ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਹਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਮਾਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਦृष੍ਟੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਜਲਧਿਰ੍ ਯਥਾ
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਚੰਦ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯੇਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਕृਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਹਿ ਭृਸ਼ਂ ਮਮ
ਜਿਸ ਕੰਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸਮਝ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇਣ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਕੌਸ਼ਿਕ । ਭਗਵਨ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਦੇਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਿ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਉਸ਼ਿਕ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਿਚਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਚਾਹਮ੍ ਅਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਦੈਵਤਂ ਪਰਮਂ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹਾਂ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੈਵੀ ਹੈਂ।
ਇਦਮ੍ ਅਤਿਮਧੁਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਮ੍ ਅਰ੍ਥਵਿਦਾ ਵਿਨੀਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਥਿਤਗੁਣਵਸ਼ਾਦ੍ ਗੁਣੈਰ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਮੁਨਿਵृषਭਃ ਪਰਮਂ ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਮ੍
ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਸੁਖਦਾਈ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਬੋਲਿਆ।
ਸਦृਸ਼ਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਵੈਵੈਤਨ੍ ਮਹੀਤਲੇ । ਮਹਾਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤੁ ਮੇ ਹृਦ੍ਗਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਨੁਪਾਲਯ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਤੂੰ ਕਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ।
ਅਹਂ ਨਿਯਮਮ੍ ਆਤਿष੍ਠੇ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਤਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾ ਘੋਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਪਰ ਉਸ ਵਚਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜੇ ऽਹਂ ਵਿਬੁਧਵ੍ਰਜਮ੍ । ਤਦਾ ਤਦਾ ਮੇ ਯਜ੍ਞਂ ਤਂ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਜਦ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਿਹਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਯਕਾਃ । ਅਕਿਰਂਸ੍ ਤੇ ਮਹੀਂ ਯਾਗੇ ਮਾਂਸੇਨ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ
ਕਈ ਵਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਥੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਧੂਤੇ ਤਥਾਭੂਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਾਗਕਦਮ੍ਬਕੇ । ਕृਤਸ਼੍ਰਮੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਅਪਾਗਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਸਭਾ ਇੰਨੀ ਗੰਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਥੱਕ ਕੇ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹਾਰ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਮੇ ਕ੍ਰੋਧਮ੍ ਉਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਨ ਸ਼ਾਪਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਈਦृਸ਼ੀ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਮ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਅਵਿਘ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਪਯੇਯਂ ਮਹਾਫਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਇੰਨੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਮਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਅਰ੍ਥਿਨਾਂ ਯਨ੍ ਨਿਰਾਸ਼ਤ੍ਵਂ ਸਤਾਮ੍ ਅਭਿਭਵੋ ਹਿ ਸਃ
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ਼ ਹੈ।
ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਤਨਯਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ੋ ਵੀਰੋ ਰਾਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਿਦਾਰਣਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਲੇਰ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੀਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਧਰਂ ਸ਼ੂਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮੇ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਦਲੇਰੀ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੇ ऽਪਕਰ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਹ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਰੂਪਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਕਮ੍ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਅਸੀਸ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨ ਚ ਤੇਨ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੇਸਰਿਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਣੇ ਵਨ ਇਵੈਣਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਹਿਰਣ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ।
ਤੇषਾਂ ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍ । ऋਤੇ ਕੇਸਰਿਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਕਰਿਣਾਮ੍ ਇਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਾਕੁਤਸਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸਿੰਘ ਹੀ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਿ ਤੇ ਪਾਪਾਃ ਕਾਲਕੂਟੋਪਮਾ ਰਣੇ । ਖਰਦੂषਣਯੋਰ੍ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਾਃ ਕੁਪਿਤਾ ਇਵ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲਕੂਟ ਜਿਹੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਖਰ ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਹਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਅਨਾਰਤਾਗਤਾ ਧਾਰਾ ਜਲਦਸ੍ਯੇਵ ਪਾਂਸਵਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਧੂੜ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਨ ਚ ਪੁਤ੍ਰਗਤਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਨ੍ ਨ ਦੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਹਨ੍ਤ ਨੂਨਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਹਤਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਦਾਦਯਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਸ੍ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਃ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਮਝੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਫੇਰ ਹਿਝਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ ਤੇ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਯਜ੍ਞੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਮੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨਕਰ੍ਤਾਰੋ ਮਮ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵੈਰਿਣਃ
ਮੇਰਾ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਦਦਤਾਂ ਤਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਰਾਮਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯ
ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ; ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ।
ਨਾਤ੍ਯੇਤਿ ਕਾਲਃ ਕਾਲਜ੍ਞ ਯਥਾਯਂ ਮਮ ਰਾਘਵ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾ ਚ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਹੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਘਵ; ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਨਾ ਭਰ।