ਮਨੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਤਥੇਨ੍ਦੌ ਯਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਜਨੇ ਜਨਿਤਕੌਤੁਕਮ੍
ਮਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਆਪ ਹੀ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਚੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨਿ ਸੌਹਾਰ੍ਦਵਤਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਸੁਜਨੇ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰੀਵ ਪਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਮृਦੂਨਿ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਇਹ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸਖਤ ਜਾਂ ਨਰਮ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਰਸਾਯਨਪਾਨੇਨ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਨੇਨ ਚ । ਤਥਾ ਸੁਖਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਮੇਨਾਨ੍ਤਰ੍ ਯਥਾ ਜਨਃ
ਨ ਤਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਨ ਤਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਗਲ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਲਿਤਂ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤृष੍ਣਾਵਰਤ੍ਰਯਾ । ਮਨਸ਼੍ ਸ਼ਮਾਮृਤਾਸੇਕੈਸ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਰਾਘਵ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮਨ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੀ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਦੇ।
ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਯਦ੍ ਅਸ਼੍ਨਾਸਿ ਸ਼ਮਸ਼ੀਤਲਯਾ ਧਿਯਾ । ਤਤ੍ ਤੇ ऽਤਿਸ੍ਵਦਤੇ ਸ੍ਵਾਦੁ ਨੇਤਰਤ੍ ਤਾਤ ਮਾਨਸੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਸ਼ਮਾਮृਤਰਸਸ੍ਨਾਤਂ ਮਨੋ ਯਾਮ੍ ਏਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍ । ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਤਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮਨ੍ਯੇ ਰੋਹਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵ
ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਵੀ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ । ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਭੁਜਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ ਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਭੂਤ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਵੈਰੀ, ਨਾ ਬਾਘ, ਨਾ ਸੱਪ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਮृਤਵਰ੍ਮਣਾ । ਵੇਧਯਨ੍ਤਿ ਨ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸ਼ਰਾ ਵਜ੍ਰਸ਼ਿਲਾਮ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਕਵਚ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚੁਭ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਵਜਰ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੇਦ ਸਕਦੇ।
ਨ ਤਥਾ ਰਾਜਤੇ ਰਾਜਾਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਮਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥੋਪਸ਼ਮਸ਼ੋਭਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਤਨਾ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ ਜਿੰਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਥਿਰ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸੋਭਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ।
ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਿਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਤਾਂ ਜਨਃ । ਯਾਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਜਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਸਮਾਸ਼ਯਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਥਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਯਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ ਸਾਧੁ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਅਭਿਨਨ੍ਦਿਤਯਾ ਲੋਕੇ ਜੀਵਤੀਹ ਸ ਨੇਤਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਜੀਵਨ-ਚਾਲ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਦ੍ਧਤਮਨਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਾਧੁ ਕਰ੍ਮ ਕਰੋਤਿ ਯਤ੍ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯੇਮਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਸਰਾਹਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਘ੍ਰਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਯਸ੍ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਖਾ ਕੇ ਜਾਂ ਸੁੰਘ ਕੇ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਨਾ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਦਾਸ, ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇषੁ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੋਜ੍ਝਤਿ । ਜਿਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁषਾਰਕਰਬਿਮ੍ਬਾਚ੍ਛਂ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਰਾਕੁਲਮ੍ । ਮਰਣੋਤ੍ਸਵਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੁਸ਼ਾਰ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੌਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਪਿ ਨ ਸ੍ਥਿਤ ਇਵ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ । ਯਸ੍ ਸੁषੁਪ੍ਤਮਨਾਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਸੁਭਗਾ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਸਰਤਿ ਪ੍ਰੀਤਾ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਰ ਇਕ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪष੍ਟਾਵਦਾਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਥੈਵਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਬਹਿਃ । ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਯ੍ ਆਪਤ੍ਸੁ ਦੁਰਨ੍ਤਾਸੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਹਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ । ਤੁਚ੍ਛੇਹਂ ਨ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਜਾਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੜਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਤੇ ਨਿਮਨ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲਤਾਂ ਯਾਤੋ ਯੋ ਭਾਵੇषੁ ਨ ਮਜ੍ਜਤਿ । ਵ੍ਯਵਹਾਰੀ ਨ ਸਮ੍ਮੂਢਸ੍ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋਏ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਸਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣਃ । ਕਲਙ੍ਕਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਮਤਿਸ੍ ਸ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਬਹੁਜ੍ਞੇषੁ ਯਾਜਕੇषੁ ਨृਪੇषੁ ਚ । ਬਲਵਤ੍ਸੁ ਗੁਣਾਢ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਮਵਾਨ੍ ਏਵ ਰਾਜਤੇ
ਤਪਸੀ, ਗਿਆਨੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਮਸਂਸਕ੍ਤਮਨਸਾਂ ਮਹਤਾਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ । ਉਦੇਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਾਜ੍ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨੇਵ ਹਿਮਰੋਚਿषਃ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਸੰਤੋਖ ਚਾਂਦ ਦੀ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਗੁਣਪੂਗਾਨਾਂ ਪੌਰੁषੈਕਾਨ੍ਤਭੂषਣਮ੍ । ਸਙ੍ਕਟੇष੍ਵ੍ ਅਭਯਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਮਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਸੰਤੁਲਨ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਮਮ੍ ਅਮृਤਮ੍ ਅਹਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਰ੍ਯਜੁष੍ਟਂ ਪਰਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪਦਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ । ਰਘੁਤਨਯ ਯਥਾ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਃ ਕ੍ਰਮਮ੍ ਅਨੁਪਾਲਯ ਸਿਦ੍ਧਯੇ ਤਮ੍ ਏਵ
ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚਾ, ਅਮਰ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਨਿਭਾਈ ਰੱਖ ਕੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਲਈ ਚੱਲ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਬੋਧਾਮਲਯਾ ਧਿਯਾ ਪਰਮਪੂਤਯਾ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਾਰਣਜ੍ਞੇਨ ਵਿਚਾਰੋ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸੋਚ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸਮਝ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਾਤ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਧੀਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਸਂਸਾਰਰੋਗਸ੍ਯ ਵਿਚਾਰੋ ਹਿ ਮਹੌषਧਮ੍
ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਮੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੋਗ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਹੈ।
ਆਪਦ੍ਵਨਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੇਹਾਪਰਿਪਲ੍ਲਵਿਤਾਕृਤਿ । ਵਿਚਾਰਕ੍ਰਕਚਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਨੈਵ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਰੋਹਤਿ
ਬੇਅੰਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਲਦੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੀ ਜੰਗਲ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਆਰੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ।
ਮੋਹੇषੁ ਬਨ੍ਧੁਨਾਸ਼ੇषੁ ਸਙ੍ਕਟੇषੁ ਭ੍ਰਮੇषੁ ਚ । ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਵਿਚਾਰੋ ਹਿ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
ਭਟਕਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਉਲਝਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਹੈ।