ਪ੍ਰਕਟੀਕृਤਦਿਕ੍ ਤੇਜਸ੍ ਤਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਮਯਾ ਸ੍ਮਯਾਤ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧਿਦृष੍ਟ੍ਯਾਵਲੋਕਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਸਾਨੁਂ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਵਿਹਰਨ੍ ਸ੍ਵਗਿਰੌ ਹृਦ੍ਯੇ ਤਾਵਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਧਰਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਮਨਮੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਮੈਂ ਚੰਦਰੀ ਕਿਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਤਰਿਤਗਣਜਾਲੋਪਮਾਲਿਤਃ । ਗੌਰੀਕਰਾਰ੍ਪਿਤਕਰੋ ਨਨ੍ਦਿਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰਿਤਾਗ੍ਰਗਃ
ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗੌਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਨੰਦੀ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵृषਸ੍ ਸਰ੍ਵਰਾਤ੍ਰਿਚਰਾਵृਤਃ । ਕਲ੍ਹਾਰਦਾਮਵਲਿਤੋ ਮਨ੍ਦਾਰਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਛ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਲਹਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਟਾਮੌਲੀਨ੍ਦੁਕਲਿਕੋ ਭੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਃ । ਚਲਤ੍ਤੁषਾਰਸ਼ੈਲਾਭਸ੍ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਰ੍ਥਦਃ
ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਇਕ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਦृष੍ਟਸ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਨਸੈਵ ਤਤੋ ਮਯਾ । ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਦਾਰਪੁष੍ਪੇਣ ਪ੍ਰਣਤੇਨਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਦੇਹਃ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸ਼ਯਨਾਦ੍ ਅਯਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭੂਤੇਨੇਵ ਮਹਾਸ਼ਵਃ
ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੂਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਉਦ੍ਬੋਧ੍ਯ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਰ੍ਘਂ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਅਗਮਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਿਪੂਤਮ੍ ਅਹਂ ਪੁਰਃ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੂਰਾਦ੍ ਏਵ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘੇਣ ਮਯਾ ਦੇਵਸ੍ ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮृਦ੍ਵ੍ਯਾ ऋਜ੍ਵ੍ਯਾ ਸ਼ੀਤਲਯਾ ਤਯਾ । ਦृਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਸਰਣ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਪਦੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਚੰਦਨੀ ਵਰਗੀ, ਨਰਮ, ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਨਜ਼ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ।
ਅਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਮੌਲਿਨਾ । ਪੁष੍ਪਸਾਨੂਪਵਿष੍ਟੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਮਿਤਸਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਮੋੜ ਸੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਆਨਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਦ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਆਸ਼੍ਰਮਾਤਿਥਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵਾਨਘ
ਅਰਘ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਅੱਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਏ ਹਾਂ।
ਘਨਾਭਿਰਾਮਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ । ਮੁਦਿਤੋਦਾਰਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਪੋਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਰਾਜਸੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਵਸਦੀ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛੋਪਵਿਸ਼ਾਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਦਲਾਸਨੇ । ਮृਦੌ ਸਾਨੁਸਮੁਦ੍ਭੂਤੇ ਪੁਣ੍ਯਸਞ੍ਚਯਪਾਵਨੇ
ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਨਿਮਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ, ਜੋ ਨਰਮ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਸ਼ੇਸ਼ਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣੇ । ਅਰ੍ਘਂ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਂ ਮਯਾ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਰਘ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ ਹਸ੍ਤਯੋਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਨ੍ਵਾਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ । ਮਨ੍ਦਾਰਪੁष੍ਪਾਵਲਯੋ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾ ਬਹਵਃ ਪੁਰਃ
ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤੋ ਭਗਵਤੀ ਗੌਰੀ ਤਾਦृਸ਼੍ਯੈਵ ਸਪਰ੍ਯਯਾ । ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਾ ਸਖੀਯੁਕ੍ਤਾ ਗਣਮਣ੍ਡਲਿਕਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਤੀ ਗੌਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਗृਹੀਤਵਨ੍ਤੌ ਤੌ ਤਾਂ ਮੇ ਸਪਰ੍ਯਾਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੂ । ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਣਯਿਨੋ ਰਾਮ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਪੂਜਾਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਸ਼੍ਮਿਸ਼ੀਤਲਯਾ ਗਿਰਾ । ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਮ੍ ਅਥੇਨ੍ਦੁਕਲਾਧਰਃ
ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਠੰਡੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਮਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯਃ ਪਰੇ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਿਣ੍ਯਸ੍ ਸਂਵਿਦਸ੍ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਦੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਾਲਤਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਟਿਕੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਮਲਕਲ੍ਹਾਰਕੁਮੁਦਾਨਯਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ । ਤਵਾਨ੍ਤੇਵਾਸਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨੀਰੁਜਸ੍ ਤ੍ਵਦਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚੇਲੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ, ਕਲਹਾਰ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ?
ਬਲਿਭਾਗਭੁਜਾਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਭਗਵਨ੍ ਭਵਦਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਮੁਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਮृਗਾਣਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਦृਸ਼ਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਜੀ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਨਰਮ ਹਿਰਣ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਾਨ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਮਨ੍ਦਾਰਪਾਦਪਾਃ । ਤਵਾਸ੍ਮਦਾਦਿਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੂਨ੍ਨਤਾਃ
ਕੀ ਇਹ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਵ ਸ੍ਨਾਨੋਪਯੋਗਿਕਮ੍ । ਏਕਯਾ ਵਾਹਲਤਯਾ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਪਲਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਕੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਨਰਮ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਤਪਲ ਤੇ ਪੰਕਜ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਅਸਮਞ੍ਜਸਚੇष੍ਟਾਸੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚੇष੍ਟਾਸੁ ਮੇ ऽਨਘ । ਅਪਿ ਮਦ੍ਗਣਲੀਲਾਸੁ ਮੁਨਿਨਾਥ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ, ਤੂੰ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ?
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮ੍ ਇਹ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਪਿਨਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ । ਅਪਿ ਨੋਦ੍ਵੇਜਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਨੇਸ਼ਾਨੁਚਰਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਕੀ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਘਨਯਕ੍ਸ਼ੌਘੇ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਲਨਿਸ਼ਾਚਰੇ । ਵਸਤੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੇਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਿਤਾਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਦ ਮੰਦ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਏਵਂਵਾਦਿਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਾਰਣੇ । ਗਿਰਾਨੁਨਯਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯਾ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਜਦ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨੁਸ੍ਮृਤਿਕਲ੍ਯਾਣਵਤਾਮ੍ ਇਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਨ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਭੀਤਯਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਦਾ ਯਾਦ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਵਦਨੁਸ੍ਮਰਣਾਨਨ੍ਦਪਰਿਪੂਰ੍ਣਿਤਚੇਤਸਃ । ਨ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਕੋਸ਼ੇ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਯੇ ਨ ਬਿਭ੍ਰਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।