ਸਤ੍ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਭੁਜਸ੍ ਸੁਸ਼ਿਖਾਸ਼ृਙ੍ਗਕਨ੍ਧਰਃ । ਰਤ੍ਨਵਿਦ੍ਯੋਤਨਯਨੋ ਵਨਾਵਲਿਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਸੋਹਣੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕਾਚਕਨ੍ਦਰਕੇਸ਼ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸ੍ਵਵਨਾਵਲਨਾਂਸ਼ੁਕਃ । ਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਜਾਲਾਰੁਣਤਲਾਮ੍ਬਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕਾਂਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਹਰਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਧਰਃ । ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਨਯਨੋ ਗਣੌਘਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭਵਾਨੀਹृਤਦੇਹਾਰ੍ਧਸ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਾਰਣਮ੍ । ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਦਰ੍ਪਦਲਨਃ ਕਲਾਕਰਕਲਾਧਰਃ
ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਭਵਾਨੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮੁਖਾਨੁਗਤਚ੍ਛਾਯਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਵृषਵਾਹਨਃ । ਮਤ੍ਤੇਭਕृਤ੍ਤਿਵਸਨਸ਼੍ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਰਮਣਾਲਯਃ
ਉਹ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਪੂਜਯਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੌ ਪੁਰਾ । ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਵਸਂ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ऽਹਂ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਥੇ ਹੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਕੇ ਵੱਸਿਆ ਸੀ।
ਤਪੋऽਰ੍ਥਂ ਤਾਪਸਾਚਾਰੇ ਚਿਰਾਯ ਰਚਿਤਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਯਥਾਕ੍ਰਮਸਦਾਚਾਰਃ ਪੁਣ੍ਯਸਾਨੁਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਪੁਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਣ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵਸਣਾ।
ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਃ ਕृਤਨੀਲਦਲੋਟਜਃ । ਬਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਕਬਦ੍ਧਾਸ੍ਥਸ੍ ਸਂਰੋਪਿਤਲਤਾਵृਤਿਃ
ਵਸਣ ਲਈ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਞ੍ਚਿਤਾਗ੍ਰ੍ਯਵਨਪ੍ਰਾਣਿਰ੍ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਯੂਤਪੁਟਕਸ੍ ਸੂਮ੍ਭਿਤਸ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਃ
ਵਣ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੰਡਲ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਥੈਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਿਰੋ ਕੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਸਙ੍ਘਾਤਵਲਿਤਃ ਕृਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸਙ੍ਗ੍ਰਹਃ । ਆਨੀਤਪੁਸ੍ਤਕਵ੍ਯੂਹਃ ਪਰਿਪਾਲਿਤਸਨ੍ਮृਗਃ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਰਕਬ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ।
ਏਵਂਗੁਣਵਿਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕੈਲਾਸਵਨਕੁਞ੍ਜਕੇ । ਤਪਃ ਪ੍ਰਚਰਤੋ ਰਾਮ ਮਮ ਕਾਲੋ ऽਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਐਸੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਝੋਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਦਾ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਬਹੁਲਸ੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਦਿਨੇ । ਗਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪਾਸੁ ਕਾष੍ਠਮੌਨਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ । ਖਡ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਨ੍ਧਕਾਰੇषੁ ਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਝੋਨੇ ਅਤੇ ਥਿਕ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਲਸਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਸੇ ਸਰਤਿ ਮਾਰੁਤੇ । ਆਲਵਾਲੋਪਧਾਨੇषੁ ਮृਗੇष੍ਵ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼ਾਯਿषੁ
ਜਦ ਹਵਾ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਓਸ ਦੀ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਘਾਹ ਦੇ ਪਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦੀ ਸੀ।
ਅਮृਤਾਂਸ਼ੁਕਰਸ੍ਯਨ੍ਦਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਰਿਵृਦ੍ਧਯੇ । ਲਿਹਤ੍ਸੁ ਸ਼ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਮਿਭ੍ਯਃ ਪਲ੍ਲਵੇष੍ਵ੍ ਅਮृਤਦ੍ਰਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਿਰਣਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਨੂੰ ਚੁਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚੁਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀष੍ਵ੍ ਓषਧੀषੁ ਚਕੋਰੀषੁ ਲਤਾਸੁ ਚ । ਪਿਬਨ੍ਤੀष੍ਵ੍ ਅਮृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਂ ਕਰੈਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਐਨ੍ਦਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ, ਜੜੀਆਂ, ਚਕੋਰੀਆਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਨੀਲਾਭ੍ਰਪਲ੍ਲਵਸ੍ਯ ਵਿਸਾਰਿਣਃ । ਕृਤ੍ਤਿਕਾਗੁਚ੍ਛਕੇ ਵ੍ਯੋਮਤਾਪਿਞ੍ਛਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਾਗਗੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਨੀਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚੁੱਟ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਪੰਖ।
ਤਾਰੌਘਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬੇਨ ਗਿਰੌ ਸ੍ਫਟਿਕਭੂਮਿषੁ । ਵਿਕਾਸਿਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਮਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਫੈਦ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੀ ਚਮਕ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਯਿ ਪਲ੍ਲਵਪਲ੍ਯਙ੍ਕਗਤੇ ਮੁਕ੍ਤੇਹਯਾ ਧਿਯਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਯ੍ ਅਮਲਾਭਾਸਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਦ੍ਦੇਹਵਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਮਦਰ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਦਿਸ਼ਮ੍ ਆਪਤਤੀਵ ਚ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਰਕਾਤ੍ਰਿਤਯੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਗृਹਮੂਰ੍ਧਨਿ ਮਧ੍ਯਗੇ । ਮृਗਤ੍ਰਯੇ ਕਿਰਾਤਾਤ੍ਤੇ ਸਦਾ ਭ੍ਰਮਮ੍ ਇਵਾਗਤੇ
ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਓਰੀਅਨ ਦੀ ਜੋੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜੰਗਲੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਖੇਚੀ ਹੋਈ ਭਟਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕੁਮੁਦਾਮੋਦਦ੍ਵਿਗੁਣੋਦ੍ਦਾਮਮਨ੍ਮਥੇ । ਚਕ੍ਰਵਾਕਗਣੇ ਸ਼ੈਲਸਰਸੀष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਤਾਂ ਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਰਾਤ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗਲੀ ਬਤਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਪਹਾੜੀ ਝੀਲਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਖੋਪਵਿष੍ਟਾਸੁ ਸ਼ੈਲੋਤ੍ਕੀਰ੍ਣਾਸ੍ਵ੍ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਪਿਬਨ੍ਤੀषੁ ਚਕੋਰੀषੁ ਸ਼ੀਤਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਰਾਮृਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਚਕੋਰੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਹਤਿ ਮਧੁਰਮਾਰੁਤੇ ਵਨੇ ऽਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਕਰਸ਼ੀਕਰਵਰ੍षਣੈਕਸ਼ੀਤੇ । ਦਲਚਯਚਲਨੋਤ੍ਥਸ਼ਬ੍ਦਗੀਤੇ ਕੁਮੁਦਵਧੂਪ੍ਰਥਮਾਭਿਸਾਰਿਣੀਵ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੜਖੜਾਹਟ ਨਾਲ ਸੁਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਝੜੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਮਿਲਣ ਲਈ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੀ ਧੁਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਾਰ੍ਧੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਗਤੇ । ਸਮਾਧਿਂ ਤਨੁਤਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਹਂ ਬਾਹ੍ਯਲਗ੍ਨਦृਕ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਧਾ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਬਾਹਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਕਾਨਨੇ ਤੇਜੋ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਨ੍ਦਰਾਹਨਨੋਦ੍ਧੂਤਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਭਾਸੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਕ ਵੇਖੀ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉਭਰੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਥਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਸੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਸ਼ਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਨृਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦੁਗਣੋਪਮਮ੍ । ਚਣ੍ਡਾਨਿਲਬਲੋਦ੍ਧੂਤਂ ਹਿਮਰਾਸ਼ਿਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍
ਉਹ ਸੌ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਨੱਚਦੇ ਚੰਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਤਾਪਗਲਿਤਂ ਸੁਸ੍ਫਾਟਿਕਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍ । ਨਾਵਨੀਤਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਂ ਕੇਤਕੌਘਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਘੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਉਭਰ ਆਏ ਹੋਣ।
ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ੌਕ੍ਲ੍ਯਮ੍ ਇਵੋਡ੍ਡੀਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਭ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਸਮ੍ਭृਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਫੇਨਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਫਾਲਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸਾਰਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਧਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਪਰ ਉਠੇ ਸੰਖ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਮੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰਿਆ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾਤਰਙ੍ਗਭਰਵਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਕਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪਿਣ੍ਡਹਾਰ੍ਯਂ ਸੁਦਧਿਵਚ੍ ਛਾਰ੍ਵਂ ਹਾਸਮ੍ ਇਵਾਤਤਮ੍
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ।