ਭ੍ਰਮਸ੍ਯਾਸਨ੍ਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯਾਕਾਸ਼ਵਰ੍ਣਵਤ੍ । ਅਸਂਵੇਦਨਮਾਤ੍ਰੈਕਮਾਰ੍ਜਨੀਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤੁਤਃ
ਇਹ ਭਟਕਣਾ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਦਰਅਸਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਾ ਜਾਣਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਸਨ੍ਮਯੀ ਖਰੂਪੈषਾ ਵਰਂ ਸਤ੍ਤੈਵ ਲਾਲਨੀ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵਿਨੋਦਾਯ ਕਿਮ੍ ਅਸਨ੍ ਨਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਝੂਠ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਉ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰੀਏ—ਝੂਠ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਨਾ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਨਾ ਰੌਣਕ ਵਿਚ?
ਤਤ੍ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸਂਸਾਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਥਾਯਾਲੋਕਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਲੋਕਦਾਨੇਨ ਤੇਭ੍ਯ ਏਕੀਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਤਂ ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਹ । ਯਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਹਾਰਸ੍ਥਸ੍ ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਵ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਨੇਨ ਚ । ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਅਤੇ ਚੇਤਨਤਾ ਨਾਲ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਜੀਵਟਾਦਿਮਯਂ ਤਥਾ । ਬੋਧਾਦ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਯਾਰ੍ਹੋ ऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਅਜੀਵਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਏਵੋਤ੍ਥਾਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ । ਕ੍ਵਾਪਿ ਜੀਵਟਸਂਸਾਰਂ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ੈਕਕੋਣਗਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੋਵੇਂ ਉੱਠ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ, ਕਿਸੇ ਜੀਵਤ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿषਯਂ ਤਂ ਪੁਰਂ ਤਚ੍ ਚ ਤਚ੍ ਚ ਪਾਨਵਣਿਗ੍ਗृਹਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਉਸ ਘਰ, ਉਸ ਟਾਪੂ, ਉਸ ਖੇਤਰ, ਉਸ ਇਲਾਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਮਦਿਰਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨष੍ਟਸਞ੍ਜ੍ਞਂ ਜੀਵਟਕਂ ਸ਼ਵਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਪੁਰ੍ਭਾਰਂ ਪ੍ਰਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਭਵਭੂਮਿषੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੀਵਟਕ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ, ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਨੇਨ ਚ । ਏਕਰੂਪਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਰੂਪਾਸ੍ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਜੀਵਟਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਃ
ਉਹਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ ਕੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਟਕ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਕਦੇ ਇਕ ਰੂਪ, ਕਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ।
ਬੋਧਵਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਾਭਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਬਭੁਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰੇ ਕृਤਾਕਾਰਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦੋਂਕਿ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਸਮਝ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜਾਪਦੇ ਸਨ; ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਸਨ, ਪਰ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਜਾਪਦੇ। ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਪਾਤਰ।
ਅਥ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚਿਦ੍ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸਂਸਾਰਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਪਰਭੂਤਸਘੁਙ੍ਘੁਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੂੰਜ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿषਯਂ ਤਂ ਚ ਤਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਘਰ, ਉਹ ਟਾਪੂ, ਉਹ ਇਲਾਕਾ, ਉਹ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਉਹ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਵਿਪ੍ਰਂ ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਸੁਪ੍ਤਂ ਕਲਤ੍ਰਵਲਿਤਂ ਗृਹੇ । ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਬਹਿਰ੍ਜੀਵਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਾਹਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਨੇਨ ਚ । ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤੇ ਬਹਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਕੇ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਯਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ।
ਅਥ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ਕਚਿਤਂ ਚੇਤਿਤਂ ਚ ਤੈਃ । ਸਾਮਨ੍ਤਨृਪਸਂਸਾਰਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਭਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਪਾਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ ਤਦ੍ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਸਾਮਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ ਮਤ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਪਙ੍ਕਜੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਥਾਂ, ਉਹ ਟਾਪੂ, ਉਹ ਇਲਾਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਹੇਮਾਵਦਾਤਂ ਹੇਮਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਨਿਹਿਤਂ ਕੁਚਕੋਟਰੇ । ਭ੍ਰਮਰ੍ਯੇਵਾਨ੍ਵਿਤਂ ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਸੁਪ੍ਤਂ ਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਲਾ ਮੱਖੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਕਾਨ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਵਲਿਤਂ ਮਞ੍ਜਰੀਭਿਰ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍ । ਦੀਪਜਾਲਕਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨੌਘ ਇਵ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ, ਜਾਂ ਲੰਪਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਨੇਨ ਚ । ਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤੇ ਬਹਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਤੇ ਸੂਝ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪਰ ਬਿਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ।
ਅਥ ਤੇ ਰਾਜਸਂਸਾਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਨ੍ਯਾਸੁ ਭ੍ਰੇਮੁਸ੍ ਸਂਸृਤਿਭੂਮਿषੁ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਜਗਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਂਸੇਹਾਂ ਰੁਦ੍ਰਤਾਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਿਰੇਜੁਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੰਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸੌ ਵਿੱਚ ਜਾ ਮਿਲੇ ਤੇ ਚਮਕ ਉਠੇ।
ਏਕਸਂਵਿਦ੍ ਭਿਨ੍ਨਤਨੁ ਚਿਤ੍ਰਚੇष੍ਟਮ੍ ਅਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਏਕਰੂਪਮ੍ ਅਨੇਕਾਤ੍ਮ ਰੂਪਂ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੁਝ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਨੇਕ ਜਿੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਵੀ।
ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਚ੍ ਛਤਮ੍ ਅਥ ਨਿਰਾਵਰਣਚਿਨ੍ਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਗਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿ
ਇਹ ਰੁਦਰਾਂ ਦਾ ਸੌ, ਪੂਰੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਅਸਥਿਤੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਤਾਨੀਹ ਸਨ੍ਤਿ ਰਾਮ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ । ਏਤਦ੍ ਏਕਾਦਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਂਸਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਸੌ ਵੱਡੇ ਰੁਦਰ ਹਨ; ਇਸ ਗਿਆਰਵੇਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ।
ਯੋ ਯੋ ਹਿ ਯਸ੍ਯ ਜੀਵਸ੍ਯ ਸਂਸਾਰਸ੍ ਸਮੁਦੇਤਿ ਹਿ । ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਜੀਵੌਘਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਅਜਾਗਰ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਮਿਲਨ੍ਤਿ ਹਿ ਮਿਥੋ ਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਰਙ੍ਗਾਮ੍ਬ੍ਵ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਧੌ । ਅਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ ਸ੍ਵਤਾਮਾਤ੍ਰਨਿष੍ਠਾ ਲੋष੍ਟਵਦ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਾਗਰ ਜੀਵ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਜਾਗਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਯਥਾ ਦ੍ਰਵਤ੍ਵਾਦ੍ ਵੀਚ੍ਯਮ੍ਬੂਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸਮ੍ਮਿਲਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਤਥਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਜੀਵੌਘਾ ਮਿਥਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਿਲਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਰਮੀ ਕਰਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਗਰ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਉਦਿਤਾਸ਼੍ ਚੈਤੇ ਸਂਸਾਰੇ ਜੀਵਰਾਸ਼ਯਃ । ਚਿਦ੍ਧਾਤੋਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵੇਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਸਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਜੀਵ ਹਰੇਕ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਆਖਨ੍ਯਤੇ ਭੂਮੇਸ੍ ਤਤ੍ ਤਨ੍ ਨਾਮ ਯਥਾਙ੍ਗ ਮृਤ੍ । ਸਰ੍ਵਗਾਯਾਸ਼੍ ਚਿਤੇਰ੍ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਊਹ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਤਥੇਹ ਚਿਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਤਲੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਚਿੱਤ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।