ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਸੁਖੇਨਾਤ੍ਮਾ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਨਾਰ੍ਜੁਨ । ਦृषਦ੍ਵਚ੍ ਚੇਤਨਾਤ੍ਮਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍
ਆਤਮਾ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੇ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਡਂ ਚਿਤ੍ਤਾਦਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਂ ਦੇਹਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਨ ਚੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਮਨ ਆਦਿ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਡਂ ਦੇਹਾਦਿ ਦੁਃਖਾਦੇਰ੍ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਭੋਕ੍ਤ੍ਰ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ ਮਾਯਾਭ੍ਰਮਮ੍ ਏਵਾਙ੍ਗ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯ੍ ਅਬੋਧਵਸ਼ੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੂਰਖ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਸਮਝੋ.
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਦੇਹਾਦਿ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਦਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਯਤ੍ ਪृਥਗ੍ਭੂਤਂ ਕਿਂ ਕੇਨਾਤੋ ऽਨੁਭੂਯਤੇ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦ੍ ਇਦਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਤੇਨੈषਾ ਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਦੁਰਵਬੋਧੋਤ੍ਥਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬੋਧੇਨ ਭਾਰਤ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇਹ ਭਟਕਣ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਹੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਭਾਰਤ.
ਯਥਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਿਭਯਂ ਬੋਧਾਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਬੋਧਜਮ੍ । ਤਥਾ ਦੇਹਾਦਿ ਦੁਃਖਾਦਿ ਬੋਧਾਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਬੋਧਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਡਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਵਿष੍ਵਗ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬੋਧਃ ਪਰਮ ਏष ਸਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਜਗਤ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝੋ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਣਵਤਰਙ੍ਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਲੀਯਸੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤੇ ਸ੍ਫੁਰਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਸਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈਂ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਕੁਝ ਬਣ ਕੇ ਫਿਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਜਗਤ੍ ਕਾਲਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਦੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਸੈਨਿਕਾ ਇਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਤਸ੍ ਸਦਸਤ੍ਕ੍ਰਮੌ
ਜਗਤ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ, ਥਾਂ, ਤੂੰ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਫੌਜ—all ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਹੀ ਹਿਲਚਲ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ।
ਜਹਿ ਮਾਨਂ ਮਦਂ ਸ਼ੋਕਂ ਭਯਮ੍ ਈਰ੍ष੍ਯਾਂ ਸੁਖਾਸੁਖੇ । ਦ੍ਵੈਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸਦ੍ਰੂਪਮ੍ ਏਕਸ੍ ਸਦ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ ਭਵ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ, ਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਈਰਖਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ—all ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਦਵੈਤ ਝੂਠਾ ਹੈ—ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਪੁਰੁषਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯੇਣਾਨੁਭਵਾਤ੍ਮਨਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬृਂਹਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਕੁਰੁ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੜਾਈ ਬਣਾਓ।
ਅਸਂਵਿਦਨ੍ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਲਾਭਾਲਾਭੌ ਜਯਾਜਯੌ । ਯੁਦ੍ਧਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਭ ਭਾਰਤ
ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਲਾਭ-ਹਾਨੀ, ਜਿੱਤ-ਹਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨਾ।
ਲਾਭਾਲਾਭਸਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੂਨਂ ਨਕਿਞ੍ਚਨ । ਜਡੋ ਵਾਤ ਇਵ ਸ੍ਪਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਰ
ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਮੋਹ ਦੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਸਿ ਯਜ੍ ਜੁਹੋषਿ ਦਦਾਸਿ ਯਤ੍ । ਯਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੋ।
ਯਨ੍ਮਯੋ ਯੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਯਮਯੋ ਭਵ
ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈ।
ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਭਾਵਿਤਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞੇਨ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ 'ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ' ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਮ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮ ਯਃ । ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ ਚੋਕ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਵਿਚ ਅਕਰਮ ਅਤੇ ਅਕਰਮ ਵਿਚ ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਕਰ੍ਮਫਲਹੇਤੁਰ੍ ਭੂਰ੍ ਮਾ ਤੇ ਸਙ੍ਗੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰ੍ਮਣਿ । ਯੋਗਸ੍ਥਃ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖ, ਤੇ ਅਕਰਮ ਨਾਲ ਵੀ ਤੇਰਾ ਲਗਾਵ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਕਰ੍ਮਾਸਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਥਾ ਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮੂਢਤਾਮ੍ । ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਮ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਮੂੜਤਾ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਫਲਾਸਙ੍ਗਂ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨੈਵ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਆਸਕ੍ਤਿਮ੍ ਆਹੁਃ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਮ੍ ਅਕਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਹਿ ਮਨਸਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨ ਮੂੜਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੂੜਤਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਰਾਸਕ੍ਤੇਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਰਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਤृਤੋਦੇਤਿ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਅਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਭੋਕ੍ਤृਤ੍ਵਮ੍ ਅਭੋਕ੍ਤृਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਮੈਕਤਾ । ਸਮੈਕਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮ੍ ਆਤਤਮ੍
ਕਰਤਾਪਣ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਇਕਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕਤਾ ਤੋਂ ਅਨੰਤਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਅਨੰਤਤਾ ਤੋਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮੈਕਤਾਂ ਗਤਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਰਜੁਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾਃ ਕਾਮਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਨਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਕਰ੍ਮਾਣਂ ਤਮ੍ ਆਹੁਃ ਪਣ੍ਡਿਤਂ ਬੁਧਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਪੰਡਿਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਸ੍ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਨਿਸ੍ਸ੍ਪृਹਃ । ਯਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ ਸੁਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਤਾਂ ਗਤਃ
ਜੋ ਸਮਾਨ ਚਿੱਤ, ਮਿੱਠਾ, ਢਿੱਲਾ, ਸੁਚੇਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਤ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥੋ ਨਿਰ੍ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਚ ਭਵ ਭੂषਿਤਭੂਤਲਃ
ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਲਾਭ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਐਸਾ ਬਣ।
ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਯ ਆਸ੍ਤੇ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਵਿਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਮਿਥ੍ਯਾਚਾਰਸ੍ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠਾ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨਸਾ ਨਿਯਮ੍ਯਾਰਭਤੇ ऽਰ੍ਜੁਨ । ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਕਰ੍ਮਯੋਗਮ੍ ਅਸਕ੍ਤਸ੍ ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮ ਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਪੂਰ੍ਯਮਾਣਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਚਲਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਆਪਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਵਤ੍ । ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕਾਮਾ ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਕਾਮਕਾਮੀ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।