ਚਿਦ੍ਰੂਪਂ ਸੂਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਾਭਂ ਸਮਸ੍ਤਾਭਾਸਭਾਸਨਮ੍ । ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਹਨ੍ਤਾਸਾਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚੇਤਨਤਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਰਪਰਮਾਕਾਸ਼ਵਿਪੁਲਾਭੋਗਕਨ੍ਧਰਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਾਧਸ੍ਪਦਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਪਾਦਸਰੋਰੁਹਮ੍
ਇਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਹੇਠਲੇ ਬੇਅੰਤ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਦਿਕ੍ਤਟਾਭੋਗਭੁਜਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਵਿਧਮਹਾਲੋਕਗृਹੀਤਪਰਮਾਯੁਧਮ੍
ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਕੋਸ਼ਕੋਣਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੌਘਪਰਮ੍ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਪਾਰਗਾਪਾਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕੋਠੇ ਦੇ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰਿਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ਪ੍ਰਮੁਖਾਮ੍ ਅਮਰਾਦਿਕਾਮ੍ । ਇਮਾਂ ਭੂਤਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਲੀਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਮਰਾਂ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਕੇਸ ਦੀ ਇਕ ਲੜੀ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਾਰਮ੍ਭਕਾਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਰਜ੍ਜਵਃ । ਇਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਗਾਃ
ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤੈਕਪਦਾਧਾਰਸ੍ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰੈਕਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਵਿਵਰ੍ਤਿਤਜਗਜ੍ਜਾਲਃ ਕਾਲੋ ऽਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਃ
ਅਨੰਤ ਇਕਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪ-ਬਦਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਸ਼ੈਲਭੁਵਨਾਭੋਗਮ੍ ਇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦੇਹਕੋਣੇ ऽਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਯਵਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਭਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਗੋਲ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਭੂषਣਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਘ੍ਰਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਗਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਸਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਨਨਾਤੀਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਦਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਲਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਕਸਾਧਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ । ਵਿਧਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਨਸ੍ਯੇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਨ ਦੀਪੇਨ ਨ ਧੂਪੇਨ ਨ ਪੁष੍ਪਵਿਭਵਾਰ੍ਪਣੈਃ
ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੁਰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਨਾ ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਨਾਨ੍ਨਦਾਨਾਦਿਦਾਨੇਨ ਨ ਚਨ੍ਦਨਵਿਲੇਪਨੈਃ । ਨ ਚ ਕੁਙ੍ਕੁਮਕਰ੍ਪੂਰੈਰ੍ ਭੋਗੈਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਨ ਚੇਤਰੈਃ
ਨਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਾ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ; ਨਾ ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਰੰਗੀ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਲੇਸ਼ਲਭ੍ਯੇਨ ਸ਼ੀਤਲੇਨਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨਾ । ਏਕੇਨੈਵਾਮृਤੇਨੈष ਬੋਧੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੂਜੈषੈਵ ਪਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਯਦ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਗਾਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਹੇ।
ਪਸ਼੍ਯਞ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਪਞ੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਪ੍ਰਲਪਨ੍ ਵਿਸृਜਨ੍ ਗृਹ੍ਣਞ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵਿਨ੍ਮਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਸੁੰਘਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਤੁਰਦੇ, ਸੌਂਦੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਛੱਡਦੇ, ਫੜਦੇ—ਇਨ੍ਹਾ ਸਭ ਵਿਚ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਮृਤੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਯਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਰਮਾਸ੍ਵਾਦਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੁਸੁਮੇਹਿਤੈਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨੋਪਹਾਰ ਏਵਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵੇਦਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸੱਚੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਦਰ ਸਵਰੂਪ ਭੇਟ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਸਂਵੇਦਨਂ ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ । ਵਿਨਾ ਤੇਨੇਤਰੇਣਾਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਲਭ੍ਯਤ ਏਵ ਨੋ
ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਆਯਾਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸੁਖਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਮੁਨੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦੇਹੇ ਭੂਪੋ ਗृਹੇ ਯਥਾ
ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਿਰਪਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਮুনি, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਨੇਨ ਸੁਮੁਨੇ ਨਿਮੇषਾਂਸ੍ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ । ਪੂਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਪੂਜਯਤ੍ਵ੍ ਈਸ਼ਂ ਗੋਪ੍ਰਦਾਨਂ ਲਭੇਤ ਵੈ
ਇਸ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਸੁਮੁਨੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਵਲ ਤੇਰਾਂ ਪਲਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਮੇषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਏਕਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇੱਕ ਸੌ ਪਲਾਂ ਲਈ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਬਲ੍ਯੁਪਹਾਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ । ਘਟਿਕਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਰਾਜਸੂਯਂ ਲਭੇਤ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਘੜੀ ਭਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪੂਜਨਾਦ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਰਾਜਸੂਯੈਕਲਕ੍ਸ਼ਭਾਕ੍ । ਦਿਵਸਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵੈਵਂ ਪਰੇ ਧਾਮ੍ਨਿ ਵਸੇਨ੍ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲਾਭ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਦਿਨ ਭਰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏषੋ ऽਸੌ ਪਰਮੋ ਯੋਗ ਏषਾ ਸਾ ਪਰਮਾ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬਾਹ੍ਯਸਮ੍ਪੂਜਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਤਬ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੀ ਪੂਜਾ ਇਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਖਿਲਾਘਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਂ ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਚਰਿष੍ਯਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਃ । ਤਂ ਵਨ੍ਦਯਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰਾਸੁਰਲੋਕਪੂਗਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਪਦਂ ਜਗਤਿ ਮਾਮ੍ ਇਵ ਲੋਕਸਾਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਾਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਤਮਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਤਦ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੂਜਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਾਗ੍ਰਤਸ੍ ਸ੍ਵਪਤੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਸਰ੍ਵਾਚਾਰਵਤਃ ਪੂਜਾ ਨਿਤ੍ਯਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਵੋ, ਖੜੇ ਹੋਵੋ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਵੋ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਜੋ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।