ਪ੍ਰਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਬੁਧਭੂਮਯਃ । ਭਵਾਨ੍ ਇਵ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਮਹਾਨ੍ ਅਵਲੋਕਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਵੇਹ ਹਿ ਮਹਾਜਨਃ । ਨ ਭਵਾਨ੍ ਇਵ ਭਵ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸੁਲਭੋ ਜਗਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਲੱਭ ਲੈਏ; ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਂਸ਼ਖਣ੍ਡੇ ਹਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਯਥਾ । ਜਗਤ੍ਖਣ੍ਡੇ ਹਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤੁ ਸੁਮਹਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਦੇਹੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਵਲੋਕਿਤਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਤ੍ਮਗੁਹਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੋ ऽਯਂ ਮੇ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਹੁਣ ਦਿਨ ਦਾ ਮੱਧ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ऽਸੌ ਜਗ੍ਰਾਹੋਤ੍ਥਾਯ ਪਾਦਪਾਤ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਪਾਤ੍ਰਂ ਹੇਮਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੁਸੁੰਡ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਪੁष੍ਪਕੇਸਰੇਣ ਹਿਮਤ੍ਵਿषਾ । ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਰ੍ਘੇਣ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰ੍ਣਧੀਃ
ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਪੱਤਰ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਮਾਮ੍ ਅਸੌ । ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪਾਦਯ ਪੱਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯਾਕਦਰ੍ਥੇਨ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਲਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਵਿष੍ਟਰਾਦ੍ ਅਹਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਖਗਵਦ੍ ਆਪ੍ਲੁਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣਾ,' ਤੇ 'ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇਓ,' ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਦਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯਯਾ ਗਤਃ । ਕਰਂ ਕਰੇਣਾਵष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ ਸਂਰੋਧਿਤਃ ਖਗਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਯਿ ਯਾਤੇ ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇ ਗਗਨਾਧ੍ਵਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਸੌ ਵਿਹਙ੍ਗੇਸ਼ੋ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਸਙ੍ਗਤਿਸ੍ ਸਤਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਮਯਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਤਰਙ੍ਗਕ ਇਵਾਮ੍ਬੁਧੌ । ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੇ ਗਤਸ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਣ੍ਡਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਾਯਯਾ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦਯਸ੍ ਤਤੋ ऽਹਂ ਰਾਘਵਾਵਸਮ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੰਡਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ਭਵ੍ਯਤੁਣ੍ਡੋ ऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਲ੍ਪਲਤਾਲਯੇ । ਸਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਸਮਾਧਾਨਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਹ ਭੁਸੁੰਡ, ਜਿਸਦੀ ਚੋਚ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਸ ਕਲਪ ਲਤਾ ਦੇ ਆਲ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜੀਵਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਤਿਮਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਲਤਾਦਲੇ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੇਰੋਸ੍ ਤਥੈਵ ਕਨਕਦ੍ਰੁਮੇ
ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਲਤਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਾਤੇ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਪੁਰਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇ । ਸਙ੍ਗਤੋ ऽਹਂ ਭੁਸੁਣ੍ਡੇਨ ਮੇਰੌ ਸ਼ृਙ੍ਗਦ੍ਰੁਮੇ ऽਭਵਮ੍
ਜਦ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਭੁਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮ ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਸਮ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਰਿਪੁਸੂਦਨ
ਅੱਜ, ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਦ੍ਯਾष੍ਟਮਂ ਵਰ੍षਂ ਤਤ੍ਰੈਵੋਪਰਿ ਭੂਭृਤਃ । ਮਿਲਿਤੋ ऽਭੂਦ੍ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ऽਸੌ ਤਥੈਵਾਜਰਰੂਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅੱਜ, ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਭੁਸੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਅਜੇ ਵੀ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਇਤੀਦਂ ਕਥਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋਦਨ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਮਾਚਰ
ਇਹ ਭੁਸੁੰਡਾ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸੁਮੁਨਿਭੁਸੁਣ੍ਡਸਙ੍ਕਥਾਂ ਯੋ ਵਿਮਲਮਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਯਿष੍ਯਤੀਹ । ਭਵਭਯਬਹਲਾਂ ਕੁਸਂਸृਤਿਂ ਸ ਪ੍ਰਸਭਮ੍ ਅਸਤ੍ਸਰਿਤਂ ਤਰਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਭੁਸੁੰਡਾ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸੋਚੇਗਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਡਰਾਊ ਤੇ ਘਣੀ, ਝੂਠੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਭੁਸੁਣ੍ਡਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤਸ੍ ਤੇ ਮਯਾਨਘ । ਅਨਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਤੀਰ੍ਣੋ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ਮੋਹਸਙ੍ਕਟਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਭਸੁੰਡਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਭਸੁੰਡਾ ਨੇ ਮੋਹ ਦੇ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣਾਭ੍ਯਾਸਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍ । ਭੁਸੁਣ੍ਡਵਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਵ ਤੀਰ੍ਣਭਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਇਹ ਨਜ਼ਰੀਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਖੋਜ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਅਪਣਾਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਸੁੰਡਾ ਵਾਂਗ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾ।
ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਯੋਗੇਨ ਸਨ੍ਤਤਾਭ੍ਯਾਸਜਨ੍ਮਨਾ । ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ऽਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸਾਧਯ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਭਸੁੰਡਾ ਨੇ ਗਿਆਨ, ਜੋਗ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਅਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਸ੍ ਸਨ੍ਤੋ ਭੁਸੁਣ੍ਡਵਦ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ-ਨਿਕਾਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਸੁੰਡਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ, ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ ਭਵਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਿਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਯਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਧਿਯਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਤੂੰ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਭੂਮਿਭਾਸ੍ਵਤਾ ਜ੍ਞਾਨਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਹਾਰ੍ਦਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਮਃ
ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਤਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਰਾ ਇਵ
ਅਸੀਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ—ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਹੋ ਭੁਸੁਣ੍ਡਚਰਿਤਂ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਰ੍ਥਾਵਬੋਧਦਮ੍
ਵਾਹ, ਭਸੁੰਡਾ ਦੀ ਕਥਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡਚਰਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ । ਤਚ੍ ਛਰੀਰਗृਹਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਾਂਸਚਰ੍ਮਾਸ੍ਥਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਭੁਸੁੰਡਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਘਰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਸ, ਚਮੜੀ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕੇਨ ਨਾਮ ਰਚਿਤਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਤਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਥਂ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਕੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਇਹ ਕਿਨੇ ਬਣਾਇਆ? ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?