ਸਾਮਨ੍ਤਤਾਮ੍ ਅਵਾਪਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਸਤਤਚਿਨ੍ਤਿਤਾਮ੍ । ਸਾਤਤ੍ਯੇਨ ਰਸਃ ਪੀਤਃ ਫਲਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਪਾਦਪੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਇਕ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਲਗਾਤਾਰ ਰਸ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਥਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਾਤ੍ ਸੋ ऽਭਵਨ੍ ਨृਪਃ । ਸ ਕਾਮੁਕਤਯਾ ਰਾਜਾ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ ਹ
ਰਾਜ, ਧਰਮ ਤੇ ਫਰਜ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਪਾ ਗਿਆ।
ਲੋਲਲੋਚਨਲੋਭੇਨ ਸਾ ਮृਗੀ ਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਬਭੂਵ ਵਾਸਨਾਮੋਹਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹੋ ਦੁਃਖਾਯ ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਬੇਚੈਨ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਸੁਆਦ ਭਰੀ ਹਿਰਣ ਬਣ ਗਈ। ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਭਟਕਣ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਮृਗੀ ਸਤਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਾ ਬਭੂਵ ਵਿਪਿਨੇ ਲਤਾ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿ ਲਵਨਂ ਲਤਿਕਾਨੁਬਭੂਵ ਹ
ਹਿਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬੇਲ ਬਣ ਗਈ। ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸ ਬੇਲ ਨੇ ਨਮਕ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਚੱਖਿਆ।
ਅਨ੍ਤਸ੍ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਚਿਰਾਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਥਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਾਵਮਰ੍ਦੇਨ ਸਦਾਤਦ੍ਭਾਵਭਾਵਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਧੁਮੱਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ ਵਾਰਣਖੁਰਕ੍ਸ਼ੋਦਮ੍ ਅਨੁਭੂਯਾਥ ਭਾਵਿਤਮ੍ । ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਬਭ੍ਰਾਮ ਮਹਾਸਂਸृਤਿਵਿਭ੍ਰਮਾਨ੍
ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਿਸਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਅਸਰ ਹੇਠ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਸਂਸਾਰਸ਼ਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸਾਰਸਂਰਮ੍ਭੇ ਸ੍ਵਮਨੋਮਾਤ੍ਰਸਮ੍ਭृਤੇ
ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ, ਰੁਦਰ, ਇਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪਾਸੁ ਸਂਸਾਰਾਰਣ੍ਯਭੂਮਿषੁ । ਬਹ੍ਵੀष੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਅਭਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਭਟਕਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਭਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਅਭਵਂ ਸਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਂ ਜੀਵਟਨਾਮਕਃ । ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਜੁਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਜੀਵਤ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹੋਇਆ.
ਹਂਸਃ ਪਦ੍ਮਵਨੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਚ੍ਛੇ ਚ ਵਾਰਣਃ । ਹਰਿਣੋ ਹੇਹਯਾਦ੍ਰੌ ਚ ਦਸ਼ਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਮਾਂ ਗਤਃ
ਕਦੇ ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਹੰਸ ਬਣਿਆ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਾਥੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹੇਹਯਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖੇ.
ਅਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸਮਤੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਨਿ ਦਿਨਰ੍ਤੁਰਚਿਤਾਨਿ ਚ
ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਚਾਰ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲੰਘ ਗਏ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵੀ ਬੀਤ ਗਈਆਂ.
ਮਮ ਪ੍ਰਥਮਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ੍ਫੁਰਿਤਸ੍ਯ ਪਰਾਤ੍ ਪਦਾਤ੍ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਜਾਤਿਤਯਾ ਰੂਢੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਵੇ ਯੋ ਜ੍ਞਤਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਭਿਖਿਆਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੋ ਸਤਗੁਣੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਸੀ.
ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਂਸਤਾਮ੍ । ਸ ਏਵ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ऽਭ੍ਯਾਸਃ ਫਲਿਤਸ੍ ਸਙ੍ਗਮੋਦਯਾਤ੍
ਵਾਰ ਵਾਰ, ਕਈ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੰਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਭਿਆਸ ਹੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ ਫਲਦਾ ਹੈ।
ਦृਢਾਭ੍ਯਾਸੋ ਯ ਏਵਾਸ੍ਯ ਜੀਵਸ੍ਯੋਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਘ੍ਨਤਃ । ਯੋਨ੍ਯਨ੍ਤਰਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਤਮ੍ ਏਵੈषੋ ऽਨੁਧਾਵਤਿ
ਜਿਸ ਜੀਵ ਵਿਚ ਜੋ ਪੱਕਾ ਅਭਿਆਸ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਾਤ੍ । ਅਸ਼ੁਭੋ ਵਾਸਨਾਭ੍ਯਾਸੋ ਜੀਵਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਸੁਆਗਤ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਵਿਚ ਮਾੜੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਦਿਕਮ੍ ਏਵੈष ਕੇਵਲਂ ਸ੍ਵੋਦਯਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ਵਾਸਨਾਭ੍ਯਾਸੋ ਹੇਤੁਂ ਲਘੁਮ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਹ ਸੰਗਤ ਆਦਿਕ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਉਤਪੱਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਯਤੇ ऽਜਸ੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਹਾਨ੍ਤਰੇ ऽਪਿ ਚ । ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨੇष੍ਵ੍ ਅਸਦ੍ ਅਪਿ ਤਤ੍ ਸਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭੂਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਝੂਠਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਅਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਾਕਾਰਿ ਦੁਃਖਾਯ ਚ ਸੁਖਾਯ ਚ । ਉਦੇਤਿ ਭਾਵਨਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਵਨਾਭਾਵਨਂ ਜਯਃ
ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਹੈ।
ਭਾਵਨੈਵ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਹੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਤਂ ਗੁਲ੍ਮਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਃ
ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਸਤੀ ਦਾ ਫੈਲਾਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੂਟਾ ਆਪਣੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੈषਾ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤ ਏਵੇਤਿ ਤਦ੍ਭ੍ਰਮੇਣਾਲਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਨਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਆਓ ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਈਏ।
ਭ੍ਰਮਸ੍ਯਾਸਨ੍ਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ਯਾਕਾਸ਼ਵਰ੍ਣਵਤ੍ । ਅਸਂਵੇਦਨਮਾਤ੍ਰੈਕਮਾਰ੍ਜਨੀਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤੁਤਃ
ਇਹ ਭਟਕਣਾ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਦਰਅਸਲ ਸਿਰਫ਼ ਨਾ ਜਾਣਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਸਨ੍ਮਯੀ ਖਰੂਪੈषਾ ਵਰਂ ਸਤ੍ਤੈਵ ਲਾਲਨੀ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵਿਨੋਦਾਯ ਕਿਮ੍ ਅਸਨ੍ ਨਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਝੂਠ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਉ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰੀਏ—ਝੂਠ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇਗੀ, ਨਾ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਨਾ ਰੌਣਕ ਵਿਚ?
ਤਤ੍ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਸਂਸਾਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਥਾਯਾਲੋਕਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਲੋਕਦਾਨੇਨ ਤੇਭ੍ਯ ਏਕੀਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਤਂ ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਹ । ਯਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਹਾਰਸ੍ਥਸ੍ ਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਵ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਨੇਨ ਚ । ਯੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਅਤੇ ਚੇਤਨਤਾ ਨਾਲ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਜੀਵਟਾਦਿਮਯਂ ਤਥਾ । ਬੋਧਾਦ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਯਾਰ੍ਹੋ ऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਅਜੀਵਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਏਵੋਤ੍ਥਾਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ । ਕ੍ਵਾਪਿ ਜੀਵਟਸਂਸਾਰਂ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ੈਕਕੋਣਗਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੋਵੇਂ ਉੱਠ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ, ਕਿਸੇ ਜੀਵਤ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿषਯਂ ਤਂ ਪੁਰਂ ਤਚ੍ ਚ ਤਚ੍ ਚ ਪਾਨਵਣਿਗ੍ਗृਹਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਉਸ ਘਰ, ਉਸ ਟਾਪੂ, ਉਸ ਖੇਤਰ, ਉਸ ਇਲਾਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਮਦਿਰਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਰ੍ ਨष੍ਟਸਞ੍ਜ੍ਞਂ ਜੀਵਟਕਂ ਸ਼ਵਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਪੁਰ੍ਭਾਰਂ ਪ੍ਰਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਭਵਭੂਮਿषੁ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੀਵਟਕ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ, ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ਼ੁ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਨੇਨ ਚ । ਏਕਰੂਪਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਰੂਪਾਸ੍ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਜੀਵਟਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਃ
ਉਹਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ ਕੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਟਕ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਕਦੇ ਇਕ ਰੂਪ, ਕਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੋ ਗਏ।