ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਸ੍ ਤੇ ਜਨਪਦਾਸ੍ ਤਾ ਦਿਸ਼ਸ੍ ਤੇ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ । ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣੈਕਾਨ੍ਤਧਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਨਰਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹੀ ਧਰਤੀਆਂ, ਉਹੀ ਲੋਕ, ਉਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹੀ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਫਲਂ ਭੂਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸੇਚਨਮ੍ । ਤਰੋਰ੍ ਇਵੈष੍ਯਤੋ ਬੀਜਂ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਮੌਜੂਦਾ ਨੇਕੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਬੀਜ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚ ਸਫਲਂ ਯੇਨ ਨਾਮ ਤਤ੍ । ਕਾਲਤ੍ਰਿਤਯਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕismet ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਮਨਸੋ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਪ੍ਰਸਰਾਪਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਲ੍ਲਤਾਸੇਕਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਮਹਿਮ੍ਨਾਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹਿਤਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਵੈ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ।
ਵਿਵੇਕਪਯਸਾਮ੍ ਅਬ੍ਧਿਃ ਪੁਣ੍ਯਰਤ੍ਨਾਕਰਃ ਪਰਃ । ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਰ੍ਕੌਘਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਹੀ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤੌਘਕਲਸ਼ੋ ਧृਤਿਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਨਿਸ਼ਾਕਰਃ । ਅਪਵਰ੍ਗਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾਲਤਾਯਾਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਧੈਰ੍ਯਾਮ੍ਭੋਧਰਪਰ੍ਵਤਃ । ਦੈਨ੍ਯਦੁਰ੍ਵਨਦਾਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਲਾਲਚ ਦੀ ਬੇਲ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਜਯਤ੍ਯ੍ ਆਭਾਸਿਤਾਸ਼ੇषਚਿਤ੍ਤਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਪਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਪਰਮੋ ਦੀਪਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਚਿਰਾਗ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣੋਦਾਰਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਮਤਾ ਮਯਾ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਆਪਦਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦਤ੍ਤਂ ਭੂਤਪਤੇ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਦੇ ਰਤਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸਕਲਦੁਃਖਭਯਾਪਹਰ ਪ੍ਰਭੋ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਪੀਹ ਮਯਾਸਿ ਨ ਚੇਤਸਾ । ਵਰਦ ਵੀਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਸ੍ਮृਤਸ੍ ਸੁਖਮ੍ ਅਤੋ ਨਿਵਸਾਮਿ ਭਵਾਨ੍ ਇਵ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੇਕਰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋਵੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਅਥ ਮੁਨੌ ਦਿਵਸੋ ਜਗਾਮ ਸਾਯਨ੍ਤਨਾਯ ਵਿਧਯੇ ऽਸ੍ਤਮ੍ ਇਨੋ ਜਗਾਮ । ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸਭਾ ਕृਤਨਮਸ੍ਕਰਣਾ ਜਗਾਮ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਵਿਕਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਹਾਜਗਾਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮਲਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਲੀ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਸੌ ਗੌਰੀ ਭਗਵਤੀ ਗਿਰਮ੍ । ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਮਾਤੇਵ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੌਰੀ, ਭਗਵਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੀ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭੂਰਿਸੌਭਾਗ੍ਯਭਾਗਿਨੀ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਕ੍ਵ ਕृਤਾਰੁਨ੍ਧਤੀ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਾਨਯ ਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ ਮਚ੍ਛ੍ਰਮਾਪਹਾਤ੍ । ਤਯਾ ਸਹ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਕਵਯਸ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਾ ਗृਹਿਣੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਤਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸਮਾਸ਼ਯਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਲਨਾਚਾਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੈਕਪਰਾ ਗੌਰੀ ਬਭੂਵ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵृਤਾ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੜਕੀ ਦੀ ਰੀਤ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਖੋਟ ਦੇ ਨਿਭਾਈ। ਗੌਰੀ ਆਪਣੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰਾਮ ਚਿਨ੍ਤਿਤਵਾਨ੍ ਇਦਮ੍ । ਅਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਲਬ੍ਧੋ ऽਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਯਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਕਮ੍ ਏਨਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਰਿਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਨ੍ਦੇਹਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ — ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਆਨ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦਮਾ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਬਾਰੇ?
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ ਗੁਰੁਰ੍ ਇਦਂ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾਨਘ । ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਚੰਦਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣ । ਭਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨੇਦਂ ਮੇ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ — ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਜਾਗਿਆ ਹੈ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵ ਯਦ੍ ਅਹਂ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਮੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਅਨਾਮਯ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨਂ ਮੇ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀਅਾਈ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਰਮ੍ ਇਦਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਦਾਮਿ ਮੁਚ੍ਯਸੇ ਯੇਨ ਕृਤੇਨ ਸਕृਦ੍ ਏਵ ਹਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਵੇਤ੍ਸਿ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਃ ਕਸ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜ । ਨ ਦੇਵਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਃ ਕਮਲੋਦ੍ਭੂਤੋ ਨ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਨ ਦੇਵਃ ਪਵਨੋ ਨਾਰ੍ਕੋ ਨਾਨਲੋ ਨ ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤਿੰਨ ਦਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ; ਨਾ ਪਵਨ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ — ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਵਨਿਪੋ ਨਾਹਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਨ ਦੇਵੋ ਦੇਹਰੂਪੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧृਤ੍
ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਤੂੰ — ਹੇ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ — ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਃ ਕਲਨਾਰੂਪੀ ਨਾਪਿ ਦੇਵੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਤਿਃ । ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵੇਦਨਂ ਦੇਵ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਸੇ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਈ ਸੋਚ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜਾਣ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੁਦਰਤੀ ਚੇਤਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਰਾਦਿਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮ੍ ਇਤਿ ਵਸ੍ਤੁਨਿ ਤਤ੍ ਕੁਤਃ । ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵੇਦਨਂ ਚਿਚ੍ਛਿਵਂ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਰੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ — ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ — ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸ਼ਿਵ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਏਵ ਦੇਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਤਦ੍ ਏਵਾਸ੍ਤਿ ਯਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤਾਸਤ੍ਤਾਤ੍ਮਰੂਪਧृਤ੍
ਇਸੇ ਨੂੰ 'ਦੇਵ' ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਾਹੇ ਵਜੂਦ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਅਸਲ ਤੋਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।