ਸਨ੍ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਵਿਲੋਲਕਰਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਅਨਾਰਤਰਣਲ੍ਲੋਲਲੋਕਾਲਙ੍ਕਾਰਕੋਮਲਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਦਿੱਖਦੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਟਾਹਣੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੂਪਵੰਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਰਿਭੂਤਲਪਾਤਾਲਨਭਸ੍ਤਲਪਦਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਗ੍ਨੋਨ੍ਮਗ੍ਨਘਨਾਨੀਕਤਾਰਾਘਰ੍ਮਕਣੋਤ੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਉਭਰਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਸ੍ਫੁਟਨਭੋਮੁਖਮ੍ । ਕਮ੍ਪਿਤਾਨੇਕਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਵਾਟਕਵਿਤਾਨਕਮ੍
ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਸ ਕੇ ਫਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਗੁੰਬਦ ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁਲਣ ਤੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੰਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੁਠਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਵ੍ਯੂਹਧ੍ਵਨਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਙ੍ਕਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਦੋषਭਾਵਾਭਾਵਰਸਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਰਮ ਅੰਕੁਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫੈਲ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਅੰਦਰ, ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਾਰ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਕਾਰਵਲਿਤੇ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਵਿਲਾਸੇ ਸਂਸਾਰਨਾਮ੍ਨਿ ਚਿਰਨਾਟਕਨਾਟ੍ਯਸਾਰੇ । ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਦੋਦਿਤਵਪੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਯਮ੍ ਏਕਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨ ਚ ਤਯਾ ਨ ਚ ਤੇਨ ਭਿਨ੍ਨਃ
ਇਸ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਸਦਾ ਬਦਲਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਮਕ ਲੰਮੇ ਨਾਟਕ ਦੀ ਮੂਲ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਦਾ-ਹਾਜ਼ਰ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਏष ਦੇਵਸ੍ ਸ ਪਰਮਃ ਪੂਜ੍ਯ ਏष ਸਦਾ ਸਤਾਮ੍ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਇਹੀ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਘਟੇ ਪਟੇ ਵਟੇ ਕੁਡ੍ਯੇ ਸ਼ਕਟੇ ਵਾਨਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਿਵੋ ਹਰੋ ਹਰਿਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਮਃ
ਘੜੇ, ਕਪੜੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਕੰਧ, ਰਥ ਜਾਂ ਬਾਂਦਰ ਵਿੱਚ — ਇੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਹਰਾ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਯਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਦਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ । ਦ੍ਵਿਵਿਧੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣੈष ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਸਲ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਸ੍ ਤਾਵਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ । ਯੇਨ ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃਕ੍ਰਮਂ ਤਤਃ । ਪੂਜਾਕ੍ਰਮੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨੇਹ ਦਾਰ੍ਭਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਣ ਕਿ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ।
ਪੂਜਨਂ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਪੂਜਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਧਾਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਿਦ੍ਰੂਪਂ ਸੂਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਾਭਂ ਸਮਸ੍ਤਾਭਾਸਭਾਸਨਮ੍ । ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਹਨ੍ਤਾਸਾਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ 'ਮੈਂ' ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ, ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚੇਤਨਤਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਰਪਰਮਾਕਾਸ਼ਵਿਪੁਲਾਭੋਗਕਨ੍ਧਰਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਾਧਸ੍ਪਦਾਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਪਾਦਸਰੋਰੁਹਮ੍
ਇਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਹੇਠਲੇ ਬੇਅੰਤ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਦਿਕ੍ਤਟਾਭੋਗਭੁਜਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਵਿਧਮਹਾਲੋਕਗृਹੀਤਪਰਮਾਯੁਧਮ੍
ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਕੋਸ਼ਕੋਣਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੌਘਪਰਮ੍ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਪਾਰਗਾਪਾਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਇਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕੋਠੇ ਦੇ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਹਰਿਰੁਦ੍ਰੇਸ਼ਪ੍ਰਮੁਖਾਮ੍ ਅਮਰਾਦਿਕਾਮ੍ । ਇਮਾਂ ਭੂਤਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਲੀਂ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਮਰਾਂ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਕੇਸ ਦੀ ਇਕ ਲੜੀ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਾਰਮ੍ਭਕਾਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਰਜ੍ਜਵਃ । ਇਚ੍ਛਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਨੀਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਗਾਃ
ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯੰਤਰ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤੈਕਪਦਾਧਾਰਸ੍ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰੈਕਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਵਿਵਰ੍ਤਿਤਜਗਜ੍ਜਾਲਃ ਕਾਲੋ ऽਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਃ
ਅਨੰਤ ਇਕਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪ-ਬਦਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਸ਼ੈਲਭੁਵਨਾਭੋਗਮ੍ ਇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦੇਹਕੋਣੇ ऽਸ੍ਯ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਵਯਵਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਭਵਨਾਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਗੋਲ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਭੂषਣਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਘ੍ਰਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਗਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਸਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਨਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਨਨਾਤੀਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਦਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਤਰਾਲਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਕਸਾਧਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਤਃ । ਵਿਧਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਚਨਸ੍ਯੇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਨ ਦੀਪੇਨ ਨ ਧੂਪੇਨ ਨ ਪੁष੍ਪਵਿਭਵਾਰ੍ਪਣੈਃ
ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੁਰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਨਾ ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਨਾਨ੍ਨਦਾਨਾਦਿਦਾਨੇਨ ਨ ਚਨ੍ਦਨਵਿਲੇਪਨੈਃ । ਨ ਚ ਕੁਙ੍ਕੁਮਕਰ੍ਪੂਰੈਰ੍ ਭੋਗੈਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਨ ਚੇਤਰੈਃ
ਨਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਾ ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ; ਨਾ ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੰਗ-ਰੰਗੀ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਲੇਸ਼ਲਭ੍ਯੇਨ ਸ਼ੀਤਲੇਨਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨਾ । ਏਕੇਨੈਵਾਮृਤੇਨੈष ਬੋਧੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੂਜੈषੈਵ ਪਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਯਦ੍ ਅਨਾਰਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਿਆਨ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਗਾਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਹੇ।
ਪਸ਼੍ਯਞ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਪਞ੍ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ । ਪ੍ਰਲਪਨ੍ ਵਿਸृਜਨ੍ ਗृਹ੍ਣਞ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵਿਨ੍ਮਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਸੁੰਘਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਤੁਰਦੇ, ਸੌਂਦੇ, ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਛੱਡਦੇ, ਫੜਦੇ—ਇਨ੍ਹਾ ਸਭ ਵਿਚ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਮृਤੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਯਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਰਮਾਸ੍ਵਾਦਯੁਕ੍ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕੁਸੁਮੇਹਿਤੈਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨੋਪਹਾਰ ਏਵਾਤ੍ਮਧ੍ਯਾਨਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵੇਦਨਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਸੱਚੀ ਭੇਟ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਧਿਆਨ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਆਦਰ ਸਵਰੂਪ ਭੇਟ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।