ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਮ੍ ਇਦਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਅਨੁਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾਭਿਤਃ
ਚਾਹੇ ਲੈਟੇ ਹੋਵੋ, ਉੱਠ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਖੜੇ ਹੋਵੋ, ਚਾਹੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਚੇਤ ਰਹੋ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਂ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਆਭੋਗਪੀਵਰਾਨ੍ । ਬਾਹ੍ਯਾਰ੍ਥਗਣਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਦਮ੍
ਚਾਹੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਬਾਹਰਲੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਲਿਙ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਤਰਾਦਿਕਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਰ੍ਥਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਬੋਧਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਵਾਹਾਪਤਿਤਾਰ੍ਥਸ੍ ਤੁ ਸਮ੍ਬੋਧਸ੍ਨਾਨਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਵਬੋਧਾਰ੍ਹਣਯਾ ਬੋਧਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਦਾ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਭਾਵਨਾਭੋਗਭਾਵਿਤਾਮ੍ਬਰਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਭਾਵਨਾਭੋਗਭਾਵਿਤੇਨ੍ਦੁਂ ਸਦੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਦਾ ਉੱਗੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸੋਚੇ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਪਦਾਰ੍ਥੌਘਨਿਤ੍ਯਾਵਗਤਸਂਵਿਦਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ ਵਹਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਸੀਕृਤਰਸਂ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਵਾਨ੍ਤੋਦਾਤ੍ਤਤੁਰਙ੍ਗਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਰਥਾਰੂਢਂ ਗੂਢਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸੁਆਦ ਦੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਜ੍ਞੇਯਦृष੍ਟੀਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਭੋਜ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਵਿਦਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਵਿਦਿਤਾਙ੍ਗੌਘਂ ਭਵਭਾਵਨਭਾਵਿਤਮ੍ । ਆਭਾਸਭਾਸਨਂ ਭੂਰਿ ਸਰ੍ਵਗਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਚ੍ ਛਿਵਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਾਈਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਂ ਸਕਲਂ ਚੈਵ ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਵ੍ਯੋਮਚਾਰਿਣਮ੍ । ਅਰਞ੍ਜਿਤਂ ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਙ੍ਗਾਙ੍ਗਸਂਵਿਦਾ
ਉਹ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਕਿ ਉਹ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੈ, ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਰੰਗ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੈ, ਰੰਗੀਨ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਮਨੋਮਨਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਨ੍ਤਰੋਦਿਤਮ੍ । ਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਤਾਲੁਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਭ੍ਰੂਨਾਸਾਪੁਟਪੀਠਗਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜੋ ਸੋਚਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ, ਗਲੇ ਤੇ ਤਾਲੂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਭੌਂਹਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪਦਕੋਟਿਸ੍ਥਮ੍ ਉਨ੍ਮਨਾਨ੍ਤਦਸ਼ਾਤਿਗਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਂਸ਼੍ ਚੋਦਯਨ੍ਤਂ ਮਨਃਖਗਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜੋ ਛੱਤੀਸ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦਸ ਬੇ-ਸੁਧੀ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਚਿੜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਿਨ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲ੍ਪੇ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇ ਵਾਕ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਿਲੇ ਤੈਲਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਬੋਲੀ — ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ, ਬਿਨਾ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ — ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਕਲਙ੍ਕਰਹਿਤਂ ਕਲਿਤਂ ਕਲਨਾਗਣੈਃ । ਏਕਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਵਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇ ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬਣਾਵਟ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਇਕ ਥਾਂ — ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ — ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਾਭਾਸਂ ਕਲਾਕਲਨਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਿਮਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸੁੱਧ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਗਣਨਾ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਿੱਧਾ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਹੀ ਸੁਰਤ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਚੇਤਨਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਤ੍ਵੇਨ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਦਾਰ੍ਥਤਾਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਗਤਮ੍
ਅੰਦਰਲੀ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ ਖੜੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰਾਪਨ ਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਤਪਾਦਾਵਯਵਸ੍ ਸਕੇਸ਼ਨਖਦਨ੍ਤਕਃ । ਸ੍ਵਦੇਹੋ ऽਹਂ ਚਿਦਾਭਾਸੋ ਦੇਵੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਭਾਵਯੇਤ੍
ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਅੰਗ, ਵਾਲ, ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ — ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ — 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ' ਵਜੋਂ ਸੋਚੋ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਬਹ੍ਵ੍ਯੋ ਨਾਨਾਚਾਰਾ ਮਨੋਦृਸ਼ਾਮ੍ । ਉਪਾਸਤੇ ਮਾਂ ਮਾਨਸ੍ਯਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਵਰਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਨੇਕਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਨੋ ਮੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋ ऽਯਮ੍ ਨਿਵੇਦਿਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਚਿਨ੍ਤੇਯਂ ਮੇ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੀ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਰੂਪਿਣੀ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ: 'ਇਹ ਮਨ ਮੇਰਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਚਿੰਤਨ ਮੇਰਾ ਦਰਬਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਮਮਾਙ੍ਗਗਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾਙ੍ਗਗਾ । ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਗਾਨਿ ਮੇ
ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗਣੋ ऽਙ੍ਗਨਾਃ । ਅਯਂ ਸੋ ऽਹਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਚ੍ਛੇਦੋਜ੍ਝਿਤਸ਼੍ ਚਿਤਿ
ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਇਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਭਰਿਤੈਕਾਤ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਵਪੂਰਕਃ । ਇਤਿ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਚਮਤ੍ਕृਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੋ ਆਤਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਆਤਮ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।
ਦੇਵਵਤ੍ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨ ਤਪ੍ਯਤੇ
ਇਕ ਦੇਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਤੇ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਆਤਮ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਯਾਤਿ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੋਜ੍ਝਤਿ । ਸਮਸ੍ ਸਮਸਮਾਚਾਰਸ੍ ਸਮਾਭਾਸਸ੍ ਸਮਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ; ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਦਾ, ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸੁਨ੍ਦਰਾਸ਼ਯਃ । ਆਦੇਹਮ੍ ਏਕ ਏਵਾਸਾਵ੍ ਅਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਰਮੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦੀਰ੍ਘਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਿਤੋ ਦੇਹੋ ਦੇਵੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ਤਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਤਿ ਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਸਮਯਾਮਲਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਦੇਹਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕ੍ਰਮੋਤ੍ਥੇਨ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇਨ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਤ੍ਨੋ ऽਤ੍ਰਾਪੂਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਰਤਾ ਭੀ ਜਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਧਰ੍ਮੇਹਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤੋ ऽਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਯਾਨਘ । ਕਾਮਸਂਵੇਦਨੇਨਾਥ ਪੂਜਯੇਚ੍ ਚੇਤਨਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਚੇਤਨ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।