ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਗਦਿਤਾਮ੍ ਅਸਂਸਙ੍ਗਗਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਯਾਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਲਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਸੁਖਂ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਪਯ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਐਸੇ ਹੀ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਬਿਤਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਕੀਦृਸ਼ੀਂ ਚ ਹਰਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕਥਯਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸਕ੍ਤਤਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਦੋਂ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਚਿਰ-ਸੁਖੀ ਪੁੱਤ ਅਰਜੁਨ ਉਭਰੇਗਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਲਗਾਵਟ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇਗਾ?
ਅਸ੍ਤਿ ਸਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਨਾਮਕਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਭਸੀਵ ਮਹਾਨਭਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀਆਂ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਆਤਮਾ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖ਼ਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਮਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਯਂ ਸਂਸਾਰਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਕਟਕਾਦਿ ਯਥਾ ਹੇਮ੍ਨਿ ਤਰਙ੍ਗਾਦਿ ਯਥਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਟਕਣ ਸਾਫ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸਾਰਜਾਲੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਾਲੇ ਸ਼ਕੁਨਯੋ ਯਥਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੂਤ-ਜਾਤੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਕੇ ਉਭਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਯਮਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਸਂਸृਤਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਭੂਤਪਞ੍ਚਕਸਂਸ੍ਥਾਨਾ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਇਥੇ ਯਮ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਂ ਹੇਯਂ ਪਾਪਮ੍ ਇਦਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ । ਤੈਸ੍ ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਘਟਿਤਾ ਵੇਦੇਨ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਢੰਗ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰੌਢਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਯਾਂ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਚ ਚਿਰਂ ਚਿਰਮ੍ । ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਮ੍ ਇਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪੱਕੀ ਹਾਲਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵਜੂਦਗੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਯਮੋ ਨਾਮ ਲੋਕਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਮਰਣਾਙ੍ਕਿਤਸਤ੍ਤਾਕਪ੍ਰਜਾਸਂਯਮਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੈਵਸਵਤ ਨਾਮ ਦਾ ਯਮ, ਜੋ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ ਅਨਘ ਪ੍ਰਵਾਹਾਪਤਿਤੇ ਨਿਜੇ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਚਲਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੇ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਸ ਯਮਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਤਿਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਕੁਰੁਤੇ ਭੂਤਦਲਨੋਤ੍ਥਾਘਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਯਮ ਹਰ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅष੍ਟੌ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਾਪਿ ਚ । ਕਦਾਚਿਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤਾਪਿ ਕਦਾਚਿਤ੍ षੋਡਸ਼ਾਪਿ ਵਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਠ ਸਾਲ, ਕਦੇ ਦਸ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਕਦੇ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਤੇ ਕਦੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਦਾਸੀਨਵਦ੍ ਆਸੀਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਯਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤੇ । ਨ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਜਗਜ੍ਜਾਲੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਭੂਤਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਸੀਨ ਵਾਂਗ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ।
ਤੇਨ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਭੂਤੌਘਂ ਨਿਸ੍ਸਞ੍ਚਾਰਂ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਸ੍ਵੇਦੀ ਕੁਞ੍ਜਕੋ ਮषਕੈਰ੍ ਇਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝੜੀ ਵਿਚ ਮੱਖੀਆਂ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਬਹੁਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾ ਰਾਮ ਭੁਵੋ ਭਾਰਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਏਵਂ ਯਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਵਹਾਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸਮਤੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਜਗਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਮ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰ ਵਾਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵੀ ਲੰਘ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਬੇਅੰਤ ਜੀਵ ਅਤੇ ਜਗਤ ਵੀ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ऽਦ੍ਯ ਤੁ ਯਮੋ ਯ ਏਵ ਪਿਤृਨਾਯਕਃ । ਅਨੇਨ ਤ੍ਵ੍ ਅਧੁਨਾ ਸਾਧੋ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਕੇषੁਚਿਤ੍
ਪਰ ਅੱਜ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਕੁਝ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਘਟ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੁਗੇष੍ਵ੍ ਅਘਵਿਘਾਤਾਯ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾ । ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯੇਹ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੂਰਾਸ੍ਤਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਾ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨੇਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਾ ਭੂਤੈਰ੍ ਮਰ੍ਤੈਰ੍ ਅਮृਤ੍ਯੁਭਿਃ । ਦੀਨਾ ਪ੍ਰਘਨਗੁਲ੍ਮੇਵ ਭਾਰਭੂਤੈਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖੋਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ—ਮਰਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ—ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਾੜ੍ਹੀ ਝਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਭੂਰ੍ ਭਾਰਪਰਿਭੂਤਾਙ੍ਗੀ ਹਰਿਂ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ । ਕਾਨ੍ਤਾ ਦਸ੍ਯੁਪਰਾਭੂਤਾ ਦੀਨਾ ਪਤਿਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੇਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਔਰਤ, ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਹਰਿਰ੍ ਦੇਹਦ੍ਵਯੇਨਾਥ ਮਹੀਮ੍ ਅਵਤਰਿष੍ਯਤਿ । ਦੇਵਾਂਸ਼ੈਰ੍ ਅਖਿਲੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਰਨਾਯਕਤਾਂ ਗਤੈਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣਗੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨੇਤਾ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਦੇਹੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਰੇਰ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ; ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਮ੍ਭੋਧਿਮੇਖਲਾਭੂਪਃ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਿਤृਵ੍ਯਜਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦृਢਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਭੀਮੋ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ ਅਹੇਰ੍ ਇਵ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਉਹਦਾ ਭਰਾ, ਮਾਮੇ ਪਾਸੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭੀਮ, ਪੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਹਰਤੋਰ੍ ਉਰ੍ਵੀਂ ਤਯੋਸ੍ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਲਾਲਸਾਃ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਘਟਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਭੀषਣਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਛੀਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ; ਇੱਥੇ ਅਠਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਉਣਗੀਆਂ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯੇਣ ਵਿਭਾਰਤ੍ਵਂ ਭੁਵੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਰਾਘਵਾਰ੍ਜੁਨਦੇਹੇਨ ਬृਹਦ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇਵੇਗਾ, ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਨਾਮਾਸੌ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਭਾਵਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਹਰ੍षਾਮਰ੍षਾਨ੍ਵਿਤੋ ਦੇਹੋ ਨਰਧਰ੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜੁਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਗਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਅਪਣਾਏਗਾ।
ਸੇਨਾਦ੍ਵਯਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਜਨਾਨ੍ ਮਰਣੋਨ੍ਮੁਖਾਨ੍ । ਵਿषਾਦਮ੍ ਏष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਤਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਾਭਿਧਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਰ੍ਯੈਕਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਹਰਿਰ੍ ਬੁਦ੍ਧੇਨ ਦੇਹੇਨ ਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ
ਰਾਘਵ, ਉਸ ਇੱਕੋ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਰੀ ਉਸ ਅਰਜੁਨ ਨਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਸਿਖਾਏਗਾ।