ਏਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਹਾਦੋषਾਸ੍ ਸਂਸਾਰਵ੍ਯਾਧਿਹੇਤਵਃ । ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਵਗੁਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੋਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੁਹਦੇ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਸਮੁਤ੍ਥਾਨਿ ਵਲਿਤਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਮੈਃ । ਨ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨ ਦਾਦਤਿ ਨ ਚਾਦਤ੍ਤੇ ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਯਾਚਤੇ । ਕੁਰ੍ਵਦ੍ ਏਵ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਛੱਡਦਾ, ਨਾ ਮੰਗਦਾ; ਪਰ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਨਸਂਸ੍ਮृਤਿ ਨਵਿਸ੍ਮृਤਿ । ਨ ਸੁਪ੍ਤਂ ਨ ਚ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਥਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ, ਨਾ ਉੱਠਦਾ, ਨਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਭੁੱਲਦਾ; ਇਹ ਮਨ ਨਾ ਸੁੱਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਜਾਗਦਾ, ਸਦਾ ਇਕਾਗਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧੀਕृਤਹृਦਾਕਾਸ਼ਾਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਕਾਰਜਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਾ ਨ ਪਰਿਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧੇਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਯੇ ਦੁਰਰ੍ਥਾ ਦੁਰਾਰਮ੍ਭਾ ਦੁਰ੍ਗੁਣਾ ਦੁਰੁਦਾਹृਤਾਃ । ਦੁष੍ਕ੍ਰਮਾਸ੍ ਤੇ ਨ ਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨਸੂਬੇ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ, ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਵਿਪੁਲਾਰ੍ਥਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯ੍ ਏਵਾਨੁਧਾਵਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਕਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ, ਵਧੇਰੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਉਦਰ੍ਕਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਨਪਾਯਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਦੁਰੀਹਿਤਦਸ਼ਾਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ ਮਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਾਇਦੇਮੰਦ, ਅਟੱਲ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਦृष੍ਟਮ੍ ਅਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਚਿਰਵੈਧੁਰ੍ਯਕਾਰਿਣਾ । ਮੁਨੇ ਕਾਮਪਿਸ਼ਾਚੇਨ ਤਤ੍ਪਰਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ ਮਨਃ
ਹੇ ਮুনি, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਭੂਤ ਨੇ ਬੇਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਆਦੌ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾਨ੍ਤੇ ਚ ਚਿਰਾਯ ਪਰਿ ਚੋਦਿਤਮ੍ । ਯਚ੍ ਚਾਰੁ ਮਧੁਰਂ ਪਥ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ ਮਨਃ
ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਯਦ੍ ਅਨਰ੍ਥਦਸ਼ਾਹੀਨਂ ਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਆਦਿਤਃ । ਗੁਣਾਨੁਬਨ੍ਧਿ ਲੋਕ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ ਮਨਃ
ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਣੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੇਸੁਖੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਪੇਸ਼ਲਂ ਮਧੁਰਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸ਼ੀਤਮ੍ ਅਪਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍ ਅਤਿਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ ਮਨਃ
ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਮਿੱਠਾ, ਦਿਲਕਸ਼, ਸੁਆਦਲੇ, ਠੰਢਾ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਯਦ੍ ਬੁਦ੍ਧੇਃ ਪਰਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਅਮृਤਂ ਪਰਮ੍ । ਯਦ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ ਮਨਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੋ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਆਦਿ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਹੈ।
ਸਾਮਰੇ ਸਹਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇ ਸਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਨ੍ਨਰੇ । ਸਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਪੱਕੀ ਜਾਂ ਸੁਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਨਰੇ ਸਨਰਾਧੀਸ਼ੇ ਸਪਰ੍ਵਤਪੁਰਵ੍ਰਜੇ । ਸਾਮ੍ਬੁਧੌ ਭੂਤਲੇ ਤਾਤ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਛੋਭਨਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਇਨਸਾਨਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਨਾਗੇ ਸਾਸੁਰਵ੍ਯੂਹੇ ਸਾਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੇ ਤਥਾ । ਸਮਸ੍ਤ ਏਵ ਪਾਤਾਲੇ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਛੋਭਨਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਨਾਗਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰਾਂ, ਅਸੁਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਧਰਾਭੋਗੇ ਸਪਾਤਾਲੇ ਸਦਿਕ੍ਤਟੇ । ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਛੋਭਨਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਸੁਰਗ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਤੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ — ਇਸ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਚੀਜ਼ ਟਿਕੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸਮੁਖੇ ਸਕਰੇ ਸਾਂਸੇ ਸਪਾਦੇ ਸੋਰੁਮਣ੍ਡਲੇ । ਸਰਕ੍ਤਮਾਂਸੇ ਦੇਹੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਛੋਭਨਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਚਿਹਰੇ ਵਿਚ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਣਾਂ ਵਿਚ, ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ, ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ — ਇਸ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਚੀਜ਼ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਲੋਲਾਸੁ ਦੁਃਖੌਘਵਲਿਤਾਸੁ ਚ । ਕ੍ਰਿਯਾਸੁ ਨਿਤ੍ਯਤੁਚ੍ਛਾਸੁ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਛੋਭਨਂ ਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਕਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਖਾਲੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਜਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਤਰਲੀਕृਤਚਿਤ੍ਤਾਸੁ ਹृਦਯਾਮਰ੍ਦਨੀषੁ ਚ । ਚਿਨ੍ਤਾਸੁ ਜੀਵਕਾਰਾਸੁ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੀੜ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦੀ ਹੈ — ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਹृਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਸਸ੍ਪਨ੍ਦਮਨ੍ਦਰੇषੁ ਚਲੇष੍ਵ੍ ਅਤਿ । ਸ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕਲ੍ਪੇषੁ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰਲੀ ਸਰੂਤ ਦੀ ਹੌਲੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਚਲਚਲਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਨਾਰਤਾਗਮਾਪਾਯਪਰਾਸ੍ਵ੍ ਅਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ਵ੍ ਅਤਿ । ਚਿਤ੍ਰਾਚਾਰਾਸੁ ਚੇष੍ਟਾਸੁ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਣ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨ ਵਰਮ੍ ਏਕਮਹੀਤਲਰਾਜਤਾ ਨ ਚ ਵਰਂ ਵਿਵਿਧਾਮਰਰੂਪਤਾ । ਨ ਚ ਵਰਂ ਧਰਣੀਤਲਨਾਗਤਾ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਂ ਮਨਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਰਮ੍ ਆਕੁਲਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚਾਰਣਂ ਨ ਚ ਵਰਂ ਵਰਕਾਵ੍ਯਵਿਵੇਚਨਮ੍ । ਨ ਵਰਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਕਥਾਕ੍ਰਮਚਰ੍ਵਣਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਂ ਮਨਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਨਾ ਵਧੀਆ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਜਾਂਚ, ਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਲਗਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਵਰਮ੍ ਆਧਿਮਯਂ ਚਿਰਜੀਵਿਤਂ ਨ ਚ ਵਰਂ ਮਰਣਂ ਦृਢਮੂਢਤਾ । ਨ ਚ ਵਰਂ ਨਰਕੋ ਨ ਚ ਵਿष੍ਟਪਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਂ ਮਨਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਲੰਬਾ ਪਰ ਦੁੱਖਾਂ ਭਰਿਆ ਜੀਵਨ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੂੜ੍ਹ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਚੰਗਾ, ਨਾ ਨਰਕ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਸਵਰਗ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਵਿਵਿਧਜਗਤ੍ਕ੍ਰਮਾਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਲਮਤਿਮੂਢਤਯਾ ਨਰਸ੍ਯ ਰੂਢਾਃ । ਚਲਤਰਕਲਨਾਹਿਤੇ ਪਦਾਰ੍ਥੇ ਕਥਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਮਹਾਨ੍ਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਅਸਥਿਰ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਲੰਬੀ ਟਿਕਾਉ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਏਕੈਵ ਕੇਵਲਂ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਅਨਪਾਯਾ ਗਤਭ੍ਰਮਾ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਮੁਨ੍ਨਤਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਫ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਕਾਰਿਣੀ । ਚਿਰਸਮ੍ਭृਤਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸਂਸਾਰਸ਼੍ਰਮਹਾਰਿਣੀ । ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕਮਨੋਮਾਰ੍ਗਵਿਪੁਲਾਙ੍ਗਨਚਾਰਿਣੀ
ਆਤਮ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸ਼ ਵਾਲੇ ਥਕਾਵੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਤਯਾ ਸਮਸ੍ਤਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸਤ੍ਤਾਨਰ੍ਥਵਿਲਾਸਿਨਾਮ੍ । ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯੇਵਾਨ੍ਧਕਾਰਾਣਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਨਾਲ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅੰਦਰੋਂ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦਨੀ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਚਿਨ੍ਤਾ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਯੁष੍ਮਦਾਦਿषੁ ਸੁਪ੍ਰਾਪਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੈਵਾਸ੍ਮਦਾਦਿषੁ
ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਿੰਤਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਹਿਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।