ਯਦਾ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਮੇਰੁਃ ਕਾਲਨੇਮਿਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਉਨ੍ਮੂਲਿਤੋ ऽਤਿष੍ਠਤ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਖੜ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਪਵਨਾ ਅਮृਤਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਸਙ੍ਗਰੇ । ਯਦਾ ਵਵੁਃ ਪਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਸਿਧਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਵਗੀ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸ਼ੇषਾਕृਤਿਂ ਕਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਅਸਮਾਪ੍ਤੈਕਵੇष੍ਟਨਾਤ੍ । ਯਯੌ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਅਮृਤਂ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਪੇਟਣਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਕਲ੍ਪਾਨਲਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਬ੍ਧਿਵਲਨੋਲ੍ਬਣਾਃ । ਸ਼ੇषਃ ਫਣਾਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਏਵਂਰੂਪੇ ਦ੍ਰੁਮਵਰੇ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਆਪਦਃ ਕੁਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੌਸ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੇਨ ਕਿਲਾਪਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵਹਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ੍ਯਮ੍ਬੁਵਾਯੁषੁ । ਪ੍ਰਤਪਤ੍ਸੁ ਤਥਾਰ੍ਕੇषੁ ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਭੜਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦੋਪਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵ੍ਯਵਹਾਰੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਕृਤਘ੍ਨ ਇਵ ਸਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨੀਡਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਕਾਸ਼ ਏਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਿਗਤਾਖਿਲਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਸ੍ਤਬ੍ਧਪ੍ਰਸृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਨੋ ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਿ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਲਿਲੀਕृਤਭੂਧਰਾਃ । ਵਾਰੁਣੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਧੀਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤਪਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਢੀਠ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਸ਼ਕਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਲਯਵਾਯਵਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖੇ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਵਾ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਗਦ੍ ਗਲਿਤਮੇਰ੍ਵਾਦਿ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਤਾਂ ਯਦਾ । ਵਾਯਵੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖਂ ਪ੍ਲਵੇ ऽਚਲਧੀਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਮੈਰੂ ਆਦਿਕ ਪਹਾੜ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪਦੇ । ਸੁषੁਪ੍ਤਾਵਸ੍ਥਯਾ ਤਾਵਤ੍ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਰੂਪਯਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੁੱਤੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਪੁਨਃ ਕਮਲਜਸ੍ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪਤਗਾਲਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਸਿ ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ ਧਾਰਣਾਭਿਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਤਥਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਏषਾ ਹਿ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਯੇਦृਸ਼ੇਨ ਵੈ ਭਾਵ੍ਯਂ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ੍ ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਟੱਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤੋਲਯਿਤੁਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾ । ਯਦ੍ ਯਥਾ ਤਤ੍ ਤਥੈਤਦ੍ ਧਿ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯੈष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਪਿਆ ਜਾਂ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਸ਼ੇਨੈਵ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੇਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਰੁਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਇਸੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਹਗਨਾਯਕ । ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਯੋਗਯੋਗ੍ਯਮਨੋਗਤਿਃ
ਤੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਯੋਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾਨੇਕਵਿਧਾਨਲ੍ਪਸਰ੍ਗਸਙ੍ਘਸਮਾਗਮਃ । ਕਿਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸਰਜਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਅਚੰਭੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਬृਹਦ੍ਗਿਰਿਸ਼ਿਲਾਰੂਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਜਾਤਤृਣਵੀਰੁਧਮ੍ । ਅਸ਼ੈਲਵਨਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮੀਮਾਂ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਬੂਟੇ ਅਜੇ ਉੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਅਜੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭਸ੍ਮਭਾਰਭਰਾਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮੀਮਾਂ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨਦਿਨਾਧੀਸ਼ਾਮ੍ ਅਜਾਤਸ਼ਸ਼ਿਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਅਵਿਭਕ੍ਤਦਿਨਾਲੋਕਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਜੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਜੇ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮੇਰੁਰਤ੍ਨਤਟੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਧਪ੍ਰਕਟਕੋਟਰਮ੍ । ਲੋਕਾਲੋਕਮ੍ ਇਵਾਦ੍ਯਾਦ੍ਰਿਂ ਭੁਵਨਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਅੱਧੀਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅਲੋਕ ਦੀ ਹੱਦ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਸੁਰਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਇਵ । ਪਲਾਯਮਾਨਾਨ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਅਸੁਰੈਰ੍ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ । ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੰਜਾਹ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਮਸਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਿਤਾਨ੍ਤਾਨ੍ਤਸਮਸ੍ਤਾਸੁਰਮਣ੍ਡਲਾਮ੍ । ਅਜਦੇਵਤ੍ਰਯੀਸ਼ੇषਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਜਗਤ੍ਕੁਟੀਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਜਗਤ-ਘਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤ ਤੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਰ੍ਧਂ ਚਰਮਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਾਂ ਘਨਪਾਦਪੈਃ । ਅਦृष੍ਟਨਰਨਿਰ੍ਮਾਣਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਘਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ।
ਏਵਂ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰੈਰ੍ ਅਚਲੈਰ੍ ਯੁਤਾਮ੍ । ਅਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਜਨਾਚਾਰਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਚੱਕਰ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਅਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਜਾਤषਣ੍ਮੁਖਾਂ ਮਤ੍ਤਤਾਰਕੋਦ੍ਵਾਸਿਤਾਮਰਾਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਜਯੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਜਗਤ੍ਕੁਟੀਮ੍
ਮੈਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਛੇ-ਮੁਖਾ ਅਜੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੱਤ ਤਾਰਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪੱਖ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਿੱਤ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਪੂਰਪ੍ਲੁਤਕਕੁਮ੍ਮੁਖੀਮ੍ । ਮੇਰੁਦਣ੍ਡਾਙ੍ਕਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਮਰਾਮਿ ਧਰਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਚਾਰ-ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੇਰੂ ਦਾ ਅਕਸ ਚੋਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।