰ੍ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਦਿਣ੍ਡਿਮਃ । ਉਦਭੂਤ੍ ਪ੍ਰਲਯਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਘਨਗਰ੍ਜਿਤਮਾਂਸਲਃ
ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਡੰਗ ਵੱਜੀ—ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਪਾਦਯੋਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਪਰਮ੍ਪਰਾਃ । ਨृਪਾਃ ਪੌਰਾ ਵਿਟਪਿਨਃ ਪੁष੍ਪਂ ਵਾਤਯੁਤਾ ਇਵ
ਰਾਜੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਤੇ ਦਰਬਾਰੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਜਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ ਸ ਵਿष੍ਟਰਾਤ੍ । ਮੁਨਿਨਾ ਸਹ ਭੂਪਾਲ ਉਦਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸਭਾ ਤਦਨੁ ਸੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਰਣਾਮਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਹ੍ਯਸ੍ਤਨੇਨੈਵ ਜਗ੍ਮੁਃ ਖੇਚਰਭੂਚਰਾਃ
ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਆਏ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਾਸ੍ਪਦੇषੁ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਹਰ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਮ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਨਿਜਧਰ੍ਮਕ੍ਰਮੋਚਿਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮੁਨਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹੀਚਰਨਭਸ਼੍ਚਰਾਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਇਵ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਕਲ੍ਪਮ੍ ਇਵਾਪਿ ਚ
ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਤ ਇੰਝ ਲੰਘਾ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਯੁੱਗ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸृਤਕਾਰ੍ਯਪਰਮ੍ਪਰੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਾਤੇ ਜਨੇ ਖਚਰਭੂਚਰਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਃ । ਆਸ੍ਥਾਨਲੋਕਰਚਨੇਨ ਤਥੈਵ ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸਂਵਦਨਪੂਜਿਤਪੂਜ੍ਯਲੋਕਃ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਸਭ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਸਿष੍ਠਮੁਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਿਸਂਯੁਤਾ । ਸ੍ਥਿਤਖੇਚਰਸਿਦ੍ਧੌਘਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਨृਪਨਾਯਕਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਸੈਵ ਤਥੈਵਾਥ ਸਭਾ ਬਭੌ । ਸੋਮ੍ਯਾ ਸਮਸਮਾਭੋਗਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤ੍ਯੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਹੀ ਸਭਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ ਬੜੀ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਮੇਲ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਲਾਬ ਵਾਂਗ ਜੋ ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਪਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਚ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮ੍ ਉਵਾਚਾਥ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਬੋਧਯਨ੍ਤਿ ਬਲਾਦ੍ ਏਵ ਸਾਨੁਕਮ੍ਪਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ
ਸਵਾਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲਿਆ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਰਘੁਕੁਲਾਕਾਸ਼ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਹ੍ਯੋ ਮਯਾ ਧ੍ਯਾਨਨੇਤ੍ਰੇਣ ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍
ਰਾਜਾ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਚਾਨਣ, ਰਘੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕਲ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਹਂ ਚਿਰਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਾਦृਗ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪੁਲਾਂਸ੍ ਤਥੈਵ ਕੁਲਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਐਸਾ ਭਿਖਾਰੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਾਵਤ੍ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਲਬ੍ਧੋ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਃ । ਕਥਂ ਕਿਲ ਮਨੋਰਾਜ੍ਯਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਐਸਾ ਭਿਖਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਮਨ ਦਾ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਾਗਸ਼ੇषਾਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪੁਨਰ੍ ਅਹਂ ਧਿਯਾ । ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਨ੍ਤਰਂ ਯਾਤੋ ਵੇਲਾਵਾਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਹਵਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚੀਨਨਾਮਾਥ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਜਨਪਦੋ ਮਹਾਨ੍ । ਵਲ੍ਮੀਕੋਪਰਿ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਹਾਰੋ ਜਿਨਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਥੇ, ਚੀਨ ਨਾਮ ਦੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਲੇ ਉੱਤੇ ਜਿਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਬਣਿਆ ਇਕ ਵਿਹਾਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਹਾਰੇ ਸ੍ਵਕੁਟੀਕੋਸ਼ੇ ਕਪਿਲਮੂਰ੍ਧਜਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੀਰ੍ਘਸ਼ਯਾ ਨਾਮ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਂਪਰੋਦਯਃ
ਉਸ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਕੁਟੀਆ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੀਰਘਸ਼ਯਾ ਸੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵਂਸ੍ਥਿਤਿਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਦृਢਾਰ੍ਗਡਂ ਗृਹਂ ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗਭੀਤਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨੋ
ਇਕਵੀ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕਿਲ ਤਥਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ । ਅਦ੍ਯੈਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਈਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਭਿਖਾਰੀ, ਅੱਜ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਐਸੇ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰਯੋ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਗਤਾਸ੍ ਤਸ੍ਯੈਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਸ ਤੁ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ऽਨੁਭੂਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਇਕਵੀਹ ਰਾਤਾਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇ ਕਲ੍ਪੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਏਵਂ ਪੁਰਾਭਵਤ੍ । ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਤृਤੀਯੋ ਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਿਖਾਰੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਮਯਾ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਵਿष੍ਟਸ਼੍ ਚੇਤਸਾ ਚਤੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਾਦृਗ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ ਤृਤੀਯੋ ऽਨ੍ਯੋ ਜਗਤ੍ਪਦ੍ਮੋਦਰਾਲਿਨਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਲੱਭਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਐਸਾ ਤੀਜਾ ਭਿਖਾਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਗਾਤ੍ ਤੁ ਨੋ ਲਬ੍ਧਸ੍ ਤृਤੀਯਸ੍ ਤਾਦृਗਾਸ਼ਯਃ । ਅਥਾਨ੍ਯੇ ਲੀਲਯਾ ਸਰ੍ਗਾ ਮਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ ਤਤਃ
ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚੋਂ, ਅਜਿਹਾ ਤੀਜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਸ਼ਾਯਿਨਿ ਸਰ੍ਗਕੇ । ਤृਤੀਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚੇਦृਸ਼ਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਤੀਜਾ ਭਿਖਾਰੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਏਵਂ ਤੇਨੈਵ ਤੇਨੈਵ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਸ੍ ਸਰ੍ਗਸਨ੍ਤਤੌ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਬੇਅੰਤ ਜੀਵ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ, ਮਿਟਦੇ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਮ੍ ਅਪਿ ਯੇ ਮੁਨਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨृਪਾਃ । ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਏਵਂਸਮਾਚਾਰੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਲੋਕ—ਉਹ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਨਾਰਦੇਨਾਮੁਨਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਚਾਨਘ । ਏਵਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰਿਣਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਨ੍ਯੇਨ ਚਾਧੁਨਾ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਹ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਇੱਧਾਂ ਹੀ ਅਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਲਤ੍ਰਕਰ੍ਮਭ੍ਯਾਂ ਯੁਕ੍ਤੇਨਾਨੇਨ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਏਵਂਜਨ੍ਮਾਦਿਨਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਚ ਸ਼ੁਕੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਨਮ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ।
ਜਨਕੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਭਾਵ੍ਯਂ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਪੁਲਹੇਨ ਚ । ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਭृਗੁਣਾਙ੍ਗਿਰਸਾਪਿ ਚ
ਜਨਕ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪੁਲਹ, ਅਗਸਤ, ਪੁਲਸਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹੋਣਾ ਸੀ।
ਏਤ ਏਵ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਏਵਂਰੂਪਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਚਿਰਾਚ੍ ਚਿਰਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਯੇਯਂ ਵਿਤਤਾ ਯਤਃ
ਇਹੀ ਲੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਲੰਮੇ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ ਮੁੜ-ਮੁੜ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਾਇਆ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।