ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਮਾਙ੍ਗਗਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾਙ੍ਗਗਾ । ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਗਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਣੋ ऽਙ੍ਗਨਾਃ । ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦੋਜ੍ਝਿਤਸ਼੍ ਚਿਤਿ
ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਇਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਭਰਿਤੈਕਾਤ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਪੂਰਕਃ । ਇਤਿ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਚਮਤ੍ਕृਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੋ ਆਤਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਆਤਮ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਦੇਵਵਤ੍ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨ ਤਪ੍ਯਤੇ
ਇਕ ਦੇਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਤੇ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਆਤਮ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਯਾਤਿ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੋਜ੍ਝਤਿ । ਸਮਸ੍ ਸਮਸਮਾਚਾਰਸ੍ ਸਮਾਭਾਸਸ੍ ਸਮਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਦਾ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸੁਨ੍ਦਰਾਸ਼ਯਃ । ਆਦੇਹਮ੍ ਏਕ ਏਵਾਸਾਵ੍ ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਰਮੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦੀਰ੍ਘਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਿਤੋ ਦੇਹੋ ਦੇਵੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ਤਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਤਿ ਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਸਮਯਾਮਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਦੇਹਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕ੍ਰਮੋਤ੍ਥੇਨ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਤ੍ਨੋ ऽਤ੍ਰਾਪੂਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਰਤਾ ਭੀ ਜਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਧਰ੍ਮੇਹਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਯਾਨਘ । ਕਾਮਸਂਵੇਦਨੇਨਾਥ ਪੂਜਯੇਚ੍ ਚੇਤਨਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਚੇਤਨ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨੇਨ ਨਾਨਾਵਿਭਵਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸ਼ਯਨਾਸਨਯਾਨੇਨ ਯਥਾਪ੍ਤੇਨਾਰ੍ਚਯੇਚ੍ ਚਿਤਿਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਦਾਰ ਸੁਆਦਾਂ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਬੈਠਣ-ਉਠਣ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਾਨ੍ਨਪਾਨਸਮ੍ਭੋਗਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਸੁਖੇਨ ਸਰ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ, ਪੀਣਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਪਰੀਤੇਨ ਮੋਹਸਂਰਮ੍ਭਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਦੁਃਖੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਦੁੱਖ, ਭੁਲਾਵਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਤਮ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੀਮਾਨ੍ਤੈਸ੍ ਸਮ੍ਪਦਾਂ ਚੈਵ ਚੇष੍ਟਾਨਾਂ ਜਗਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਮृਤਜੀਵਿਤਸਤ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੱਦ, ਕਰਤਬ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੇਣਾਥ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰਵਾਹਾਗਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਚੇष੍ਟਾਪੁष੍ਪੇਣ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਨਾਨਾਕਲਹਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨੋਲ੍ਲਾਸਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਲਾਸੇਨ ਸੋਮ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਕਈ ਝਗੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸਤਾਂ ਹृਦਯਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਰੂਢਯਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਯਾ । ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਾਧੁਰ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢਕ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਭੋਗਾਨਾਮ੍ ਅਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾਥ ਰਾਗੇਣ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਭੋਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ ਜਾਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ, ਜਾਗਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤੌਘੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਮਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨਾਰ੍ਤੇਨ ਵਾਰ੍ਥ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨष੍ਟਂ ਨष੍ਟਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਹਰੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਤਯੈਤਦ੍ ਧਿ ਪਰਮਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ। ਇਹ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਸਮਗ੍ਰਾਸੁ ਚੇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਾਸੁ ਦृष੍ਟਿषੁ । ਪਰਮਂ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਚੰਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਵਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਮਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਪਰੋ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝੇ।
ਆਪਾਤਰਮਣੀਯਂ ਯਦ੍ ਯਚ੍ ਚਾਪਾਤਸੁਦੁਸ੍ਸਹਮ੍ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਸਮਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਅਯਂ ਨਾਹਂ ਵਿਭਾਗਮ੍ ਇਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰ੍ਚਾਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ — ਐਸਾ ਭੇਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਾਕਾਰਵਿਕਾਰਿਣਾ । ਸਰ੍ਵਾਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਾ ਨ ਤ੍ਯਜਤਾ ਜ੍ਞੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਸਰਿਤਸ੍ ਸਾਗਰੇਣੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੋਗਭੂਮਯਃ
ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ-ਵਸਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਵੇਗੋ ਨਾਨੁਗਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ ਤੁਚ੍ਛਾਤੁਚ੍ਛਾਸੁ ਦृष੍ਟਿषੁ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਚਿਤ੍ਰਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਪਤਿਤੋਤ੍ਪਤਿਤੇष੍ਵ੍ ਇਵ
ਛੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਾਦ੍ ਯਦ੍ ਉਦੇਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਵਿਕਾਰਂ ਗृਹੀਤੇਨ ਤੇਨੈਵਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਵੀ ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਦਲੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਸ੍ ਤੁ ਯਾਃ । ਏਕੇਨੈਵ ਸ਼ਮੇਨੈਤਾ ਰਸੇਨ ਪਰਿਭਾਵਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਢੰਗ ਵਿਚ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸਮਾਨ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਨਾਮ੍ਬ੍ਲਾ ਨ ਕਟ੍ਵ੍ਯੋ ਨੋ ਤਿਕ੍ਤਾ ਨ ਕषਾਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ । ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਪਿ ਰਸੈਰ੍ ਦਿਗ੍ਧਾ ਮਧੁਰਾ ਏਵ ਤਾਸ਼੍ ਚਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਲੂਣ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਤਿੱਖੀ, ਨਾ ਕੌੜੀ, ਨਾ ਕਸੈਲੀ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।