ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਮਸृਣਮਧੁਰੋਦਾਰਧੀਰਵਾਕ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕष੍ षਟ੍ਪਦਾਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲ ਚੰਗੀ, ਗਹਿਰੀ, ਨਰਮ, ਮਿੱਠੀ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਅਧਿਗਤਪਰਮਾਤ੍ਮਨੋ ऽਪਿ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਦਵਲੋਕਨਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ । ਮਮ ਸਫਲਮ੍ ਇਹਾਦ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਸਾਧੋ ਸਕਲਭਯਾਪਹਰੋ ਹਿ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਃ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗਕ੍ਸ਼ੋਭੇषੁ ਘੋਰੇषੁ ਵਾਤ੍ਯਾਸੁ ਵਿषਮਾਸੁ ਚ । ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਇਹ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵੱਡੀਆਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਗਮ੍ਯੋ ऽਯਂ ਸਮਗ੍ਰਾਣਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ ਸੁਖਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਇਹ ਵ੍ਰਖ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰਾਪੀਠਂ ਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਕਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਦਾ ਜਹਾਰ ਤਰਸਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਦੋਲਾਯਿਤਵਪੁਰ੍ ਬਭੂਵਾਮਰਪਰ੍ਵਤਃ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਤ੍ਤਝਮ੍ਪਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਭੁਜਾਵष੍ਟਮ੍ਭਵਿਨਮਨ੍ਮੇਰੁਰ੍ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਦਾ । ਮਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰੋਦ੍ਦਧਾਰਾਦ੍ਰਿਂ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਉਨ੍ਮੂਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਲਾ ਯਦੋਤ੍ਪਾਤਾਨਿਲਾ ਵਵੁਃ । ਆਧੂਤਮੇਰੁਤਰਵਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਤੂਫਾਨਾਂ ਨੇ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਿਲ ਗਈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸੁਰਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਫੁਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਆਸੀਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਤਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਲੋਲਾਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰਾਨਿਲਕਮ੍ਪਿਤਾਃ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਪੇਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਮੇਰੁਃ ਕਾਲਨੇਮਿਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਉਨ੍ਮੂਲਿਤੋ ऽਤਿष੍ਠਤ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਖੜ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਪਵਨਾ ਅਮृਤਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਸਙ੍ਗਰੇ । ਯਦਾ ਵਵੁਃ ਪਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਸਿਧਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਵਗੀ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸ਼ੇषਾਕृਤਿਂ ਕਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਅਸਮਾਪ੍ਤੈਕਵੇष੍ਟਨਾਤ੍ । ਯਯੌ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਅਮृਤਂ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਪੇਟਣਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਕਲ੍ਪਾਨਲਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਬ੍ਧਿਵਲਨੋਲ੍ਬਣਾਃ । ਸ਼ੇषਃ ਫਣਾਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਏਵਂਰੂਪੇ ਦ੍ਰੁਮਵਰੇ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਆਪਦਃ ਕੁਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੌਸ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੇਨ ਕਿਲਾਪਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵਹਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ੍ਯਮ੍ਬੁਵਾਯੁषੁ । ਪ੍ਰਤਪਤ੍ਸੁ ਤਥਾਰ੍ਕੇषੁ ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਭੜਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦੋਪਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵ੍ਯਵਹਾਰੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਕृਤਘ੍ਨ ਇਵ ਸਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨੀਡਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਕਾਸ਼ ਏਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਿਗਤਾਖਿਲਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਸ੍ਤਬ੍ਧਪ੍ਰਸृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਨੋ ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਿ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਲਿਲੀਕृਤਭੂਧਰਾਃ । ਵਾਰੁਣੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਧੀਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤਪਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਢੀਠ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਸ਼ਕਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਲਯਵਾਯਵਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖੇ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਵਾ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਗਦ੍ ਗਲਿਤਮੇਰ੍ਵਾਦਿ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਤਾਂ ਯਦਾ । ਵਾਯਵੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖਂ ਪ੍ਲਵੇ ऽਚਲਧੀਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਮੈਰੂ ਆਦਿਕ ਪਹਾੜ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਯੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪਦੇ । ਸੁषੁਪ੍ਤਾਵਸ੍ਥਯਾ ਤਾਵਤ੍ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਰੂਪਯਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਤੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੁੱਤੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤ੍ ਪੁਨਃ ਕਮਲਜਸ੍ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪਤਗਾਲਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਤਿष੍ਠਸਿ ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ ਧਾਰਣਾਭਿਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਤਥਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਿਯਤਿਰ੍ ਏषਾ ਹਿ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਮਯੇਦृਸ਼ੇਨ ਵੈ ਭਾਵ੍ਯਂ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ੍ ਤੁ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਟੱਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਤੋਲਯਿਤੁਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾ । ਯਦ੍ ਯਥਾ ਤਤ੍ ਤਥੈਤਦ੍ ਧਿ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯੈष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਪਿਆ ਜਾਂ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਸ਼ੇਨੈਵ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗਿਰੇਸ਼੍ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਤਰੁਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ, ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ ਇਸੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਹਗਨਾਯਕ । ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਵੀਰੋ ਯੋਗਯੋਗ੍ਯਮਨੋਗਤਿਃ
ਤੂੰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਯੋਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾਨੇਕਵਿਧਾਨਲ੍ਪਸਰ੍ਗਸਙ੍ਘਸਮਾਗਮਃ । ਕਿਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿਂਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸਰਜਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਅਚੰਭੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਬृਹਦ੍ਗਿਰਿਸ਼ਿਲਾਰੂਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਜਾਤਤृਣਵੀਰੁਧਮ੍ । ਅਸ਼ੈਲਵਨਵृਕ੍ਸ਼ੌਘਾਂ ਸ੍ਮਰਾਮੀਮਾਂ ਧਰਾਮ੍ ਅਧਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਬੂਟੇ ਅਜੇ ਉੱਗੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਅਜੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ।