ਅਪੁਨਰ੍ਬੋਧਸੌषੁਪ੍ਤਪਦਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯਪੀਵਰੀ । ਪਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਚਿਰਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤਤੇ ਪਦੇ
ਜੋ ਮੁੜ ਜਾਗਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁੱਤੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਰਲੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਮਨਸਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਥਿਤਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਦਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਸੁਪਾਵਨਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਦੂਜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣ।
ਏषੈਵ ਮਨਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਮੋਮੁਕ੍ਤਵਿਤਤਾਕਾਸ਼ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਇਹੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਘਨਸੌषੁਪ੍ਤਲੇਖਾਵਚ੍ਛਿਲਾਨ੍ਤਸ੍ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਵਤ੍ । ਸੈਨ੍ਧਵਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਰਸਵਦ੍ ਵਾਤਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤਿਵਤ੍
ਇਹ ਓਸ ਸੁੱਖ ਨੀਂਦ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮੂਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਲੂਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੁਕਵੇਂ ਹਿਲਾਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨਾਯਾਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਾਂ ਪਰਿਣਤਿਂ ਯਦਾ । ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਪਰਮਾਕਾਸ਼ਗਾ ਤਦਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਓਥੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤ੍ਯਾਂਸ਼ੋਨ੍ਮੁਖਤਾਂ ਨੂਨਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬ੍ਵ੍ ਇਵ ਚਾਪਲਮ੍ । ਵਾਤਲੇਖੇਵ ਚਲਨਂ ਪੁष੍ਪਲੇਖੇਵ ਸੌਰਭਮ੍
ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਆਦਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੀ ਲਕੀਰ ਆਪਣੀ ਹਿਲਚਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਪਣਾ ਸੁਗੰਧ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲਤਾਕਾਸ਼ਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕਲੇ ਚਾਪਲੇ ऽਮਲਾ । ਨ ਜਡਾਂ ਨਾਜਡਾਂ ਸ੍ਫਾਰਾਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਨਾਮਿਕਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮੈਲ ਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ, ਨਾ ਜਾਗਦੀ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ।
ਦਿਕ੍ਕਾਲਾਦ੍ਯਨਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤਾਪਦਾਦ੍ ਗਤਾਮ੍ । ਤੁਰ੍ਯਤੁਰ੍ਯਾਂਸ਼ਕਲਿਤਾਮ੍ ਅਕਲਙ੍ਕਾਮ੍ ਅਨਾਮਯਾਮ੍
ਦਿਸ਼ਾ, ਸਮਾਂ ਆਦਿਕ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੌਥੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰਾਸ੍ਵਾਦਤਤ੍ਪਰਾਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏषਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਪਦਤਾ ਕਥਿਤਾ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਤृਤੀਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਦਂ ਪਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਹੇ ਸੁਚੱਜੀ, ਇਹ ਦੂਜੀ ਅਵਸਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਏषਾ ਦृਕ੍ ਚੇਤ੍ਯਗਲਨਾਦ੍ ਅਨਾਮਾਰ੍ਥਪਦਂ ਗਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਤ੍ਵਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਾਦ੍ ਅਤੀਤੋਦੇਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੋਵੇਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਂ ਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, 'ਬ੍ਰਹਮ' ਜਾਂ 'ਆਤਮਾ' ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਾਲਸਾ ਹੀ ਵਜੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇਣ ਕਾਲਤਸ੍ ਸ੍ਵਾਚ੍ਛ੍ਯਾਨ੍ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕਪਦਾਤ੍ਮਨਾ । ਤੁਰ੍ਯਾਤੀਤਾਦਿਨਾਮਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਪਿ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਰਾਹੀਂ, 'ਚੌਥੀ ਤੋਂ ਪਰੇ' ਆਦਿਕ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਪਰਾਤ੍ ਪਰਮਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ਿਵਭਾਵਤਃ । ਨਿਤ੍ਯੈਕਾ ਨਿਰਵਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾ ਤृਤੀਯਾ ਪਾਵਨੀ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਆਖਰੀ ਹੱਦ, ਮੁੱਖ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਜੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਦੀਵੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਚਿਰਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼ਾਧ੍ਵਾਨਦੂਰਗਾ । ਸਾ ਮਮਾਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਵਚਸਾਂ ਨ ਸਮਾਯਾਤਿ ਗੋਚਰਮ੍
ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਕਲਨਾਤੀਤਮ੍ ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਤਿष੍ਠੈਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਦੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਸ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ।
ਏਤਨ੍ਮਯਮ੍ ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮੁਨੇ ਤਨ੍ਮਯਵੇਦਨਾਤ੍ । ਸਤ੍ਯਸਂਵੇਦਨਾਨ੍ ਨੇਦਂ ਨ ਚ ਨੇਦਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਇਹ ਹੈ, ਨਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਨੇਦਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨੇਦਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਮਸਮਾਭਾਸਮ੍ ਅਖਮ੍ ਏਵ ਖਕੋਸ਼ਵਤ੍
ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੜੇ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼।
ਅਦ੍ਵੈਤੈਕ੍ਯਾਦ੍ ਅਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਦ੍ ਘਨਾਘਨਤਯਾ ਤਥਾ । ਅਵਿਕਾਰਾਦਿਮਤ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਤਯਾ ਚਿਰਮ੍
ਅਦਵੈਤ, ਅਟੱਲਤਾ, ਗਾੜੇ ਤੇ ਹਲਕੇ ਪਣ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤਤਾ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਤੇ ਅਸਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ—
ਚਿਦ੍ਘਨਾਤ੍ਮਤਯਾ ਸ਼ੈਲਕੋਸ਼ਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਅਪਿ । ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਭੇਦੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਤਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤਾਮ੍ ਇਵ
ਚਿੱਤ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਚੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਝੂਠੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਮਸ੍ਤਂ ਸਚ੍ ਛਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਤੀਤਂ ਵਾਗ੍ਵਿਲਾਸਤਃ । ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ ਤੁਰ੍ਯਾਂਸ਼ਾਤ੍ ਪਰਮ੍ ੴ ਇਤਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਸਤ, ਚੰਗਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਬੋਲ ਚਲਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; 'ਓਮ' ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਹੱਤਤਾ, ਜੋ ਤੁਰੀਆ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, 'ਓਮ' ਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਮਲਦृਕ੍ ਪਰਿਣਾਮਤੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਫਾਰੇ ਪਦੇ ਸਮੁਪਸ਼ਾਨ੍ਤਰਵਾਭਿਰਾਮਃ । ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਅਮੁਨਾ ਮੁਨਿਨਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਈਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਚੁਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਚੁਪ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਹਰੋ ਗੌਰੀਕਮਲਿਨੀਸਰਃ । ਮਦ੍ਵਿਕਾਸੋਨ੍ਮੁਖਸ੍ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਿਕਾਸਂ ਬਹਿਰ੍ ਆਦਦੇ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ ਗੌਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਖਿੜ ਗਿਆ।
ਦृਕ੍ਤ੍ਰਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਮੁਖਾਤ੍ ਕਾਲਵਸ਼ੋਦਿਤਮ੍ । ਰੋਦਸ੍ਸਮੁਦ੍ਗਕਾਦ੍ ਅਰ੍ਕਰਤ੍ਨਰਾਸ਼ਿਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖਾਈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਸੂਰਜੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਚਮਕਦਾ ਉਗ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਕਾਲਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਦਿਨਤੇਜਸ੍ ਸ ਸਂਹਰਨ੍ । ਨਿਸ਼ਾਮ੍ ਅਨਾਸ਼ਯਂਸ਼੍ ਚੇषਦ੍ ਈਸ਼ੋ ਮਾਮ੍ ਆਹ ਮਾਨਿਤਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਣਸਮੇਂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਛੱਡੇ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ।
ਮੁਨੇ ਮਨਨਮ੍ ਆਹੂਯ ਸ੍ਵਸਤ੍ਤੈਵਾਸ਼ੁ ਮੀਯਤਾਮ੍ । ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਆਹਰਾਹਾਰ੍ਯਂ ਪਵਨਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਤਾਮ੍ ਇਵ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਮਝੋ; ਤੂੰ ਉਹ ਮਤਲਬ ਲਿਆਉ ਜੋ ਪਕੜਿਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚਲਣ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਸ਼ਮਭ੍ਰਮੈਃ । ਨ ਹਿ ਹੇਯਮ੍ ਉਪਾਦੇਯਂ ਵੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਉਲਝਣ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਯਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਵਿਕਲ੍ਪਾਨ੍ ਗਲਿਤਾਨ੍ ਅਸਿ । ਵਿਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਭਵਾਤ੍ਮਦृਕ੍
ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੂਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਇਮਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਦਸ਼ਾਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਬਾਲਬੋਧਾਯ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਤੂष੍ਣੀਂਸ੍ਥਿਤੇਨ ਕਿਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਫਟਫਟ ਇਸ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਫਿਰੋਂ ਅਪਣਾ ਲੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ—ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਯਬੋਧਸ੍ਥਂ ਮਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧृਤ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ ਅਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਸਰਸੀਨ੍ਦੁਂ ਸਿਤੋਤ੍ਪਲਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਸੂਝ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਔਦਾਸੀਨ੍ਯੇਨ ਦੇਹਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਪਨ੍ਦੇषੁ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਦਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਖਮ੍ ਇਵ ਭੂਰੁਹਾਮ੍
ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਦਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਸੱਚ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਲਈ ਆਕਾਸ਼।