ਨਾਪਾਨੋ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ । ਨਾਸਾਗ੍ਰਗਗਨਾਵਰ੍ਤਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉੱਤੇ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਰੁਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੋਦ੍ਭਵਸ੍ਥਾਨੇ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਯੋਗਿਪਦਾਧਾਰਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੋ ਯੋਗ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਰਥਾਰੂਢਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਯਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਦੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਪ੍ਰਾਣਕੁਮ੍ਭਕਂ ਦੇਵਂ ਬਹਿਸ਼੍ ਚਾਪਾਨਕੁਮ੍ਭਕਮ੍ । ਪੂਰਕਾਂਸ਼ਵਿਮृष੍ਟਂ ਯਤ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਦਿਵਿਆਤਾ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਛੂਹਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਸਤ੍ਤਾਰੂਪਾਵਬੋਧਕਮ੍ । ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਮਨਨਾਤ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸੂਝ ਰਾਹੀਂ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਕ ਸਾਹ ਤੇ ਮਨ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਪਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਯਤ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਨਨ੍ਦਕਾਰਣਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਯਤ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਸਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਜ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਖਿਲਕਲਨਾਕਲਙ੍ਕਹੀਨਂ ਪਰਿਵਲਿਤਂ ਚ ਸਦਾ ਕਲਾਗਣੇਨ । ਅਨੁਭਵਵਿਭਵਂ ਪਦਂ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸਕਲਸੁਰਾਵਨਤਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਹਿ ਚਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾਧਿਨਾ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਨੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਆਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਸਾਹ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਨ ਚਲਾਮਿ ਨਿਮੇषਾਂਸ਼ਮ੍ ਅਪਿ ਮੇਰੁਰ੍ ਇਵਾਚਲਃ
ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਲਕ ਭਰ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਜਾਗ੍ਰਤਸ੍ ਸ੍ਵਪਤੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨ ਚਲਤ੍ਯ੍ ਏष ਸੁਸਮਾਧਿਰ੍ ਮਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਚਲਣ ਜਾਂ ਖੜੇ ਰਹਿਣ, ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਸਮਾਧੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਾਸੁ ਲੋਲਾਸੁ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਸਦਾ ਬਦਲਦੇ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਆਪ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਿ ਸਂਰੁਧ੍ਯਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਪਿ ਵਾ ਸਲਿਲਂ ਗਤੇਃ । ਨੈਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਸਮਾਧਾਨਾਨ੍ ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਰੋਕੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਲੀਨਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਨੁਸਰਣਾਤ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ । ਅਸ਼ੋਕਮ੍ ਅਨੁਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਦਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਮਹਾਤਪਃ
ਸਾਸ-ਉਸਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੀ ਹੈ।
ਆ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਨਨਿਮਜ੍ਜਨੇ । ਅਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ ਜੀਵਾਮਿ ਧੀਰਧੀਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਠਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ । ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਮ੍ ਇਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਫਲੈषਣਃ । ਸੁषੁਪ੍ਤਸਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਿਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਸੁੱਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੈਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਾਵਾਭਾਵਮਯੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਚਿਰਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਸਮਾਯੋਗਸਮਯਂ ਸਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਚਿਰਜੀਵਿਤਃ
ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਇਦਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਨ ਮੇ ਤੇਨ ਚਿਰਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਇਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ' ਜਾਂ 'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ'। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੇ।
ਨ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨ ਚ ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਦਾਚਨ । ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਸਾਧੋ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਸ਼ੁਭੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਖਿਦ੍ਯਤੇ । ਮਨੋ ਮਮ ਸਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਮਂ ਤ੍ਯਾਗਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਜੀਵਿਤਾਦਿ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਉੱਚਤਮ ਵਿਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਚੀਜ਼—even ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ—ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਚਾਪਲਂ ਵੀਤਸ਼ੋਕਮ੍ ਅਸ੍ਤਸਮੀਹਿਤਮ੍ । ਮਨੋ ਮਮ ਮੁਨੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਹੇ ਮুনি, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਨਾ ਚੰਚਲਤਾ ਰਹੀ, ਨਾ ਦੁਖ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਉਮੀਦ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਗ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾष੍ਠਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀਂ ਸ਼ੈਲਂ ਤृਣਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਿਮਂ ਨਭਃ । ਸਮਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਕাঠ, ਇਸਤਰੀ, ਪਹਾੜ, ਘਾਹ, ਅੱਗ, ਹਿਮ, ਅਸਮਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਗ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਪੁਨਃ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਜ੍ਵਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੱਜ ਕੀ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਗ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ।
ਜਰਾਮਰਣਦੁਃਖੇषੁ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਸੁਖੇषੁ ਚ । ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਨ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਗ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਬਨ੍ਧੁਃ ਪਰਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਮਮਾਯਮ੍ ਅਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਤਃ । ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆਹਰਨ੍ ਵਿਹਰਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ ਸ੍ਵਪਨ੍ । ਦੇਹੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਨੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਠਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਸਂਸਾਰਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਂ ਸੁषੁਪ੍ਤਵਦ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਸਨ੍ਤਮ੍ ਇਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾਕਾਲਮ੍ ਉਪਾਯਾਤਾਵ੍ ਅਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥੌ ਸਮੌ ਮਮ । ਹਸ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੌ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਫਾਇਦਾ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਹੱਥ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।