ਸਨ੍ਤੋषੋ ਹਿ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸਨ੍ਤੋषਸ੍ ਸੁਖਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਪਰਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮ੍ ਅਰਿਸੂਦਨ
ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਸੰਤੋਖ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਤੋਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸੁਖਿਨਾਂ ਚਿਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਸਾਧੂਨਾਂ ਜਰਤ੍ਤृਣਲਵਾਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਵੀ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਅਰਥਹੀਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਸ਼ਾਲਿਨੀ ਬੁਦ੍ਧੀ ਰਾਮ ਸਂਸਾਰਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਵਿषਮਾਸ੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਕਦਾਚਨ ਦੂਯਤੇ
ਰਾਮਾ, ਜਿਸ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੋਖ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਨ੍ਤੋषਾਮृਤਪਾਨੇਨ ਯੇ ਪਰਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਭੋਗਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਅਤੁਲਾ ਤੇषਾਮ੍ ਏषਾ ਪ੍ਰਤਿਵਿषਾਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਮਿਲੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਥਾ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤਾਃ ਪੀਯੂषਰਸਵੀਚਯਃ । ਯਥਾ ਹਿ ਮਧੁਰਾਸ੍ਵਾਦਸ੍ ਸਨ੍ਤੋषੋ ਦੋषਨਾਸ਼ਨਃ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵੀ ਉਤਨਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਜਿੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਖ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਔਗਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਞ੍ਛਾਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਮਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਦृष੍ਟਖੇਦਾਖੇਦੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ ਸ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਪੂਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ ਸਨ੍ਤੋषਂ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਤਿ ਨ ਮਾਨਸਮ੍ । ਉਦ੍ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਪਦਸ੍ ਤਾਵਲ੍ ਲਤਾ ਇਵ ਮਨੋਵਨਾਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਦਰੋਂ ਸੰਤੋਖ ਮਨ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਗਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਬਾਰ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੇਲ ਉੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਸ਼ੀਤਲਂ ਚੇਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਿਭਿਃ । ਭृਸ਼ਂ ਵਿਕਾਸਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਭਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਟਸ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕੰਵਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼ਾਵੈਵਸ਼੍ਯਵਿਵਸ਼ੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਮ੍ਲਾਨੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਝਲਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਲਿਨ ਅਦਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਰਝਾਇਆ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਅਜ੍ਞਾਨਘਨਯਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸਙ੍ਕੋਚਂ ਨ ਨਰਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਸਾਵ੍ ਉਦਿਤੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਤੋषਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੰਵਲ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਗਾੜ੍ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਕਿਞ੍ਚਨੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਸੁਖਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਂ ਯਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਖੀ ਤੇ ਰੋਗ-ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਸ੍ ਸ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ ਸਦਾਚਾਰਸ੍ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਪਰਿਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪੂਰ੍ਣਚੇਤਸਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਰ੍ ਇਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਖੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਐਸੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ।
ਪੂਰ੍ਣਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤृष੍ਣਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਲਚ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਾਮृਤਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਲਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮ੍ ਆਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਰਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੋਰ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਠੰਡਕ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲੋੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਰਕਾਲੀ ਠੰਡਕ ਵਾਲੀ ਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡਕ।
ਸਨ੍ਤੋषਪੁष੍ਟਮਨਸਂ ਭृਤ੍ਯਾ ਇਵ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਯਃ । ਰਾਜਾਨਮ੍ ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤੇ ਕਿਙ੍ਕਰਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਪਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛੇ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੇ ਪੁਰੁषੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਧਯਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵਾਸ਼ੁ ਪਾਂਸਵਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਅੰਦਰ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਠੰਢੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੀਤਲਯਾ ਨਾਮ ਕਲਙ੍ਕਪਰਿਹੀਨਯਾ । ਪੁਰੁषਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਤਿ ਪੂਰ੍ਣਤਯੇਨ੍ਦੁਵਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਠੰਢੇ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮਤਾਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਵਲੋਕਯਨ੍ । ਤੋषਮ੍ ਏਤਿ ਯਥਾ ਲੋਕੋ ਨ ਤਥਾ ਧਨਸਙ੍ਗਮੈਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਮਤਾ-ਭਰੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਸਮਤਯਾ ਮਤਯਾ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਾਂ ਪੁਰੁषਰਾਡ੍ ਇਹ ਯਸ੍ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ । ਤਮ੍ ਅਮਲਂ ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਨਭਸ਼੍ਚਰਾ ਅਪਿ ਮਹਾਮੁਨਯੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਸਮਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਨृਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੋਪਕਰੋਤੀਹ ਸਾਧੁਸ੍ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਤਰੋਰ੍ ਜਾਤਂ ਵਿਵੇਕਕੁਸੁਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਭਾਜਨਂ ਤੇ ਫਲਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਸੁਭਾਵਕ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਆਕੀਰ੍ਣਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਮृਤਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਸਵਾਯਤੇ । ਆਪਤ੍ ਸਮ੍ਪਦ੍ ਇਵਾਭਾਤਿ ਵਿਦ੍ਵਜ੍ਜਨਸਮਾਗਮੇ
ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਨ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਹਿਮਮ੍ ਆਪਤ੍ਸਰੋਜਿਨ੍ਯਾ ਮੋਹਨੀਹਾਰਮਾਰੁਤਃ । ਜਯਤ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਧੁਸ੍ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਠੰਢ, ਭਟਕਣ ਦੀ ਹਵਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਭ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਂ ਵਿਵਰ੍ਧਨਂ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਤਰੁਸ਼ਾਤਨਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸਰਣਮ੍ ਆਧੀਨਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਾਧੁਸਮਾਗਮਮ੍
ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵੇਕਃ ਪਰਮੋ ਦੀਪੋ ਜਾਯਤੇ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਾਤ੍ । ਮਨੋਹਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲੋ ਨੂਨਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਾਦ੍ ਇਵ ਗੁਚ੍ਛਕਮ੍
ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਮਝ ਦਾ ਚਿਰਾਗ ਜਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ।
ਨਿਰਪਾਯਾਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਨਿਤ੍ਯਪੀਵਰੀਮ੍ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਵਿਭੂਤਯਃ
ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਅਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਖਤਰੇ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਕष੍ਟਤਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਦਸ਼ਾਂ ਵਿਵਸ਼ਤਾਂ ਗਤੈਃ । ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਮਾਨਵੈਸ੍ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਦੇ ਵੀ, ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਵੀ, ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਤਯੋ ਲੋਕੇ ਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੁਭਦੀਪਿਕਾਃ । ਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਧਕਾਰਹਾਰਿਣ੍ਯੋ ਭਾਸੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇਕੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਸਿਤਯਾ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਤਿਗਙ੍ਗਯਾ । ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨੈਃ ਕਿਂ ਤੀਰ੍ਥੈਃ ਕਿਂ ਤਪੋਭਿਃ ਕਿਮ੍ ਅਧ੍ਵਰੈਃ
ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਠੰਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਤੀਰਥ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਯਗਨ ਦੀ।