ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨੇਨ ਨਾਨਾਵਿਭਵਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸ਼ਯਨਾਸਨਯਾਨੇਨ ਯਥਾਪ੍ਤੇਨਾਰ੍ਚਯੇਚ੍ ਚਿਤਿਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਦਾਰ ਸੁਆਦਾਂ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਬੈਠਣ-ਉਠਣ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਾਨ੍ਨਪਾਨਸਮ੍ਭੋਗਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਸੁਖੇਨ ਸਰ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ, ਪੀਣਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਪਰੀਤੇਨ ਮੋਹਸਂਰਮ੍ਭਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਦੁਃਖੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਦੁੱਖ, ਭੁਲਾਵਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਤਮ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੀਮਾਨ੍ਤੈਸ੍ ਸਮ੍ਪਦਾਂ ਚੈਵ ਚੇष੍ਟਾਨਾਂ ਜਗਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਮृਤਜੀਵਿਤਸਤ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੱਦ, ਕਰਤਬ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੇਣਾਥ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰਵਾਹਾਗਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਚੇष੍ਟਾਪੁष੍ਪੇਣ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਨਾਨਾਕਲਹਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨੋਲ੍ਲਾਸਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਲਾਸੇਨ ਸੋਮ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਕਈ ਝਗੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸਤਾਂ ਹृਦਯਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਰੂਢਯਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਯਾ । ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਾਧੁਰ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢਕ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਭੋਗਾਨਾਮ੍ ਅਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾਥ ਰਾਗੇਣ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਭੋਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ ਜਾਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ, ਜਾਗਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤੌਘੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਮਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨਾਰ੍ਤੇਨ ਵਾਰ੍ਥ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨष੍ਟਂ ਨष੍ਟਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਹਰੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਤਯੈਤਦ੍ ਧਿ ਪਰਮਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ। ਇਹ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਚੇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਾਸੁ ਦृष੍ਟਿषੁ । ਪਰਮਂ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਵਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਮਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਪਰੋ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝੇ।
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯਂ ਯਦ੍ ਯਚ੍ ਚਾਪਾਤਸੁਦੁਸ੍ਸਹਮ੍ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਸਮਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਅਯਂ ਨਾਹਂ ਵਿਭਾਗਮ੍ ਇਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ — ਐਸਾ ਭੇਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਾਕਾਰਵਿਕਾਰਿਣਾ । ਸਰ੍ਵਾਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਾ ਨ ਤ੍ਯਜਤਾ ਜ੍ਞੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਸਰਿਤਸ੍ ਸਾਗਰੇਣੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੋਗਭੂਮਯਃ
ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ-ਵਸਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਵੇਗੋ ਨਾਨੁਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ ਤੁਚ੍ਛਾਤੁਚ੍ਛਾਸੁ ਦृष੍ਟਿषੁ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਚਿਤ੍ਰਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਪਤਿਤੋਤ੍ਪਤਿਤੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਾਦ੍ ਯਦ੍ ਉਦੇਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਵਿਕਾਰਂ ਗृਹੀਤੇਨ ਤੇਨੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਵੀ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਦਲੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਃ । ਏਕੇਨੈਵ ਸ਼ਮੇਨੈਤਾ ਰਸੇਨ ਪਰਿਭਾਵਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਢੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਨਾਮ੍ਬ੍ਲਾ ਨ ਕਟ੍ਵ੍ਯੋ ਨੋ ਤਿਕ੍ਤਾ ਨ ਕषਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ । ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਪਿ ਰਸੈਰ੍ ਦਿਗ੍ਧਾ ਮਧੁਰਾ ਏਵ ਤਾਸ਼੍ ਚਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਲੂਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਤਿੱਖੀ, ਨਾ ਕੌੜੀ, ਨਾ ਕਸੈਲੀ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਤਾਮਧੁਰਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰਸਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾ । ਤਯਾ ਯਦ੍ ਭਾਵਿਤਂ ਚੇਤ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਹੜੀ ਸਮਤਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਸ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮਤਾਮृਤਪੂਰੇਣ ਯਦ੍ ਯਨ੍ ਨਾਮ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ ਤਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਮਾਧੁਰ੍ਯਂ ਪਰਮ੍ ਇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸਮਤਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਅਤਿ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ ਅਹृਲ੍ਲੇਖਮ੍ ਆਸਨਮ੍ । ਅਵਿਕਾਰਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਂ ਤਦ੍ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਦਿਲ ਦੀ ਕੋਈ ਛਾਪ ਨਾ ਰਹੇ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਨੇਵ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸ਼ਮਸਮਤ੍ਵਿषਾ । ਸ੍ਵਚ੍ਛੇਨ ਚਿਦ੍ਘਨੈਕੇਨ ਜ੍ਞੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਲਰੂਪਿਣਾ
ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਮਤਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਫ ਤੇ ਇਕ-ਰੂਪ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਗਿਆਨ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦੋ ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਕਾਰ੍ਯਕृਤ੍ । ਰਞ੍ਜਨਾਮਿਹਿਕਾਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਜ੍ਞ ਉਪਾਸਕਃ
ਅੰਦਰੋਂ ਨੀਲਾ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ, ਬਾਹਰੋਂ ਆਮ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੋਹ ਦੀ ਧੁੰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਹृਲ੍ਲੇਖਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਭ੍ਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਹਨ੍ਤਾਦਿਮਿਹਿਕਂ ਜ੍ਞਸ਼ਰਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਰਾਜਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਦੀ ਧੁੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਮਿਤਮਾਨਸਮਾਤृਮੇਯਂ ਸਦ੍ਯਃਪ੍ਰਸੂਤਸ਼ਿਸ਼ੁਵੇਦਨਵਦ੍ਵਿਤਾਨਮ੍ । ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਤਿਚੇਤਨਚਿਤ੍ਤਜੀਵਂ ਜੀਵਞ੍ ਜ੍ਞ ਉਤ੍ਤਮਪਦਸ੍ਥਿਤ ਏਵ ਤਿष੍ਠ
ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਨ, ਮਾਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਆਮ ਤੇ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਸੂਝ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਸਾਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਕਲਨਕ੍ਰਮੋਦਿਤੈਸ੍ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਸੁਖਦੁਃਖਵਿਭ੍ਰਮੈਃ । ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼ਰੀਰਨਾਯਕਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਕਲੇਹਯਾ ਧਿਯਾ
ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੇਸ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹੋ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਰਮ੍ਭਂ ਨ ਕਰੋषਿ ਕਰੋषਿ ਯਤ੍ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਚਿੱਤ-ਮਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ।
ਤੇਨੈਵਾਹ੍ਲਾਦਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਕਟਤਾਂ ਤਥਾ । ਤਥਾਸ੍ਥਿਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।