ਅਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਮੌਲਿਨਾ । ਪੁष੍ਪਸਾਨੂਪਵਿष੍ਟੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਮਿਤਸਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਮੋੜ ਸੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਨਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਦ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਆਸ਼੍ਰਮਾਤਿਥਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵਾਨਘ
ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਅੱਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਏ ਹਾਂ।
ਘਨਾਭਿਰਾਮਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ । ਮੁਦਿਤੋਦਾਰਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਪੋਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਸੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਸਦੀ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛੋਪਵਿਸ਼ਾਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਦਲਾਸਨੇ । ਮृਦੌ ਸਾਨੁਸਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਪੁਣ੍ਯਸਞ੍ਚਯਪਾਵਨੇ
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨਿਮਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ, ਜੋ ਨਰਮ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ੇਸ਼ਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੇ । ਅਰ੍ਘਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਂ ਮਯਾ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਰਘ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ ਹਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਨ੍ਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ । ਮਨ੍ਦਾਰਪੁष੍ਪਾਵਲਯੋ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਬਹਵਃ ਪੁਰਃ
ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਗੌਰੀ ਤਾਦृਸ਼੍ਯੈਵ ਸਪਰ੍ਯਯਾ । ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾ ਗਣਮਣ੍ਡਲਿਕਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਤੀ ਗੌਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਗृਹੀਤਵਨ੍ਤੌ ਤੌ ਤਾਂ ਮੇ ਸਪਰ੍ਯਾਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੂ । ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਣਯਿਨੋ ਰਾਮ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਪੂਜਾਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਸ਼੍ਮਿਸ਼ੀਤਲਯਾ ਗਿਰਾ । ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਮ੍ ਅਥੇਨ੍ਦੁਕਲਾਧਰਃ
ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਠੰਡੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯਃ ਪਰੇ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਸਂਵਿਦਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਦੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਾਲਤਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਟਿਕੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਮਲਕਲ੍ਹਾਰਕੁਮੁਦਾਨਯਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਤਵਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨੀਰੁਜਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚੇਲੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ, ਕਲਹਾਰ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ?
ਬਲਿਭਾਗਭੁਜਾਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਭਗਵਨ੍ ਭਵਦਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਮੁਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਦृਸ਼ਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਨਰਮ ਹਿਰਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਾਨ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਮਨ੍ਦਾਰਪਾਦਪਾਃ । ਤਵਾਸ੍ਮਦਾਦਿਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਨ੍ਨਤਾਃ
ਕੀ ਇਹ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਵ ਸ੍ਨਾਨੋਪਯੋਗਿਕਮ੍ । ਏਕਯਾ ਵਾਹਲਤਯਾ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਪਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਨਰਮ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਤਪਲ ਤੇ ਪੰਕਜ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਅਸਮਞ੍ਜਸਚੇष੍ਟਾਸੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚੇष੍ਟਾਸੁ ਮੇ ऽਨਘ । ਅਪਿ ਮਦ੍ਗਣਲੀਲਾਸੁ ਮੁਨਿਨਾਥ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ, ਤੂੰ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ?
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮ੍ ਇਹ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਪਿਨਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਅਪਿ ਨੋਦ੍ਵੇਜਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਨੇਸ਼ਾਨੁਚਰਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਘਨਯਕ੍ਸ਼ੌਘੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਲਨਿਸ਼ਾਚਰੇ । ਵਸਤੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੇਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਿਤਾਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਦ ਮੰਦ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਂਵਾਦਿਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਾਰਣੇ । ਗਿਰਾਨੁਨਯਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਜਦ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨੁਸ੍ਮृਤਿਕਲ੍ਯਾਣਵਤਾਮ੍ ਇਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਭੀਤਯਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਦਾ ਯਾਦ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਾਨਨ੍ਦਪਰਿਪੂਰ੍ਣਿਤਚੇਤਸਃ । ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ੇ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਯੇ ਨ ਬਿਭ੍ਰਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।
ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਸ੍ ਤੇ ਜਨਪਦਾਸ੍ ਤਾ ਦਿਸ਼ਸ੍ ਤੇ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ । ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣੈਕਾਨ੍ਤਧਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਨਰਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹੀ ਧਰਤੀਆਂ, ਉਹੀ ਲੋਕ, ਉਹੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹੀ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਫਲਂ ਭੂਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸੇਚਨਮ੍ । ਤਰੋਰ੍ ਇਵੈष੍ਯਤੋ ਬੀਜਂ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਪਿਛਲੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਮੌਜੂਦਾ ਨੇਕੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਬੀਜ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਵੇ।
ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚ ਸਫਲਂ ਯੇਨ ਨਾਮ ਤਤ੍ । ਕਾਲਤ੍ਰਿਤਯਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕismet ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਮਨਸੋ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਪ੍ਰਸਰਾਪਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਲ੍ਲਤਾਸੇਕਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਮਹਿਮ੍ਨਾਂ ਮਹਤਾਂ ਮਹਿਤਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਵੈ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ।
ਵਿਵੇਕਪਯਸਾਮ੍ ਅਬ੍ਧਿਃ ਪੁਣ੍ਯਰਤ੍ਨਾਕਰਃ ਪਰਃ । ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਰ੍ਕੌਘਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਹੀ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਮृਤੌਘਕਲਸ਼ੋ ਧृਤਿਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਨਿਸ਼ਾਕਰਃ । ਅਪਵਰ੍ਗਪੁਰਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਚੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾਲਤਾਯਾਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ ਧੈਰ੍ਯਾਮ੍ਭੋਧਰਪਰ੍ਵਤਃ । ਦੈਨ੍ਯਦੁਰ੍ਵਨਦਾਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਲਾਲਚ ਦੀ ਬੇਲ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਜਯਤ੍ਯ੍ ਆਭਾਸਿਤਾਸ਼ੇषਚਿਤ੍ਤਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਪਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਪਰਮੋ ਦੀਪਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਚਿਰਾਗ ਹੈ ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣੋਦਾਰਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਮਤਾ ਮਯਾ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਆਪਦਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦਤ੍ਤਂ ਭੂਤਪਤੇ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਦੇ ਰਤਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।