ਜਗਦ੍ ਗਲਿਤਮੇਰ੍ਵਾਦਿ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਤਾਂ ਯਦਾ । ਵਾਯਵੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖਂ ਪ੍ਲਵੇ ऽਚਲਧੀਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਮੈਰੂ ਆਦਿਕ ਪਹਾੜ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪਦੇ । ਸੁषੁਪ੍ਤਾਵਸ੍ਥਯਾ ਤਾਵਤ੍ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਰੂਪਯਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੁੱਤੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਪੁਨਃ ਕਮਲਜਸ੍ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪਤਗਾਲਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਸਿ ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ ਧਾਰਣਾਭਿਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਤਥਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਏषਾ ਹਿ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਯੇਦृਸ਼ੇਨ ਵੈ ਭਾਵ੍ਯਂ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ੍ ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਟੱਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤੋਲਯਿਤੁਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾ । ਯਦ੍ ਯਥਾ ਤਤ੍ ਤਥੈਤਦ੍ ਧਿ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯੈष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਪਿਆ ਜਾਂ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਸ਼ੇਨੈਵ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੇਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਰੁਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਇਸੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਹਗਨਾਯਕ । ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਯੋਗਯੋਗ੍ਯਮਨੋਗਤਿਃ
ਤੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਯੋਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾਨੇਕਵਿਧਾਨਲ੍ਪਸਰ੍ਗਸਙ੍ਘਸਮਾਗਮਃ । ਕਿਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸਰਜਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਅਚੰਭੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਬृਹਦ੍ਗਿਰਿਸ਼ਿਲਾਰੂਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਜਾਤਤृਣਵੀਰੁਧਮ੍ । ਅਸ਼ੈਲਵਨਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮੀਮਾਂ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਬੂਟੇ ਅਜੇ ਉੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਅਜੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭਸ੍ਮਭਾਰਭਰਾਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮੀਮਾਂ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨਦਿਨਾਧੀਸ਼ਾਮ੍ ਅਜਾਤਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਅਵਿਭਕ੍ਤਦਿਨਾਲੋਕਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਜੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਜੇ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੇਰੁਰਤ੍ਨਤਟੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਲੋਕਾਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਦ੍ਯਾਦ੍ਰਿਂ ਭੁਵਨਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਅੱਧੀਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅਲੋਕ ਦੀ ਹੱਦ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਸੁਰਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਇਵ । ਪਲਾਯਮਾਨਾਨ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਅਸੁਰੈਰ੍ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੰਜਾਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਮਸਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਿਤਾਨ੍ਤਾਨ੍ਤਸਮਸ੍ਤਾਸੁਰਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਅਜਦੇਵਤ੍ਰਯੀਸ਼ੇषਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਜਗਤ੍ਕੁਟੀਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਜਗਤ-ਘਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤ ਤੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਰ੍ਧਂ ਚਰਮਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਾਂ ਘਨਪਾਦਪੈਃ । ਅਦृष੍ਟਨਰਨਿਰ੍ਮਾਣਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਘਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ।
ਏਵਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰੈਰ੍ ਅਚਲੈਰ੍ ਯੁਤਾਮ੍ । ਅਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਜਨਾਚਾਰਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਚੱਕਰ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਅਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਜਾਤषਣ੍ਮੁਖਾਂ ਮਤ੍ਤਤਾਰਕੋਦ੍ਵਾਸਿਤਾਮਰਾਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਜਯੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਜਗਤ੍ਕੁਟੀਮ੍
ਮੈਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਛੇ-ਮੁਖਾ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੱਤ ਤਾਰਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਖ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਿੱਤ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਪੂਰਪ੍ਲੁਤਕਕੁਮ੍ਮੁਖੀਮ੍ । ਮੇਰੁਦਣ੍ਡਾਙ੍ਕਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਚਾਰ-ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੂ ਦਾ ਅਕਸ ਚੋਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਸ਼ੇषਵੈਮਾਨਿਕਨਭਸ਼੍ਚਰਾਮ੍ । ਦ੍ਯਾਂ ਨਿਰृਕ੍ਸ਼ਨਿਸ਼ੇਸ਼ਾਰ੍ਕਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤਮੋਮਯੀਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨਗਸ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ਾਮ੍ ਏਕਪਰ੍ਵਤਤਾਂ ਗਤਾਂ । ਮਤ੍ਤੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਹਾਸ਼ੈਲੇ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਜਗਤ੍ਕੁਟੀਮ੍
ਮੈਂ ਦੁੱਖਣ ਦੇਸ ਦੀ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਬਹੂਨ੍ ਅਪਿ । ਕਿਂ ਤੇਨ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਾਰਂ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਤਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਂ ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦੱਸਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਮੂਲ ਸੁਣ।
ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ ਮਨੂਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਗਤਾਨ੍ । ਸਰ੍ਗਾਨ੍ ਆਰਮ੍ਭਬਹੁਲਾਂਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਚੱਕਰ ਵੀ।
ਏਕਦੇਵਮਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪੁਰੁषਾਸੁਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਲੋਕਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚੈਕਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਦੈਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੀ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਸੀ।
ਸੁਰਾਪਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਤ੍ਤਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਸੁਰਸ਼ੂਦ੍ਰਕਮ੍ । ਬਹੁਨਾਥਸਤੀਕਂ ਚ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਸਨ, ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਸਨ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਭੂਲੋਕਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਿਤਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਞ੍ਜਾਤਪੁਰੁषਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਵਾਂਗ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਸਨ।
ਅਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਅਭੂਮਿਂ ਚ ਵ੍ਯੋਮਸ੍ਥਾਮਰਮਾਨਵਮ੍ । ਅਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਢ੍ਯਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਮਹੀਪਾਲਮ੍ ਅਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਧਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਸਰ੍ਵਕਕੁਬ੍ਭੂਤਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਗਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਇੰਦਰ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਜੇ ਸੀ, ਨਾ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਸੀ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਨ ਸੀ।
ਸਰ੍ਗਪ੍ਰਾਰਮ੍ਭਕਲਨਾਵਿਭਾਗੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਿਵਲਯੋਦਯਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੋਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ।