ਸਮਸ੍ ਸਮਸਮਾਭਾਸੋ ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਤਿष੍ਠਾਤ੍ਮਾਚਾਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਸਮਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਧੀਃ । ਯਦੀਚ੍ਛਸੀਤਰਤ੍ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ ਪृਚ੍ਛ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਨਨ੍ਤਰੂਪਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਮਲਮ੍ ਇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਤ੍ ਪृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਰਿਚੋਦਯ
ਜਿਸ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹੁਣ ਮੁੜ ਪੁੱਛੋ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਜਾਤਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮਲਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਂ ਨ ਚੈਕ੍ਯਂ ਨ ਚ ਕਲ੍ਪਨਾ । ਤਦਾ ਮਮਾਭੂਦ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਤੁ ਤਤ੍
ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਲ ਹੈ, ਨਾ ਦੋਵਾਂ, ਨਾ ਇਕਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਗਿਆਨ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਲਙ੍ਕ ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤੀਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਾਨਵਸ਼ੇਨ ਯਾ । ਆਸੀਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਸਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਭੁਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨ ਚੈਵਾਤ੍ਮਾ ਕਲਙ੍ਕਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦਿਤਃ ਖਲੁ ਚਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਆਤਮਾ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਂਸ਼ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਭ੍ਰਮਾਦ੍ ਇਵ
ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ, ਸ਼ੱਕਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰੀਗਰ ਦੀ ਚੱਕੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸਾਰੋਪਦੇਸ਼ੇषੁ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇषੁ ਸਾਧੁਭਿਃ । ਨਿਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸੁਮੇਰੁਃ ਕਨਕੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਾ ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਆਦੇਯਂ ਹੇਯਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚ ਵਾ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਸ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਲੈਣਾ, ਛੱਡਣਾ ਜਾਂ ਮੱਧਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਹੇਯਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਦ੍ ਇਦਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਭ੍ਰਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਨਿਪੁਣਂ ਪਰਮੋ ਮੁਨੇ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਲਝਣਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬੜੀ ਸੁਖਮਤਾ ਨਾਲ।
ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਦ੍ਵੇष੍ਮਿ ਵਾ ਨ ਚ ਰੌਰਵਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਹਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਇਵਾਭ੍ਰਮਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਣਸ਼ਃਕੀਰ੍ਣਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਸਨ੍ਤਤਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਭ੍ਰਮੋ ਰਾਮਮਨ੍ਦਰਃ
ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਮਾ ਲਈ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍ ਇਦਂ ਵਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯੇਤਿ ਕਲਨਾਮਲਮ੍ । ਹृਦਿ ਤਸ੍ਯ ਕੁਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਜਾਲੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਦਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਯੇਨ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਸ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਜਗਤਸ੍ ਤਨ੍ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਕੁਲਕਲ੍ਲੋਲਾਜ੍ ਜਡਾਵृਤ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਤਿਤਾਤ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਭਾਵ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਉਲਝਣ ਭਰੇ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਸਮ੍ਪਦਾਮ੍ ਅਵਧਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤੋ ਦृष੍ਟਸ੍ ਸੀਮਾਨ੍ਤ ਆਪਦਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਾਰੇष੍ਵ੍ ਅਦੀਨਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਾਂ ਘਟੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਅਧੂਰੇ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਹਾਂ।
ਪਰਾਮ੍ ਅਭੇਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਰੈਰ੍ ਦਲਿਤਾਸ਼ਾਮਤਙ੍ਗਜਾਮ੍ । ਸਂਸਾਰਸਮਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਧੀਰਤਾਮ੍ ਆਗਤਂ ਮਨਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਟੱਲ ਹਿੰਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ।
ਪਰਿਗਲਿਤਵਿਕਲ੍ਪਤਾਮ੍ ਉਪੇਤਂ ਪ੍ਰਗਲਿਤਵਾਞ੍ਛਮ੍ ਅਦੀਨਸਾਰਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਤ੍ਰਿਜਗਤਿ ਜਯਤਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਰੂਪਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਰਂ ਮਨੋ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਸਤਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਹਤਰੀਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਰ੍ਥਵਰ੍ਤਿਨਾ । ਅਸਙ੍ਗਮੇਨ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਨ ਤਤ੍ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਲਗਾਵ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁष੍ਟਯੇ ਤਥਾ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੇਕਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਕੋ ਨਾਨੁਭੂਤਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਵਾਞ੍ਛਾਕਾਲੇ ਯਥਾ ਵਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਟਯੇ ਨਾਨ੍ਯਦਾ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਸੁਖੇ ਤੁष੍ਟਿਂ ਬਾਲੋ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਨੇਤਰਃ
ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੀ ਚੀਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਬੱਚਾ ਹੀ ਪਲਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ।
ਵਾਞ੍ਛਾਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤੁष੍ਟਯੇ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛੈਵ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤੁष੍ਟਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤੁष੍ਟਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਾਞ੍ਛਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਉਹ ਤਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਯਦਿ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍ ਆਪ੍ਨੋषਿ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਤਦ੍ ਅਹਮ੍ਭਾਵਨਾਰੂਪੇ ਨ ਮਙ੍ਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਉਹ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਖੋਜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਾਚਲਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਰਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਅਹਮ੍ਭਾਵਮਹਾਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇ ਨ ਪੁਨਃ ਪਾਤਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਖੱਡ ਵਿਚ ਮੁੜ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸृਤਾਨਨ੍ਤਸਦ੍ਦृष੍ਟੇਰ੍ ਜ੍ਞਤ੍ਵਮੇਰੁਸ਼ਿਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਪੁਨਰ੍ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਧਕਾਰਾਨ੍ਤਃਪਾਤਾਲਪਤਨਂ ਕੁਤਃ
ਜਦ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਨੰਤ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤੇ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਯਂ ਸਮਤਾਸਤ੍ਯਤਾਮਯਃ । ਮਨ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵਿਕਲ੍ਪੋ ऽਸਿ ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਗਤਕਾਲਿਕਃ
ਤੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ, ਜੋ ਸਮਾਨਤਾ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਯਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਰਾਮ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਵੇਦਯਤੀਵ ਮੇ । ਸੋਮ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਣਵਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਸਮਤਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਤਵ
ਰਾਮਾ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮਾਨਤਾ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਆਸ਼ਾ ਯਾਤੁ ਨਿਰਾਸ਼ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਾਵਂ ਯਾਤੁ ਭਾਵਨਾ । ਅਮਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨੋ ਯਾਤੁ ਤਵਾਸਙ੍ਗੇਨ ਜੀਵਤਃ
ਆਸਾ ਹੁਣ ਨਿਰਾਸਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਕਲਪਨਾ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਨ ਤੇਰੀ ਵਿਰਕਤੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਨ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਾਂ ਯਾਂ ਵਸ੍ਤੁਦृਸ਼ਂ ਯਾਸਿ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਤਾਸਾਮਾਨ੍ਯਰੂਪੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਬृਂਹਿਤਚਿਦ੍ਘਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਆਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਹੈ।