ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਨਨਾਤੀਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਦਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਲਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਕਸਾਧਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ । ਵਿਧਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਨਸ੍ਯੇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਨ ਦੀਪੇਨ ਨ ਧੂਪੇਨ ਨ ਪੁष੍ਪਵਿਭਵਾਰ੍ਪਣੈਃ
ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੁਰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਨਾ ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਨਾਨ੍ਨਦਾਨਾਦਿਦਾਨੇਨ ਨ ਚਨ੍ਦਨਵਿਲੇਪਨੈਃ । ਨ ਚ ਕੁਙ੍ਕੁਮਕਰ੍ਪੂਰੈਰ੍ ਭੋਗੈਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਨ ਚੇਤਰੈਃ
ਨਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਾ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ; ਨਾ ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਰੰਗੀ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਲੇਸ਼ਲਭ੍ਯੇਨ ਸ਼ੀਤਲੇਨਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨਾ । ਏਕੇਨੈਵਾਮृਤੇਨੈष ਬੋਧੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੂਜੈषੈਵ ਪਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਯਦ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਗਾਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਹੇ।
ਪਸ਼੍ਯਞ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਪਞ੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਪ੍ਰਲਪਨ੍ ਵਿਸृਜਨ੍ ਗृਹ੍ਣਞ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵਿਨ੍ਮਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਸੁੰਘਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਤੁਰਦੇ, ਸੌਂਦੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਛੱਡਦੇ, ਫੜਦੇ—ਇਨ੍ਹਾ ਸਭ ਵਿਚ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਮृਤੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਯਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਰਮਾਸ੍ਵਾਦਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੁਸੁਮੇਹਿਤੈਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨੋਪਹਾਰ ਏਵਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵੇਦਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸੱਚੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਦਰ ਸਵਰੂਪ ਭੇਟ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਸਂਵੇਦਨਂ ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ । ਵਿਨਾ ਤੇਨੇਤਰੇਣਾਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਲਭ੍ਯਤ ਏਵ ਨੋ
ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਮੁਨੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦੇਹੇ ਭੂਪੋ ਗृਹੇ ਯਥਾ
ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਰਪਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਮুনি, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਨੇਨ ਸੁਮੁਨੇ ਨਿਮੇषਾਂਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ । ਪੂਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਪੂਜਯਤ੍ਵ੍ ਈਸ਼ਂ ਗੋਪ੍ਰਦਾਨਂ ਲਭੇਤ ਵੈ
ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਸੁਮੁਨੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾਂ ਪਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਮੇषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਏਕਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇੱਕ ਸੌ ਪਲਾਂ ਲਈ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਬਲ੍ਯੁਪਹਾਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ । ਘਟਿਕਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਰਾਜਸੂਯਂ ਲਭੇਤ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਘੜੀ ਭਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪੂਜਨਾਦ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਰਾਜਸੂਯੈਕਲਕ੍ਸ਼ਭਾਕ੍ । ਦਿਵਸਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵੈਵਂ ਪਰੇ ਧਾਮ੍ਨਿ ਵਸੇਨ੍ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲਾਭ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਦਿਨ ਭਰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏषੋ ऽਸੌ ਪਰਮੋ ਯੋਗ ਏषਾ ਸਾ ਪਰਮਾ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬਾਹ੍ਯਸਮ੍ਪੂਜਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤਬ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੀ ਪੂਜਾ ਇਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਖਿਲਾਘਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਂ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਚਰਿष੍ਯਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਃ । ਤਂ ਵਨ੍ਦਯਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਲੋਕਪੂਗਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਪਦਂ ਜਗਤਿ ਮਾਮ੍ ਇਵ ਲੋਕਸਾਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਾਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਤਮਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਤਦ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੂਜਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਾਗ੍ਰਤਸ੍ ਸ੍ਵਪਤੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਸਰ੍ਵਾਚਾਰਵਤਃ ਪੂਜਾ ਨਿਤ੍ਯਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਵੋ, ਖੜੇ ਹੋਵੋ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਵੋ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਜੋ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਮ੍ ਇਦਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਅਨੁਭੂਤੀਆਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਯਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਮ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਮ੍ ਅਥ ਵਾਭਿਤਃ
ਚਾਹੇ ਲੈਟੇ ਹੋਵੋ, ਉੱਠ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਖੜੇ ਹੋਵੋ, ਚਾਹੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋਵੋ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਚੇਤ ਰਹੋ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਂ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਆਭੋਗਪੀਵਰਾਨ੍ । ਬਾਹ੍ਯਾਰ੍ਥਗਣਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਦਮ੍
ਚਾਹੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਬਾਹਰਲੇ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਲਿਙ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ਤਰਾਦਿਕਃ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਰ੍ਥਸਂਵਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਬੋਧਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਹ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਅੰਦਰਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਵਾਹਾਪਤਿਤਾਰ੍ਥਸ੍ ਤੁ ਸਮ੍ਬੋਧਸ੍ਨਾਨਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਨਿਤ੍ਯਾਵਬੋਧਾਰ੍ਹਣਯਾ ਬੋਧਲਿਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਦਾ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਭਾਵਨਾਭੋਗਭਾਵਿਤਾਮ੍ਬਰਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਭਾਵਨਾਭੋਗਭਾਵਿਤੇਨ੍ਦੁਂ ਸਦੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਦਾ ਉੱਗੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਸੋਚੇ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਪਦਾਰ੍ਥੌਘਨਿਤ੍ਯਾਵਗਤਸਂਵਿਦਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ ਵਹਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ ਮੁਖੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਸੀਕृਤਰਸਂ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਵਾਨ੍ਤੋਦਾਤ੍ਤਤੁਰਙ੍ਗਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਰਥਾਰੂਢਂ ਗੂਢਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗੁਹਾਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸੁਆਦ ਦੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਜ੍ਞੇਯਦृष੍ਟੀਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਭੋਜ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਵਿਦਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਂਵਿਦਿਤਾਙ੍ਗੌਘਂ ਭਵਭਾਵਨਭਾਵਿਤਮ੍ । ਆਭਾਸਭਾਸਨਂ ਭੂਰਿ ਸਰ੍ਵਗਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਚ੍ ਛਿਵਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੀ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਖਾਈਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।