ਯੋਗਸ੍ਥਃ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯ । ਨਿਸ੍ਸਙ੍ਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਰ੍ਮਾਸਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਬਧ੍ਯਸੇ
ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰ, ਲਗਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ। ਜੇ ਤੂੰ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਬ੍ਰਹ੍ਮਵਪੁਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਕੁਰੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਿਤਸਮਾਚਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਭਵਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੂਪ ਬਣ ਕੇ, ਕਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਪਿਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥ ਈਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰਾਮਯਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭਵ ਭੂषਿਤਭੂਤਲਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਭਾ ਪਾ।
ਸਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਸਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਮੁਨਿਃ । ਸਨ੍ਨ੍ਯਾਸਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਮਤਿਰ੍ ਭਵ
ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਾਨ ਰੱਖ, ਤੇ ਮੂਨਿ ਬਣ। ਤਿਆਗ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੰਮ ਕਰ।
ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗਸ੍ਯ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਚ । ਈਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਪਣਰੂਪਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਗ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਗਾਵ ਛੱਡਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਤਿਆਗ — ਹੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ।
ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਯੋਗਸ੍ਯ ਵਿਭਾਗਃ ਕੀਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਕਥਯੈਤਨ੍ ਮੇ ਮਹਾਮੋਹਨਿਵृਤ੍ਤਿਦਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਟਕਾਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਵ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਘਨਵੇਦਨਮ੍ । ਨਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਾਵਨਾਕਾਰਂ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਚੋਖੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੁਦ੍ਯੋਗਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਂ ਚ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਪਣਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਤੇ 'ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਾਂ' — ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਬਹਿਸ਼੍ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪਾषਾਣਹृਦਯੋਪਮਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਾਚ੍ਛਂ ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਨ ਦृषਤ੍ ਪਰਮ੍
ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਖਾਲੀ, ਬਾਹਰੋਂ ਵੀ ਖਾਲੀ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਾਂਗ; ਸ਼ਾਂਤ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ, ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੋਸ।
ਤਤ ਈषਦ੍ ਯਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਨਮ੍ ਈषਦ੍ ਅਨ੍ਯਤਯੋਦਯੇ । ਸ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਸੋ ऽਯਮ੍ ਆਕਾਸ਼ ਇਵ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੋਰਪਨ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਝਲਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖਾਲੀਪਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਭਾਗੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਕੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮ੍ ਉਦਿਤਸ਼੍ ਚਿਤੇਃ । ਕੋਟਿਕੋਟ੍ਯਂਸ਼ਕਲਿਤਃ ਕ ਇਵੈਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗ੍ਰਹਃ
ਇਹ 'ਮੈਂ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਹਰ ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਣਗਿਣਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਕੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਕਲ੍ਪਭੇਦੇ ਸ੍ਫੁਰਿਤੇ ਸਂਵਿਤ੍ਸਾਰਮਯਾਤ੍ਮਨਿ । ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯੇਣਾਵਿਚਿਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਕਿਮ੍ ਏਕਤ੍ਰਾਪਿ ਵੋ ਗ੍ਰਹਃ
ਜਦੋਂ ਚਿੱਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪਕੜ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਪृਥਗ੍ਭੂਤ ਏਵੈष ਪृਥਗ੍ਭੂਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਪृਥਗ੍ ਅਬ੍ਧਿਰ੍ ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤੋ ਨਾਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ' ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯਥੇਹਾਹਂ ਤਥੇਹਾਸਿ ਘਟਾਦੀਹਾਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਕਟਃ । ਖਮ੍ ਇਹੈਵਂ ਤਥਾਮ੍ਬ੍ਵਾਦਿ ਕਿਮ੍ ਅਹਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈਂ; ਘੜਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਬਾਂਦਰ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ—'ਮੈਂ' ਹੋਣ ਦੀ ਪਕੜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵਿਭਾਗਸ੍ਯ ਯੋ ਦ੍ਵੈਤਸ੍ਯ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਯਾਗਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਜਾਲਾਨਾਮ੍ ਅਸਂਸਙ੍ਗਸ੍ ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਵੈਤ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਛੱਡ ਦੇਣੇ, ਇਹੀ ਅਲਗ ਰਹਿਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਸ੍ਤਕਲ੍ਪਨਾਜਾਲਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਕਤ੍ਵਭਾਵਨਮ੍ । ਗਲਿਤਦ੍ਵੈਤਨਿਰ੍ਭਾਸਮ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵੇਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ, ਜਦ ਦਵੈਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕੇਵਲ ਇਕਤਾ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਹੈ।
ਅਭੇਦਵਸ਼ਤੋ ਭੇਦੋ ਨਾਮ੍ਨੈਵੈषਾਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨਿ । ਬੋਧਾਤ੍ਮਾਖਿਲਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਂ ਜਗਦ੍ ਏਕਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਕਤਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ ਵਿਚ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਕ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਹਮ੍ ਆਸ਼ਾ ਜਗਦ੍ ਅਹਂ ਖਮ੍ ਅਹਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਕਾਲੋ ऽਹਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਦ੍ਵੈਤਂ ਦ੍ਵੈਤਂ ਚਾਹਮ੍ ਅਹਂ ਜਗਤ੍
ਮੈਂ ਆਸ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਰਮ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਵੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਅਦਵੈਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦਵੈਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਹਾਂ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਭਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਯਾਜੀ ਮਾਂ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ । ਮਾਮ੍ ਏਵੈष੍ਯਸਿ ਮਤ੍ਵੈਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਦ੍ਵੇ ਰੂਪੇ ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਰਂ ਚਾਪਰਮ੍ ਏਵ ਚ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਕਦਾ ਰੂਪਂ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ: ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਤੇ ਇੱਕ ਆਮ। ਉਹ ਰੂਪ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵੇ ਰੂਪੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮੇ ऽਨਘ । ਪਾਣ੍ਯਾਦਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਰੂਪ ਹਨ: ਇੱਕ ਆਮ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚਾ। ਆਮ ਰੂਪ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਰਂ ਰੂਪਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯਨ੍ ਮਮੈਕਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਪਰਮਾਤ੍ਮਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ ਏਤਦ੍ ਉਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਇਕੋ ਇਕ ਤੇ ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਤਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਤਯਾ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਾਵਚ੍ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਕਾਰਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਭਵ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪਹਚਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੱਕ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿ, ਉਸ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿ।
ਤਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਤਤ੍ ਪਰਮ੍ । ਮਮ ਰੂਪਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਯੇਨ ਭੂਯੋ ਨ ਜਾਯਸੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਦਿ ਵਾ ਵੇਦ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਭਵਾਂਸ੍ ਤਦ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨ । ਤਂ ਮਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚਾਸ਼ੁ ਸਂਸ਼੍ਰਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਆਸਰਾ ਲੈ।
ਇਦਂ ਚਾਹਮ੍ ਇਦਂ ਚਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਮੁਹੁਰ੍ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਜਦ ਵੀ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ', ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਤੱਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਪਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੈਰ੍ ਅਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਤ੍ਯੈਕਾਤ੍ਮਮਯੋ ਭਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਹਿਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਾਤ੍ਮਨਿ । ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋ ਭਜਤ੍ਯ੍ ਐਕ੍ਯਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ऽਪਿ ਨ ਸ ਭੂਯੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਵੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥ ਏਕਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥ ਆਤ੍ਮਤਾ । ਆਤ੍ਮਾਪਿ ਚ ਨ ਸਨ੍ ਨਾਸਦ੍ ਗਤੋ ਯਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਤ੍ ਸ ਸਤ੍
ਇਕਤਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, 'ਇਕ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਾਲੀ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।