ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਃ ਕ੍ਰਿਯਾਚਾਰਕੁਸੁਮੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਰ੍ਚਨਮ੍ । ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮੇ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜੇ ਕੰਮ ਤੇ ਚਲਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੁਕ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ।
ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਗ੍ਰਾਹਕਸਮ੍ਬਨ੍ਧੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਯੋਗਿਨਸ੍ ਸਾਵਧਾਨਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਰ੍ਚਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗੀ ਦੀ ਸਾਵਧਾਨੀ — ਇਹੀ ਆਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਯਾਨਯਾ ਰਘੁਪਤੇ ਸਙ੍ਗਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਪੁਲਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਹਰਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਰਘੁਪਤੀ! ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਤੇ ਲਗਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦੁਃਖੇ ਮਹਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਧਨਬਨ੍ਧੁਵਿਯੋਗਜੇ । ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਵਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਜਦੋਂ ਧਨ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਵੇ, ਸੁਭਾਗੀ! ਤਾਂ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰ।
ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਧਨਬਨ੍ਧੂਦਯਕ੍ਸ਼ਯੈਃ । ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਾਯਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਦृष੍ਟਯਃ
ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਧਨ ਜਾਂ ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾ ਹਿਲਾਓ। ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਨਾਸੀਵ ਗਤੀਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾ ਵਿषਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨੀਃ । ਯਥਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਥਾਯਾਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਅਪਾਰ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਾਣਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ । ਏਵਮ੍ ਏਵਾਵਹੀਯਨ੍ਤੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਰ੍ ਅਵਿਚਾਰਿਤੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਣਜਾਣੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਘੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਾਸ੍ ਤਵ ਨ ਤਾਸਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਮਲਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਇਦਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਂ ਮੁਧਾ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਇਹ ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਇਹ ਜਗਤ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਬੇਕਾਰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸਿ ਜਗਦ੍ਰੂਪਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਾਕृਤਿਃ । ਨਿਜਾਵਯਵਕਾਵृਤ੍ਤੌ ਕਃ ਕ੍ਰਮੋ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਯੋਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸੁਰਤ ਹੈਂ, ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਹੀ ਹੈਂ ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਚਿਦੇਕਤਾਨਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸੌषੁਪ੍ਤੀਮ੍ ਆਗਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਮ ਤ੍ਵਂ ਤੁਰ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾਤ੍ਮਕੋ ਭਵ
ਚਿੱਤ ਦੀ ਇਕ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਚੌਥੀ ਹਾਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾ।
ਸਮਸ੍ ਸਮਸਮਾਭਾਸੋ ਭਾਸ੍ਵਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਤਿष੍ਠਾਤ੍ਮਾਚਾਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਸਮਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੂਪ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਧੀਃ । ਯਦੀਚ੍ਛਸੀਤਰਤ੍ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ ਪृਚ੍ਛ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਜ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਨਨ੍ਤਰੂਪਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਮਲਮ੍ ਇਤਿ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਤ੍ ਪृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਯ ਪਰਿਚੋਦਯ
ਜਿਸ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹੁਣ ਮੁੜ ਪੁੱਛੋ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਜਾਤਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮਲਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਂ ਨ ਚੈਕ੍ਯਂ ਨ ਚ ਕਲ੍ਪਨਾ । ਤਦਾ ਮਮਾਭੂਦ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਤੁ ਤਤ੍
ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਲ ਹੈ, ਨਾ ਦੋਵਾਂ, ਨਾ ਇਕਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਗਿਆਨ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਲਙ੍ਕ ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤੀਤਿ ਮਮਾਜ੍ਞਾਨਵਸ਼ੇਨ ਯਾ । ਆਸੀਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਸਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਭੁਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਨ ਜਾਯਤੇ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨ ਚੈਵਾਤ੍ਮਾ ਕਲਙ੍ਕਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦਿਤਃ ਖਲੁ ਚਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਆਤਮਾ ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਂਸ਼ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਮੇ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਭ੍ਰਮਾਦ੍ ਇਵ
ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ, ਸ਼ੱਕਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰੀਗਰ ਦੀ ਚੱਕੀ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਸਾਰੋਪਦੇਸ਼ੇषੁ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇषੁ ਸਾਧੁਭਿਃ । ਨਿਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸੁਮੇਰੁਃ ਕਨਕੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਾ ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਆਦੇਯਂ ਹੇਯਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚ ਵਾ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਸ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਲੈਣਾ, ਛੱਡਣਾ ਜਾਂ ਮੱਧਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਇਦਂ ਹੇਯਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਦ੍ ਇਦਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਭ੍ਰਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਨਿਪੁਣਂ ਪਰਮੋ ਮੁਨੇ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਲਝਣਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬੜੀ ਸੁਖਮਤਾ ਨਾਲ।
ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਦ੍ਵੇष੍ਮਿ ਵਾ ਨ ਚ ਰੌਰਵਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਹਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਇਵਾਭ੍ਰਮਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕਣਸ਼ਃਕੀਰ੍ਣਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਸਨ੍ਤਤਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਭ੍ਰਮੋ ਰਾਮਮਨ੍ਦਰਃ
ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਮਾ ਲਈ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਹੀਂ।
ਅਵਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਦਮ੍ ਇਦਂ ਵਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਯੇਤਿ ਕਲਨਾਮਲਮ੍ । ਹृਦਿ ਤਸ੍ਯ ਕੁਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ, ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਜਾਲੀ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਦਮ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਜਗਦ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਯੇਨ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਸ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਜਗਤਸ੍ ਤਨ੍ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਕੁਲਕਲ੍ਲੋਲਾਜ੍ ਜਡਾਵृਤ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਤਿਤਾਤ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਭਾਵ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਉਲਝਣ ਭਰੇ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਸਮ੍ਪਦਾਮ੍ ਅਵਧਿਰ੍ ਜ੍ਞਾਤੋ ਦृष੍ਟਸ੍ ਸੀਮਾਨ੍ਤ ਆਪਦਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਾਰੇष੍ਵ੍ ਅਦੀਨਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਾਂ ਘਟੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਅਧੂਰੇ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਹਾਂ।
ਪਰਾਮ੍ ਅਭੇਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਰੈਰ੍ ਦਲਿਤਾਸ਼ਾਮਤਙ੍ਗਜਾਮ੍ । ਸਂਸਾਰਸਮਰੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਧੀਰਤਾਮ੍ ਆਗਤਂ ਮਨਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਟੱਲ ਹਿੰਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰਦਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ।
ਪਰਿਗਲਿਤਵਿਕਲ੍ਪਤਾਮ੍ ਉਪੇਤਂ ਪ੍ਰਗਲਿਤਵਾਞ੍ਛਮ੍ ਅਦੀਨਸਾਰਸਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਤ੍ਰਿਜਗਤਿ ਜਯਤਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਰੂਪਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਰਂ ਮਨੋ ਮੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੂਲ ਸਤਤਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਹਤਰੀਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਰ੍ਥਵਰ੍ਤਿਨਾ । ਅਸਙ੍ਗਮੇਨ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਨ ਤਤ੍ ਕृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਲਗਾਵ ਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।