ਭੂਤਜਾਲਤਰਙ੍ਗਿਣ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕਾਲਸਾਗਰਮ੍ । ਵਯਂ ਸਂਸਾਰਸਰਿਤਸ੍ ਤਟਸ੍ਥਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਕੁਲਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨੋਜ੍ਝਾਮੋ ਨ ਚ ਗृਹ੍ਣੀਮਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਨੈਵ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮृਦਵੋ ऽਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੂਰਾ ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਰੁਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਿਆਗਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਰਮ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਾਂ।
ਵੀਤਸ਼ੋਕਭਯਾਯਾਸੈਸ੍ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਅਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹੌਂਸਲਾ افزਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਨੇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਲੁਲਿਤਂ ਨ ਚ ਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਨਾਪਰਾਮृष੍ਟਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਗਵਨ੍ ਮਨਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਦੀ ਅਸਲ ਮੱਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੇ ਗਤਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਸ਼ਮਂ ਗਤੇ । ਅਤਰਙ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਮਹਾਬ੍ਧਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਜਾਂ ਹਲਚਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੂਰਨ, ਬਿਨਾ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਭਵਦਾਗਮਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਫਲਿਤਾਸ਼ੇषਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਃ ਪਰਮਾਂ ਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਸਾਯਨਮਯੀ ਸ਼ੀਤਾ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਨ੍ਦਯਤਿ ਕਂ ਨਾਮ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਤਿਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾ
ਸਾਧੂ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਠੰਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰਸਾਇਣ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ?
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਮਾਨਨ੍ਦਰਸਃ ਕੇਨਾਯਮ੍ ਉਪਮੀਯਤੇ । ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧੂਤਸਰ੍ਵਾਮ੍ਬੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋ ਯੇਨ ਖਰ੍ਵ੍ਯਤੇ
ਸਾਧੂ ਸੰਗਤ ਦੇ ਆਨੰਦ ਰਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਦੁਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਸ਼ਲਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ । ਸਨ੍ਤੋ ਯਦ੍ ਅਨੁਗਮ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਕਲੈषਣਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਰਮ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭੋਗੇਭ੍ਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ । ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੁਖ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਸਾਧੂ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਰਵਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਮਸृਣਮਧੁਰੋਦਾਰਧੀਰਵਾਕ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕष੍ षਟ੍ਪਦਾਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲ ਚੰਗੀ, ਗਹਿਰੀ, ਨਰਮ, ਮਿੱਠੀ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਅਧਿਗਤਪਰਮਾਤ੍ਮਨੋ ऽਪਿ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਦਵਲੋਕਨਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ । ਮਮ ਸਫਲਮ੍ ਇਹਾਦ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਸਾਧੋ ਸਕਲਭਯਾਪਹਰੋ ਹਿ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਃ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗਕ੍ਸ਼ੋਭੇषੁ ਘੋਰੇषੁ ਵਾਤ੍ਯਾਸੁ ਵਿषਮਾਸੁ ਚ । ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਇਹ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵੱਡੀਆਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਗਮ੍ਯੋ ऽਯਂ ਸਮਗ੍ਰਾਣਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ ਸੁਖਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਇਹ ਵ੍ਰਖ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰਾਪੀਠਂ ਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਕਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਦਾ ਜਹਾਰ ਤਰਸਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਦੋਲਾਯਿਤਵਪੁਰ੍ ਬਭੂਵਾਮਰਪਰ੍ਵਤਃ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਤ੍ਤਝਮ੍ਪਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਭੁਜਾਵष੍ਟਮ੍ਭਵਿਨਮਨ੍ਮੇਰੁਰ੍ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਦਾ । ਮਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰੋਦ੍ਦਧਾਰਾਦ੍ਰਿਂ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਉਨ੍ਮੂਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਲਾ ਯਦੋਤ੍ਪਾਤਾਨਿਲਾ ਵਵੁਃ । ਆਧੂਤਮੇਰੁਤਰਵਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਤੂਫਾਨਾਂ ਨੇ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਿਲ ਗਈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸੁਰਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਫੁਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਆਸੀਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਤਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਲੋਲਾਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰਾਨਿਲਕਮ੍ਪਿਤਾਃ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਪੇਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਮੇਰੁਃ ਕਾਲਨੇਮਿਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਉਨ੍ਮੂਲਿਤੋ ऽਤਿष੍ਠਤ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਖੜ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਪਵਨਾ ਅਮृਤਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਸਙ੍ਗਰੇ । ਯਦਾ ਵਵੁਃ ਪਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਸਿਧਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਵਗੀ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸ਼ੇषਾਕृਤਿਂ ਕਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਅਸਮਾਪ੍ਤੈਕਵੇष੍ਟਨਾਤ੍ । ਯਯੌ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਅਮृਤਂ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਪੇਟਣਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਕਲ੍ਪਾਨਲਸ਼ਿਖਾਸ਼੍ ਸ਼ੈਲਾਬ੍ਧਿਵਲਨੋਲ੍ਬਣਾਃ । ਸ਼ੇषਃ ਫਣਾਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਹੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਏਵਂਰੂਪੇ ਦ੍ਰੁਮਵਰੇ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਆਪਦਃ ਕੁਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੌਸ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੇਨ ਕਿਲਾਪਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇषੁ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਵਹਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨ੍ਯਮ੍ਬੁਵਾਯੁषੁ । ਪ੍ਰਤਪਤ੍ਸੁ ਤਥਾਰ੍ਕੇषੁ ਕਥਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਭੜਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦੋਪਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਵ੍ਯਵਹਾਰੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੌ । ਕृਤਘ੍ਨ ਇਵ ਸਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨੀਡਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਕਾਸ਼ ਏਵ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਿਗਤਾਖਿਲਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਸ੍ਤਬ੍ਧਪ੍ਰਸृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਨੋ ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਂ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਿ ਯਦਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਸਲਿਲੀਕृਤਭੂਧਰਾਃ । ਵਾਰੁਣੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਧੀਰਧੀਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤਪਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਢੀਠ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਸ਼ਕਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਲਯਵਾਯਵਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਖੇ ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਚਲਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਹਵਾ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।