ਆਪਦ੍ਯ੍ ਅਚਲਧੀਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਗਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮ੍ਪਦਿ । ਭਾਵਾਭਾਵੇषੁ ਨੈਵਾਸ੍ਮਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਹਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ਮੇ ਨਾਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਇਤਿ ਮੇ ਭਾਵਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਨਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਭਾਵ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਜਗਦ੍ ਅਹਂ ਵ੍ਯੋਮ ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਮਾਵ੍ ਅਹਮ੍ । ਅਹਂ ਕ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਹਾਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਲੜੀ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਮ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਘਟਸ਼੍ ਚਿਚ੍ ਚਿਤ੍ ਪਟਸ਼੍ ਚਿਤ੍ ਖਂ ਚਿਦ੍ ਵਟਸ਼੍ ਸ਼ਕਟਸ਼੍ ਚ ਚਿਤ੍ । ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਭਾਵਸ੍ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਘੜਾ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਕਪੜਾ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਵਟ ਵਰਖ਼ ਅਤੇ ਰਥ ਵੀ ਚੇਤਨਾ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 'ਸਭ ਕੁਝ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ।' ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਕਮਲਾਲਿਕਃ । ਭੁਸੁਣ੍ਡਨਾਮਾ ਕਾਕੋਲਃ ਕਥਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਜੀਵਿਤਃ
ਹੇ ਮਹੁਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਭੁਸੁੰਡਾ ਨਾਂ ਦਾ ਕਾਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਭੌਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰ੍ਣਵੇ ਵਿਲੁਲਿਤਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਤਰਙ੍ਗਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਨਾਸ਼ਵਿਭਵੇਨ ਵਿਭਿਨ੍ਨਰੂਪਮ੍ । ਆਲੀਨਮ੍ ਉਨ੍ਨਮਿਤਮ੍ ਆਕੁਲਦृਸ਼੍ਯਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਆਲੋਕਯਨ੍ ਪ੍ਰਕਲਯਂਸ਼੍ ਚ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ
ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਨਾਸ ਤੇ ਵਾਧੂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਡੁੱਬਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਦੇ ਲੀਨ, ਕਦੇ ਉੱਚੇ, ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਉਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਥਾਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ ਇਹਾਸ੍ਮਿ ਵਾ । ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਮਾਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯੇਨ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਗ
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ ਭਵਤਾ ਭੂषਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ । ਆਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕਥਿਤਃ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਣਮ੍
ਵਾਹ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਚਿਰਜੀਵਿਤਮ੍ । ਭਵਨ੍ਤਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਜਾ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਬੁਦ੍ਧੇਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਰ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਬੁਧਭੂਮਯਃ । ਭਵਾਨ੍ ਇਵ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਮਹਾਨ੍ ਅਵਲੋਕਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਵੇਹ ਹਿ ਮਹਾਜਨਃ । ਨ ਭਵਾਨ੍ ਇਵ ਭਵ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸੁਲਭੋ ਜਗਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਲੱਭ ਲੈਏ; ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਂਸ਼ਖਣ੍ਡੇ ਹਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਯਥਾ । ਜਗਤ੍ਖਣ੍ਡੇ ਹਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਟੁਕੜੇ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਤੁ ਸੁਮਹਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਦਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਦੇਹੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਵਲੋਕਿਤਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਤ੍ਮਗੁਹਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੋ ऽਯਂ ਮੇ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਹੁਣ ਦਿਨ ਦਾ ਮੱਧ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ऽਸੌ ਜਗ੍ਰਾਹੋਤ੍ਥਾਯ ਪਾਦਪਾਤ੍ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਪਾਤ੍ਰਂ ਹੇਮਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੁਸੁੰਡ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਤੀ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਪੁष੍ਪਕੇਸਰੇਣ ਹਿਮਤ੍ਵਿषਾ । ਤਤ੍ ਪਾਤ੍ਰਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਰ੍ਘੇਣ ਪੂਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰ੍ਣਧੀਃ
ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਪੱਤਰ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨਾਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਮਾਮ੍ ਅਸੌ । ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪਾਦਯ ਪੱਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯਾਕਦਰ੍ਥੇਨ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਲਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਵਿष੍ਟਰਾਦ੍ ਅਹਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਤਃ ਖਗਵਦ੍ ਆਪ੍ਲੁਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ ਇਹ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣਾ,' ਤੇ 'ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇਓ,' ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਦਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯਯਾ ਗਤਃ । ਕਰਂ ਕਰੇਣਾਵष੍ਟਭ੍ਯ ਬਲਾਤ੍ ਸਂਰੋਧਿਤਃ ਖਗਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਮਯਿ ਯਾਤੇ ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇ ਗਗਨਾਧ੍ਵਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਸੌ ਵਿਹਙ੍ਗੇਸ਼ੋ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਸਙ੍ਗਤਿਸ੍ ਸਤਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਮਯਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ ਚ ਤਰਙ੍ਗਕ ਇਵਾਮ੍ਬੁਧੌ । ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਯ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੇ ਗਤਸ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੇ ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਮਣ੍ਡਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਾਯਯਾ ਪਰਿਪੂਜਿਤਃ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦਯਸ੍ ਤਤੋ ऽਹਂ ਰਾਘਵਾਵਸਮ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੰਡਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ਭਵ੍ਯਤੁਣ੍ਡੋ ऽਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਲ੍ਪਲਤਾਲਯੇ । ਸਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਸਮਾਧਾਨਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਹ ਭੁਸੁੰਡ, ਜਿਸਦੀ ਚੋਚ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਸ ਕਲਪ ਲਤਾ ਦੇ ਆਲ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜੀਵਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਤਿਮਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਲਤਾਦਲੇ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੇਰੋਸ੍ ਤਥੈਵ ਕਨਕਦ੍ਰੁਮੇ
ਅੱਜ ਵੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਲਤਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਾਤੇ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਪੁਰਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਦ੍ਵਯੇ । ਸਙ੍ਗਤੋ ऽਹਂ ਭੁਸੁਣ੍ਡੇਨ ਮੇਰੌ ਸ਼ृਙ੍ਗਦ੍ਰੁਮੇ ऽਭਵਮ੍
ਜਦ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਭੁਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮ ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਸਮ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਰਿਪੁਸੂਦਨ
ਅੱਜ, ਰਾਮਾ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਦ੍ਯਾष੍ਟਮਂ ਵਰ੍षਂ ਤਤ੍ਰੈਵੋਪਰਿ ਭੂਭृਤਃ । ਮਿਲਿਤੋ ऽਭੂਦ੍ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋ ऽਸੌ ਤਥੈਵਾਜਰਰੂਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅੱਜ, ਅਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਭੁਸੁੰਡਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਅਜੇ ਵੀ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਇਤੀਦਂ ਕਥਿਤਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭੁਸੁਣ੍ਡੋਦਨ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਮਾਚਰ
ਇਹ ਭੁਸੁੰਡਾ ਦੀ ਅਜੋਬੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਇਤਿ ਸੁਮੁਨਿਭੁਸੁਣ੍ਡਸਙ੍ਕਥਾਂ ਯੋ ਵਿਮਲਮਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿਚਾਰਯਿष੍ਯਤੀਹ । ਭਵਭਯਬਹਲਾਂ ਕੁਸਂਸृਤਿਂ ਸ ਪ੍ਰਸਭਮ੍ ਅਸਤ੍ਸਰਿਤਂ ਤਰਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਭੁਸੁੰਡਾ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸੋਚੇਗਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਡਰਾਊ ਤੇ ਘਣੀ, ਝੂਠੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।