ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਰੋ ਨ ਨਯਨੇ ਨ ਚ ਰਕ੍ਤਮਾਂਸੇ ਨਾਸ੍ਥੀਨਿ ਨੈਵ ਚ ਮਨੋ ਨ ਚ ਭੂਤਜਾਲਮ੍ । ਮਾ ਮੋਹਮ੍ ਏਹਿ ਨ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਅਸਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸਕਲਾਮਲਸਰ੍ਵਗੇਤਿ
ਤੂੰ ਨਾ ਸਿਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਅੱਖਾਂ, ਨਾ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ, ਨਾ ਹੱਡੀਆਂ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਜਾਲ। ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈ, ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਨष੍ਟਕष੍ਟੇष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤਃ । ਤਿष੍ਠਾष੍ਟਗੁਣਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰਿष੍ਟਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਸृਜਨ੍
ਇਹ ਨਜ਼ਰੀਆ ਪਕੜ ਕੇ, ਹਾਨੀ-ਲਾਭ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਟਿਕ ਜਾ। ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਅਥੇਮਾਮ੍ ਅਪਰਾਂ ਦृष੍ਟਿਂ ਮਹਾਮੋਹਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਾਮ੍ ਅਪਿ ਸੁਪ੍ਰਾਪਾਮ੍ ਅਨਪਾਯਾਮ੍ ਅਨਾਮਯਾਮ੍
ਹੁਣ ਇਸ ਦੂਜੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭੁਲੇਖਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਯਾ ਕਥਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਮ ਕੈਲਾਸਕਨ੍ਦਰੇ । ਸਂਸਾਰਦੁਃਖਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵੇਨਾਰ੍ਧੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਨਾ
ਸੁਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੀਨ੍ਦੁਕਰਸਮ੍ਭਾਰਭਾਸੁਰਃ ਪਾਰਗੋ ਦਿਵਃ । ਕੈਲਾਸੋ ਨਾਮ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੌਰੀਰਮਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਨੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੈਲਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸੁਖਦਾਈ ਘਰ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਨਿਰ੍ਝਰਨਿਰ੍ਧੌਤੋ ਗਣੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਗੁਹਾਗृਹਃ । ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਵਲਚ੍ਚੂਤਕਦਮ੍ਬਵਨਬਨ੍ਧੁਰਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਮ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਲੀਲਾਲੋਲਾਮਰਗਣਃ ਕृਤਕੋਕਕਲਾਰਵਃ । ਕੌਮਾਰਬਰ੍ਹਿਵਲਿਤਖਰ੍ਜੂਰਵਨਪਿਞ੍ਜਰਃ
ਉਥੇ ਅਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਨੌਜਵਾਨ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਖਜੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਹਦ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਮਾਲਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਮ੍ਭੋਦਃ ਕਦਲੀਤੁਲਿਤਾਮ੍ਬੁਦਃ । ਚਞ੍ਚਰੀਜਾਲਜਟਿਲਃ ਕੂਜਤ੍ਕਲਕਪਿਞ੍ਜਲਃ
ਤਮਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਬੱਦਲ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹਨ; ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਾ-ਕਪਿੰਜਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਦ੍ਗੀਤਗੁਹਃ ਕਚਤ੍ਕਨਕਕਨ੍ਦਰਃ । ਕਾਰਣ੍ਡਵੋਡ੍ਡਾਮਰਵਾਗ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਕੁਸੁਮਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਜਲਦੋਦ੍ਗਾਰਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚੂਲਦਯਿਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਲੋਕਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਭੁਜਸ੍ ਸੁਸ਼ਿਖਾਸ਼ृਙ੍ਗਕਨ੍ਧਰਃ । ਰਤ੍ਨਵਿਦ੍ਯੋਤਨਯਨੋ ਵਨਾਵਲਿਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਸੋਹਣੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕਾਚਕਨ੍ਦਰਕੇਸ਼ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸ੍ਵਵਨਾਵਲਨਾਂਸ਼ੁਕਃ । ਪਵਨੋਦ੍ਧੂਤਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਜਾਲਾਰੁਣਤਲਾਮ੍ਬਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਕਾਂਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਹਰਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਧਰਃ । ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਨਯਨੋ ਗਣੌਘਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭਵਾਨੀਹृਤਦੇਹਾਰ੍ਧਸ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਾਰਣਮ੍ । ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਦਰ੍ਪਦਲਨਃ ਕਲਾਕਰਕਲਾਧਰਃ
ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਭਵਾਨੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮੁਖਾਨੁਗਤਚ੍ਛਾਯਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਵृषਵਾਹਨਃ । ਮਤ੍ਤੇਭਕृਤ੍ਤਿਵਸਨਸ਼੍ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਰਮਣਾਲਯਃ
ਉਹ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਲਦ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਪੂਜਯਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੌ ਪੁਰਾ । ਕਦਾਚਿਦ੍ ਅਵਸਂ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ऽਹਂ ਰਚਿਤਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਥੇ ਹੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਕੇ ਵੱਸਿਆ ਸੀ।
ਤਪੋऽਰ੍ਥਂ ਤਾਪਸਾਚਾਰੇ ਚਿਰਾਯ ਰਚਿਤਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਯਥਾਕ੍ਰਮਸਦਾਚਾਰਃ ਪੁਣ੍ਯਸਾਨੁਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਪੁਆ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਲਣ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਵਸਣਾ।
ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਃ ਕृਤਨੀਲਦਲੋਟਜਃ । ਬਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਕਬਦ੍ਧਾਸ੍ਥਸ੍ ਸਂਰੋਪਿਤਲਤਾਵृਤਿਃ
ਵਸਣ ਲਈ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਕੇ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਞ੍ਚਿਤਾਗ੍ਰ੍ਯਵਨਪ੍ਰਾਣਿਰ੍ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਕਮਣ੍ਡਲੁਃ । ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਯੂਤਪੁਟਕਸ੍ ਸੂਮ੍ਭਿਤਸ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਃ
ਵਣ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੰਡਲ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਥੈਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਿਰੋ ਕੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯਸਙ੍ਘਾਤਵਲਿਤਃ ਕृਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਸਙ੍ਗ੍ਰਹਃ । ਆਨੀਤਪੁਸ੍ਤਕਵ੍ਯੂਹਃ ਪਰਿਪਾਲਿਤਸਨ੍ਮृਗਃ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਰਕਬ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ।
ਏਵਂਗੁਣਵਿਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕੈਲਾਸਵਨਕੁਞ੍ਜਕੇ । ਤਪਃ ਪ੍ਰਚਰਤੋ ਰਾਮ ਮਮ ਕਾਲੋ ऽਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਐਸੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਇਕ ਝੋਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਦਾ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਬਹੁਲਸ੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਦਿਨੇ । ਗਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪਾਸੁ ਕਾष੍ਠਮੌਨਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵ੍ ਇਵ । ਖਡ੍ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਨ੍ਧਕਾਰੇषੁ ਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਗਹਨੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਝੋਨੇ ਅਤੇ ਥਿਕ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਲਸਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਸੇ ਸਰਤਿ ਮਾਰੁਤੇ । ਆਲਵਾਲੋਪਧਾਨੇषੁ ਮृਗੇष੍ਵ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ਼ਾਯਿषੁ
ਜਦ ਹਵਾ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਓਸ ਦੀ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਘਾਹ ਦੇ ਪਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦੀ ਸੀ।
ਅਮृਤਾਂਸ਼ੁਕਰਸ੍ਯਨ੍ਦਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਰਿਵृਦ੍ਧਯੇ । ਲਿਹਤ੍ਸੁ ਸ਼ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਮਿਭ੍ਯਃ ਪਲ੍ਲਵੇष੍ਵ੍ ਅਮृਤਦ੍ਰਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਿਰਣਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਨੂੰ ਚੁਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚੁਸ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀष੍ਵ੍ ਓषਧੀषੁ ਚਕੋਰੀषੁ ਲਤਾਸੁ ਚ । ਪਿਬਨ੍ਤੀष੍ਵ੍ ਅਮृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਂ ਕਰੈਰ੍ ਆਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਐਨ੍ਦਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ, ਜੜੀਆਂ, ਚਕੋਰੀਆਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੈਲਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਨੀਲਾਭ੍ਰਪਲ੍ਲਵਸ੍ਯ ਵਿਸਾਰਿਣਃ । ਕृਤ੍ਤਿਕਾਗੁਚ੍ਛਕੇ ਵ੍ਯੋਮਤਾਪਿਞ੍ਛਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਾਗਗੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਨੀਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਚੁੱਟ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਪੰਖ।
ਤਾਰੌਘਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬੇਨ ਗਿਰੌ ਸ੍ਫਟਿਕਭੂਮਿषੁ । ਵਿਕਾਸਿਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤੇ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਮਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਫੈਦ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦੀ ਚਮਕ ਦੋਹਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਯਿ ਪਲ੍ਲਵਪਲ੍ਯਙ੍ਕਗਤੇ ਮੁਕ੍ਤੇਹਯਾ ਧਿਯਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਯ੍ ਅਮਲਾਭਾਸਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਦ੍ਦੇਹਵਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਮਦਰ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਦਿਸ਼ਮ੍ ਆਪਤਤੀਵ ਚ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।