ਨਿष੍ਕਲਂ ਸਕਲਂ ਚੈਵ ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਵ੍ਯੋਮਚਾਰਿਣਮ੍ । ਅਰਞ੍ਜਿਤਂ ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਙ੍ਗਸਂਵਿਦਾ
ਉਹ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਕਿ ਉਹ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੈ, ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਰੰਗ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੈ, ਰੰਗੀਨ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਮਨੋਮਨਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਨ੍ਤਰੋਦਿਤਮ੍ । ਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਤਾਲੁਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਭ੍ਰੂਨਾਸਾਪੁਟਪੀਠਗਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜੋ ਸੋਚਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ, ਗਲੇ ਤੇ ਤਾਲੂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਭੌਂਹਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਦਕੋਟਿਸ੍ਥਮ੍ ਉਨ੍ਮਨਾਨ੍ਤਦਸ਼ਾਤਿਗਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਂਸ਼੍ ਚੋਦਯਨ੍ਤਂ ਮਨਃਖਗਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜੋ ਛੱਤੀਸ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਬੇ-ਸੁਧੀ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਿਨ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲ੍ਪੇ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇ ਵਾਕ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਿਲੇ ਤੈਲਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਬੋਲੀ — ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ, ਬਿਨਾ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ — ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਕਲਙ੍ਕਰਹਿਤਂ ਕਲਿਤਂ ਕਲਨਾਗਣੈਃ । ਏਕਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਵਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬਣਾਵਟ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਇਕ ਥਾਂ — ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ — ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਾਭਾਸਂ ਕਲਾਕਲਨਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਿਮਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸੁੱਧ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਗਣਨਾ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਿੱਧਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਹੀ ਸੁਰਤ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਚੇਤਨਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਤ੍ਵੇਨ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਦਾਰ੍ਥਤਾਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍
ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਖੜੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰਾਪਨ ਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਤਪਾਦਾਵਯਵਸ੍ ਸਕੇਸ਼ਨਖਦਨ੍ਤਕਃ । ਸ੍ਵਦੇਹੋ ऽਹਂ ਚਿਦਾਭਾਸੋ ਦੇਵੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਅੰਗ, ਵਾਲ, ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ — ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ — 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ' ਵਜੋਂ ਸੋਚੋ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਨਾਨਾਚਾਰਾ ਮਨੋਦृਸ਼ਾਮ੍ । ਉਪਾਸਤੇ ਮਾਂ ਮਾਨਸ੍ਯਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਵਰਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਨੋ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ऽਯਮ੍ ਨਿਵੇਦਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਚਿਨ੍ਤੇਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੀ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ: 'ਇਹ ਮਨ ਮੇਰਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਚਿੰਤਨ ਮੇਰਾ ਦਰਬਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਮਾਙ੍ਗਗਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾਙ੍ਗਗਾ । ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਗਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਣੋ ऽਙ੍ਗਨਾਃ । ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦੋਜ੍ਝਿਤਸ਼੍ ਚਿਤਿ
ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਇਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਭਰਿਤੈਕਾਤ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਪੂਰਕਃ । ਇਤਿ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਚਮਤ੍ਕृਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੋ ਆਤਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਆਤਮ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਦੇਵਵਤ੍ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨ ਤਪ੍ਯਤੇ
ਇਕ ਦੇਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਤੇ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਆਤਮ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਯਾਤਿ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੋਜ੍ਝਤਿ । ਸਮਸ੍ ਸਮਸਮਾਚਾਰਸ੍ ਸਮਾਭਾਸਸ੍ ਸਮਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਦਾ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸੁਨ੍ਦਰਾਸ਼ਯਃ । ਆਦੇਹਮ੍ ਏਕ ਏਵਾਸਾਵ੍ ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਰਮੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦੀਰ੍ਘਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਿਤੋ ਦੇਹੋ ਦੇਵੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ਤਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਤਿ ਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਸਮਯਾਮਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਦੇਹਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕ੍ਰਮੋਤ੍ਥੇਨ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਤ੍ਨੋ ऽਤ੍ਰਾਪੂਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਰਤਾ ਭੀ ਜਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਧਰ੍ਮੇਹਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਯਾਨਘ । ਕਾਮਸਂਵੇਦਨੇਨਾਥ ਪੂਜਯੇਚ੍ ਚੇਤਨਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਚੇਤਨ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨੇਨ ਨਾਨਾਵਿਭਵਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸ਼ਯਨਾਸਨਯਾਨੇਨ ਯਥਾਪ੍ਤੇਨਾਰ੍ਚਯੇਚ੍ ਚਿਤਿਮ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਦਾਰ ਸੁਆਦਾਂ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਬੈਠਣ-ਉਠਣ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਾਨ੍ਨਪਾਨਸਮ੍ਭੋਗਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਸੁਖੇਨ ਸਰ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ, ਪੀਣਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਪਰੀਤੇਨ ਮੋਹਸਂਰਮ੍ਭਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਦੁਃਖੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਦੁੱਖ, ਭੁਲਾਵਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਤਮ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੀਮਾਨ੍ਤੈਸ੍ ਸਮ੍ਪਦਾਂ ਚੈਵ ਚੇष੍ਟਾਨਾਂ ਜਗਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਮृਤਜੀਵਿਤਸਤ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਦੌਲਤ ਦੀ ਹੱਦ, ਕਰਤਬ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਜਾਗਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਤਮ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੇਣਾਥ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰਵਾਹਾਗਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਚੇष੍ਟਾਪੁष੍ਪੇਣ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਗਰੀਬੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਨਾਨਾਕਲਹਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨੋਲ੍ਲਾਸਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਲਾਸੇਨ ਸੋਮ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਕਈ ਝਗੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ, ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸਤਾਂ ਹृਦਯਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਰੂਢਯਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਯਾ । ਮੈਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਾਧੁਰ੍ਯਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਢਕ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਭੋਗਾਨਾਮ੍ ਅਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾਥ ਰਾਗੇਣ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਜੋ ਭੋਗ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ ਜਾਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ, ਜਾਗਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤੌਘੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਮਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੇਨਾਰ੍ਤੇਨ ਵਾਰ੍ਥ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨष੍ਟਂ ਨष੍ਟਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਹਰੇਤ੍ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਤਯੈਤਦ੍ ਧਿ ਪਰਮਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ। ਇਹ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।