ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤਪ੍ਰਾਣਮ੍ ਅਪਾਨੋਦਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਯਤ੍ਨਸਿਦ੍ਧਂ ਬਾਹ੍ਯਸ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭਕਂ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਵਿਦੁਃ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਥਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਪਾਨ ਉਠਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਹੋਇਆ ਕੁੰਭਕ, ਉਹੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤਾਪਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣੋਦਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਅਯਤ੍ਨਸਿਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਃ ਕੁਮ੍ਭਕਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਪਾਨ ਥਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਉਠਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਹੋਇਆ ਕੁੰਭਕ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਰੂਪਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈषਾ ਸਾ ਪਰੈਵ ਚਿਤ੍ । ਏਤਤ੍ ਸਦ੍ ਅਸਦਾਭਾਸਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੈ: ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਵੋਚਤ ਚੇਤਨਾ। ਇਹ ਸਤ ਅਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਪੁष੍ਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਇਵਾਮੋਦਂ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨ ਚ ਪ੍ਰਾਣਂ ਨ ਚਾਪਾਨਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੇਤਨਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਅਪਾਨ ਦੀ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣਕ੍ਸ਼ਯਪਦਾਨ੍ਤਸ੍ਥਮ੍ ਅਪਾਨਕ੍ਸ਼ਯਕੋਟਿਗਮ੍ । ਅਪਾਨਪ੍ਰਾਣਯੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੇ ਉੱਚੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ, ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਨਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪਰਂ ਜੀਵਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਦੇਹਸ੍ਯ ਧਾਰਣਂ ਧੁਰ੍ਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਹ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੀਵ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚ ਯਃ । ਯਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਆਲੋਕਾਲੋਕਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਵਨਪਾਵਨਮ੍ । ਭਾਵਾਭਾਵਨਮ੍ ਅਨ੍ਯੂਨਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਮਲ ਨੂੰ ਪਾਕ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਲਤ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਤੇ ਗੈਰ-ਹਾਜਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਪਰਸ੍ਪਰੋਪਸਙ੍ਘਟ੍ਟੇ ਹृਦਯੇ ਮਰੁਤੋਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾਕਾਸ਼ੇ ਚਿਦਾਤ੍ਮਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਪਾਨੋ ऽਸ੍ਤਙ੍ਗਤੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣੋ ਨਾਭ੍ਯੁਦਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕਲਾਕਲਙ੍ਕਰਹਿਤਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੀ ਸਾਹ ਅਜੇ ਆਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਪਾਨੋ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ । ਨਾਸਾਗ੍ਰਗਗਨਾਵਰ੍ਤਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉੱਤੇ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਰੁਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੋਦ੍ਭਵਸ੍ਥਾਨੇ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਯੋਗਿਪਦਾਧਾਰਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੋ ਯੋਗ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਰਥਾਰੂਢਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਯਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਦੀ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਪ੍ਰਾਣਕੁਮ੍ਭਕਂ ਦੇਵਂ ਬਹਿਸ਼੍ ਚਾਪਾਨਕੁਮ੍ਭਕਮ੍ । ਪੂਰਕਾਂਸ਼ਵਿਮृष੍ਟਂ ਯਤ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਦਿਵਿਆਤਾ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਛੂਹਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਸਤ੍ਤਾਰੂਪਾਵਬੋਧਕਮ੍ । ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਮਨਨਾਤ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸੂਝ ਰਾਹੀਂ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਕ ਸਾਹ ਤੇ ਮਨ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਪਵਨਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਯਤ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਾਨਨ੍ਦਕਾਰਣਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਯਤ੍ ਤਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਸਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਜ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਖਿਲਕਲਨਾਕਲਙ੍ਕਹੀਨਂ ਪਰਿਵਲਿਤਂ ਚ ਸਦਾ ਕਲਾਗਣੇਨ । ਅਨੁਭਵਵਿਭਵਂ ਪਦਂ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸਕਲਸੁਰਾਵਨਤਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਹਿ ਚਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾਧਿਨਾ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਨੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਇਹ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਆਰਾਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਸਾਹ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਨ ਚਲਾਮਿ ਨਿਮੇषਾਂਸ਼ਮ੍ ਅਪਿ ਮੇਰੁਰ੍ ਇਵਾਚਲਃ
ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਲਕ ਭਰ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਜਾਗ੍ਰਤਸ੍ ਸ੍ਵਪਤੋ ऽਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨ ਚਲਤ੍ਯ੍ ਏष ਸੁਸਮਾਧਿਰ੍ ਮਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਚਲਣ ਜਾਂ ਖੜੇ ਰਹਿਣ, ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਸੁੱਤਿਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਸਮਾਧੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੀ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਾਸੁ ਲੋਲਾਸੁ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਸਦਾ ਬਦਲਦੇ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਆਪ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਿ ਸਂਰੁਧ੍ਯਤੇ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਪਿ ਵਾ ਸਲਿਲਂ ਗਤੇਃ । ਨੈਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਸਮਾਧਾਨਾਨ੍ ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਰੋਕੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਲੀਨਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਟੁੱਟੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਨੁਸਰਣਾਤ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਵਲੋਕਨਾਤ੍ । ਅਸ਼ੋਕਮ੍ ਅਨੁਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਦਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਮਹਾਤਪਃ
ਸਾਸ-ਉਸਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੀ ਹੈ।
ਆ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਨ੍ਮਜ੍ਜਨਨਿਮਜ੍ਜਨੇ । ਅਯਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਞ੍ ਜੀਵਾਮਿ ਧੀਰਧੀਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਠਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ । ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਮ੍ ਇਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਫਲੈषਣਃ । ਸੁषੁਪ੍ਤਸਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਿਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਸੁੱਤੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੈਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਾਵਾਭਾਵਮਯੀਂ ਚਿਨ੍ਤਾਮ੍ ਈਹਿਤਾਨੀਹਿਤਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਚਿਰਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਸਮਾਯੋਗਸਮਯਂ ਸਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਚਿਰਜੀਵਿਤਃ
ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਇਦਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਨ ਮੇ ਤੇਨ ਚਿਰਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਇਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ' ਜਾਂ 'ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ'। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੇ।
ਨ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨ ਚ ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਦਾਚਨ । ਆਤ੍ਮਨੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਸਾਧੋ ਤੇਨ ਜੀਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।