ਮਹਾਨ੍ ਅਸਿ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞੋ ऽਸਿ ਜਨਤਾਸ੍ਥਿਤੌ । ਤ੍ਵਯਿ ਵਸ੍ਤੁ ਲਗਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਮ੍ਬੁ ਯਥਾਂਸ਼ੁਕੇ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚਾਈ ਠਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਗੂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੰਗਤ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਾਵਧਾਨਪਰਮਾ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਵੇਚਨੀ । ਵਿਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਤਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਜਲਮਧ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਕਭਾ
ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਸਾਵਧਾਨ ਸੁਣਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਰਥ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਵਚ੍ਮਿ ਤਵਾਦੇਯਂ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਨ ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯ ਏਵਾਹਂ ਨ ਤ੍ਵਯੇਹ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ।
ਮਨੋ ਹਿ ਚਪਲਂ ਰਾਮ ਸਂਸਾਰਵਨਮਰ੍ਕਟਮ੍ । ਸਂਰੋਧ੍ਯ ਹृਦਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਾ ਪਰਮਾਰ੍ਥਧੀਃ
ਮਨ ਬੜਾ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਾਂਦਰ। ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਅਵਿਵੇਕਿਨਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਸਜ੍ਜਨਰਤਿਂ ਜਨਮ੍ । ਚਿਰਂ ਦੂਰਤਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਨੀਯਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ
ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨੀ ਹਨ ਤੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰੱਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੋ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਜ੍ਜਨਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਦ੍ ਵਿਵੇਕ ਉਪਜਾਯਤੇ । ਵਿਵੇਕਪਾਦਪਸ੍ਯੈਤੇ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਫਲੇ ਸ੍ਮृਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵਿਵੇਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਦੋ ਫਲ ਹਨ — ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਰੇ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਸ਼ਮੋ ਵਿਚਾਰਸ੍ ਸਨ੍ਤੋषਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਃ
ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਮਨ ਦੀ ਠੰਢ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਤਸੱਲੀ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ।
ਏਤੇ ਸੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦ੍ਵੌ ਤ੍ਰਯੋ ऽਥ ਵਾ । ਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਉਦ੍ਘਾਟਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਗृਹੇ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਚਾਰੇ, ਜਾਂ ਦੋ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਜੇਹੜੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਹਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸ਼ਗੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ऽਪਿ ਵਸ਼ਂ ਯਤਃ
ਇਨ੍ਹਾ ਵਿੱਚੋਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਤੇ ਕਾਬੂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਿਵੇਕੋ ਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਤਪਸੋ ਦ੍ਯੁਤੇਃ । ਭਾਜਨਂ ਭੂषਣਾਕਾਰੋ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ ਤੇਜਸਾਮ੍ ਇਵ
ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲਤਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਚਮਕ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਗਹਿਣਾ ਤੇ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਘਨਤਾਮ੍ ਉਪਯਾਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮਾਨ੍ਦ੍ਯਮ੍ ਅਚੇਤਸਾਮ੍ । ਯਾਤਿ ਸ੍ਥਾਵਰਤਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਜਾਡ੍ਯਾਤ੍ ਪਾषਾਣਤਾਮ੍ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਜਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਰਾਘਵ ਸੌਜਨ੍ਯਗੁਣਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਦृष੍ਟਿਭਿਃ । ਵਿਕਾਸਿਤਾਨ੍ਤਃਕਰਣਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਦ੍ਮ ਇਵੋਦਯੇ
ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਘਵ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੋਂ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਖਿੜੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈਂ।
ਇਮਾਂ ਜ੍ਞਾਨਦृਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਅਵਬੋਦ੍ਧੁਂ ਚ ਸਨ੍ਮਤੇ । ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਧृਤਕਰ੍ਣਸ੍ ਤੁ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਵੀਣਾਧ੍ਵਨਿਂ ਯਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਵੀਂਨਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਯੋਗੇਨ ਸਮਸੌਜਨ੍ਯਸਮ੍ਪਦਾ । ਤਤ੍ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਰਾਮ ਯਤ੍ਰ ਨਾਸ਼ੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਵੈਰਾਗ, ਅਭਿਆਸ, ਅਤੇ ਸਮਤਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਦਾਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ ਸੁਜਨਸਮ੍ਪਰ੍ਕਪੂਰ੍ਵਕੈਸ੍ ਸੁਤਪੋਦਮੈਃ । ਆਦੌ ਸਂਸਾਰਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮ੍ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਯੇਤ੍
ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਵਿषਵृਕ੍ਸ਼ੋਗ੍ਰਸੇਕਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਮ੍ ਆਪਦਾਮ੍ । ਅਞ੍ਜਨਂ ਮੋਹਯਾਮਿਨ੍ਯਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਖਤਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਅੰਜਨ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਚ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯਦ੍ ਇਦਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਂਸ੍ਕृਤਯਾ ਧਿਯਾ
ਇਹੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਜਾਣੋ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਧਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਾਸ਼ਾਸਰ੍ਪਗਰ੍ਤੇਨ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯੇਣ ਹृਦਿ ਵਲ੍ਗਤਾ । ਚੇਤਸ੍ ਸਞ੍ਕੋਚਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਚਰ੍ਮਾਗ੍ਨਾਵ੍ ਇਵ ਯੋਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਆਸਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦਾ ਸੱਪ-ਕੂਹਾ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਿੱਤ ਸਿਕੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਯਥਾਰ੍ਥਭੂਤੇਯਂ ਵਸ੍ਤੁਦृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਦृਗ੍ ਇਵੇਨ੍ਦੌ ਨਿਰਮ੍ਭੋਦਸਕਲਾਮਲਮਣ੍ਡਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਸਮਝ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਵਿਚਾਰਾਰ੍ਥਚਾਰੁਚਾਤੁਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਸਵਿਕਾਸਾ ਮਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਸ ਪੁਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸੁੰਦਰ ਸਮਝ ਅਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਪੂਰਵ ਤੇ ਆਗਲੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਸਿਤੇਨ ਸਿਤੇਨ ਮਨੋਮੁषਾ ਵਰਵਿਚਾਰਣਸ਼ੀਤਲਰੋਚਿषਾ । ਗੁਣਵਤਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਰਾਜਸੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਮਲੇਨ ਨਭਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮਨ, ਉੱਚ ਸੋਚ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨਾ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਜਾਨਾਸਿ ਰਾਘਵ । ਵੇਤ੍ਸਿ ਚੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍
ਰਾਘਵ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਂ ਰਹਿਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨੁਪਾਤਿਨੀਮ੍ । ਮਤਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਵਾਲਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਡੋਲ ਰਹੋ।
ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੈਵ ਪृਚ੍ਛਕਸ੍ਯ ਗੁਣਾਵਲੀ । ਵਕ੍ਤੁਰ੍ ਗੁਣਾਲੀ ਚ ਮਯਿ ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਜਲਧੌ ਯਥਾ
ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਿਚ ਹਨ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਵਿਵੇਕਾਸਙ੍ਗਜਂ ਮੁਨੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤ ਇਵਾਰ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਲਗ੍ਨਚਨ੍ਦ੍ਰਕਰੋਤ੍ਕਰਃ
ਤੂੰ ਵਿਰਾਗਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਪਤ्थਰ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਮ੍ ਆ ਸ਼ੈਸ਼ਵਾਦ੍ ਏਵ ਤਵਾਭ੍ਯਾਸੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਦ੍ਗੁਣੈਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘੈਸ਼੍ ਚ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯੇਵਾਤਿਸਨ੍ਤਤੈਃ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਤੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਟਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲੰਮੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਸ਼੍ ਸ਼ृਣੁ ਕਥਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯਾ ਹਿ ਭਾਜਨਮ੍ । ਨ ਹਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸਵਿਕਾਸਾ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਲਈ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਮਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਧੂਰੀ ਹੈ।
ਯੇ ਕੇਚਨ ਸਮਾਰਮ੍ਭਾ ਯਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਨ ਦृष੍ਟਯਃ । ਤੇ ਚ ਤਾਸ਼੍ ਚ ਪਦੇ ਦृष੍ਟੇ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸ਼ਮਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਢੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਭਵ੍ਯਚੇਤਸਃ । ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸृਤੌ ਸਾਧੁਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਸੋਢੁਂ ਸਹੇਤ ਕਃ
ਜੇ ਭਵਿਖ ਦੀ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੌਣ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਲੀਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾ ਮਨਨਵृਤ੍ਤਯਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਰ੍ਕਗਣਾਸਙ੍ਗਾਤ੍ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾ ਇਵ
ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।