ਨਿਰ੍ਮਾਨਮੋਹਾ ਜੀਤਸਙ੍ਗਦੋषਾ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਮਾਃ । ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੈਰ੍ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਸੁਖਦੁਃਖਸਞ੍ਜ੍ਞੈਰ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮੂਢਾਃ ਪਦਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਤਤ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਾਵ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਭਟਕਣ ਦੇ, ਉਸ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਯਤ੍ ਤੇ ऽਹਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸੁਖਦੁਃਖਦਾਃ । ਆਗਮਾਪਾਯਿਨੋ ऽਨਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤ
ਸੰਸਾਰਕ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਠੰਡ, ਗਰਮੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤੇ ਤੁ ਨੈਕਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕ੍ਵਾਤੋ ਦੁਃਖਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਸੁਖਮ੍ । ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਨਵਯਵੇ ਕੁਤਃ ਪੂਰਣਖਣ੍ਡਨੇ
ਪਰ ਉਹ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਜਾਂ ਵੰਡ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਕਲਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਅਨਨ੍ਤੇ ऽਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਾਦੌ ਹੇਮ੍ਨੀਵ ਕਟਕਾਦਿਤਾ
ਇਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸোনੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ।
ਯਂ ਹਿ ਨ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਭ੍ਰਮਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਸਮਦੁਃਖਸੁਖੋ ਧੀਰਸ੍ ਸੋ ऽਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਵਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤੇ ਆਭਾਸਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਇਵ । ਅਸਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸਦ੍ਰੂਪਂ ਕਥਂ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਆਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਿੱਖਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਝੂਠੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯੇਤੇ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਅਸਰ੍ਵਗੇ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਵਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਾ ਕਥਮ੍ ਇਵਾਨਯੋਃ
ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਪਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਤੱਤ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨਾਸਤੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭਾਵੋ ਨਾਭਾਵੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਤਃ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਅਸਲ ਵਿਚ ਜੋ ਝੂਠ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਸੁਖ, ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਵਸਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸਤ੍ਤ੍ਵਮਤੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਵੈਤਯੋਰ੍ ਜਗਦਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਮਧ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੇषੇ ਬਦ੍ਧਪਦੋ ਭਵ
ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਰਹੋ।
ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਸੁਖੇਨਾਤ੍ਮਾ ਦੁਃਖੈਰ੍ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਨਾਰ੍ਜੁਨ । ਦृषਦ੍ਵਚ੍ ਚੇਤਨਾਤ੍ਮਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍
ਆਤਮਾ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੇ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਡਂ ਚਿਤ੍ਤਾਦਿ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਭਾਜਨਂ ਦੇਹਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਨ ਚੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਮਨ ਆਦਿ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਡਂ ਦੇਹਾਦਿ ਦੁਃਖਾਦੇਰ੍ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਭੋਕ੍ਤ੍ਰ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ ਮਾਯਾਭ੍ਰਮਮ੍ ਏਵਾਙ੍ਗ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯ੍ ਅਬੋਧਵਸ਼ੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੂਰਖ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਸਮਝੋ.
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਦੇਹਾਦਿ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾਦਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਯਤ੍ ਪृਥਗ੍ਭੂਤਂ ਕਿਂ ਕੇਨਾਤੋ ऽਨੁਭੂਯਤੇ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦ੍ ਇਦਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਤੇਨੈषਾ ਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਦੁਰਵਬੋਧੋਤ੍ਥਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਬੋਧੇਨ ਭਾਰਤ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇਹ ਭਟਕਣ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਹੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਣ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਭਾਰਤ.
ਯਥਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਿਭਯਂ ਬੋਧਾਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਬੋਧਜਮ੍ । ਤਥਾ ਦੇਹਾਦਿ ਦੁਃਖਾਦਿ ਬੋਧਾਨ੍ ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਬੋਧਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦਾ ਡਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਵਿष੍ਵਗ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਬੋਧਃ ਪਰਮ ਏष ਸਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਜਗਤ ਅਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝੋ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਣਵਤਰਙ੍ਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਲੀਯਸੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤੇ ਸ੍ਫੁਰਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਸਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਇਕ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈਂ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਕੁਝ ਬਣ ਕੇ ਫਿਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਜਗਤ੍ ਕਾਲਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਦੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਸੈਨਿਕਾ ਇਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸ੍ਤਸ੍ ਸਦਸਤ੍ਕ੍ਰਮੌ
ਜਗਤ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ, ਥਾਂ, ਤੂੰ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਫੌਜ—all ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਹੀ ਹਿਲਚਲ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ।
ਜਹਿ ਮਾਨਂ ਮਦਂ ਸ਼ੋਕਂ ਭਯਮ੍ ਈਰ੍ष੍ਯਾਂ ਸੁਖਾਸੁਖੇ । ਦ੍ਵੈਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸਦ੍ਰੂਪਮ੍ ਏਕਸ੍ ਸਦ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ ਭਵ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ, ਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਈਰਖਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ—all ਛੱਡ ਦੇ; ਇਹ ਦਵੈਤ ਝੂਠਾ ਹੈ—ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਪੁਰੁषਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਯੇਣਾਨੁਭਵਾਤ੍ਮਨਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬृਂਹਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਕੁਰੁ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇਰੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੜਾਈ ਬਣਾਓ।
ਅਸਂਵਿਦਨ੍ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਲਾਭਾਲਾਭੌ ਜਯਾਜਯੌ । ਯੁਦ੍ਧਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਭ ਭਾਰਤ
ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਲਾਭ-ਹਾਨੀ, ਜਿੱਤ-ਹਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਾਹ ਦਾ ਤਿੰਨਾ।
ਲਾਭਾਲਾਭਸਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੂਨਂ ਨਕਿਞ੍ਚਨ । ਜਡੋ ਵਾਤ ਇਵ ਸ੍ਪਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰਸृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਰ
ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਮੋਹ ਦੇ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਸਿ ਯਜ੍ ਜੁਹੋषਿ ਦਦਾਸਿ ਯਤ੍ । ਯਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹੋ।
ਯਨ੍ਮਯੋ ਯੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ ਤਦ੍ ਆਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਯਮਯੋ ਭਵ
ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈ।
ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਭਾਵਿਤਮ੍ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞੇਨ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ 'ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ' ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਕਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਮ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮ ਯਃ । ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ ਚੋਕ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਵਿਚ ਅਕਰਮ ਅਤੇ ਅਕਰਮ ਵਿਚ ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਕਰ੍ਮਫਲਹੇਤੁਰ੍ ਭੂਰ੍ ਮਾ ਤੇ ਸਙ੍ਗੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰ੍ਮਣਿ । ਯੋਗਸ੍ਥਃ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖ, ਤੇ ਅਕਰਮ ਨਾਲ ਵੀ ਤੇਰਾ ਲਗਾਵ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਕਰ੍ਮਾਸਕ੍ਤਿਮ੍ ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਥਾ ਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮੂਢਤਾਮ੍ । ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਮਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕਰਮ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਮੂੜਤਾ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਫਲਾਸਙ੍ਗਂ ਨਿਤ੍ਯਤृਪ੍ਤੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨੈਵ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।