ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਹਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਯਕਾਃ । ਅਕਿਰਂਸ੍ ਤੇ ਮਹੀਂ ਯਾਗੇ ਮਾਂਸੇਨ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ
ਕਈ ਵਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਥੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਧੂਤੇ ਤਥਾਭੂਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਾਗਕਦਮ੍ਬਕੇ । ਕृਤਸ਼੍ਰਮੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਅਪਾਗਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਇੰਨੀ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਮੇ ਕ੍ਰੋਧਮ੍ ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਨ ਸ਼ਾਪਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਈਦृਸ਼ੀ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਅਵਿਘ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਪਯੇਯਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਇੰਨੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਮਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਅਰ੍ਥਿਨਾਂ ਯਨ੍ ਨਿਰਾਸ਼ਤ੍ਵਂ ਸਤਾਮ੍ ਅਭਿਭਵੋ ਹਿ ਸਃ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ ਹੈ।
ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਤਨਯਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੋ ਵੀਰੋ ਰਾਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਦਾਰਣਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਲੇਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੀਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮੇ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਦਲੇਰੀ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ऽਪਕਰ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਹ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਰੂਪਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਸੀਸ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨ ਚ ਤੇਨ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਵਨ ਇਵੈਣਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਹਿਰਣ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍ । ऋਤੇ ਕੇਸਰਿਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਕਰਿਣਾਮ੍ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਾਕੁਤਸਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸਿੰਘ ਹੀ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਿ ਤੇ ਪਾਪਾਃ ਕਾਲਕੂਟੋਪਮਾ ਰਣੇ । ਖਰਦੂषਣਯੋਰ੍ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਃ ਕੁਪਿਤਾ ਇਵ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਕੂਟ ਜਿਹੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਹਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਅਨਾਰਤਾਗਤਾ ਧਾਰਾ ਜਲਦਸ੍ਯੇਵ ਪਾਂਸਵਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਧੂੜ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਨ ਚ ਪੁਤ੍ਰਗਤਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਨ੍ ਨ ਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਹਨ੍ਤ ਨੂਨਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਹਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦਾਦਯਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਸ੍ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਮਝੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਫੇਰ ਹਿਝਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ ਤੇ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਯਜ੍ਞੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਮੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰੋ ਮਮ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵੈਰਿਣਃ
ਮੇਰਾ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਦਤਾਂ ਤਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਰਾਮਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ; ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ।
ਨਾਤ੍ਯੇਤਿ ਕਾਲਃ ਕਾਲਜ੍ਞ ਯਥਾਯਂ ਮਮ ਰਾਘਵ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾ ਚ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਭਰ।
ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਣ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕृਤਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਉਪਕਾਰਤਾਮ੍ । ਮਹਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਕਾਰੇਣ ਰਿਕ੍ਤਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਅਕਾਲਤਃ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੀ ਜੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ । ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲਾ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੁਨੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਉਪਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਦਂ ਸ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ । ਨੋ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਕਥਨੇਨ ਵਿਨੈਤਿ ਤੋषਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਪੂਰਿਤਮਨੋऽਭਿਮਤਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਃ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੋ ਹੀ ਠੀਕ ਸੀ। ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਜਾਂ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ੍ ਸਦੈਨ੍ਯਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਊਨषੋਡਸ਼ਵਰ੍षੋ ऽਯਂ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਨ ਯੁਦ੍ਧਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਇਹ ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਅਜੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਇਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਯਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਪੂਰੀ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਮੇ ਹਿ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭृਤ੍ਯਾ ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਅਹਂ ਚੈषਾਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ ਗੋਪ੍ਤਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਟ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਮੈਂ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਭਿਸ੍ ਸਹ ਤਵਾਰੀਣਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਤਾਮ੍ ਅਪਿ । ਦਦਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਕਰਿਣਾਮ੍ ਇਵ ਕੇਸਰੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ—even ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ—ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਲੈਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਬਾਲੋ ਰਾਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੀਕੇषੁ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਬਲਾਬਲਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਦ੍ ऋਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਨਾਨੇਨਾਨ੍ਯਾ ਰਣਾਵਨਿਃ
ਰਾਮਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਮੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਨ ਭਟਭ੍ਰੂਕੁਟੀਨਾਂ ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ੍ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਸੁ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਭੌਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।