ਆਲੋਕਿਤਾ ਲੋਕਦਸ਼ਾ ਦृष੍ਟਾ ਦृष੍ਟਾਨ੍ਤਦृष੍ਟਯਃ । ਨੂਨਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਮਨਸਾ ਚਞ੍ਚਲਂ ਵਪੁਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਕਈ ਉਦਾਹਰਣ ਵੇਖੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸਾਡਾ ਚੰਚਲ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨਾਰਤਨਿਜਾਲੋਕੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਰਿਤਾਪਿਨਿ । ਕਲ੍ਪਾਗਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਦਾ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਾਲਕਲਾਗਤਿਮ੍
ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਉਪਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਤ੍ਨਗੁਚ੍ਛਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਢ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਲ੍ਪਲਤਾਗृਹੇ । ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪ੍ਰਵਾਹੇਣ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਾਲਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਕਲਪਲਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯੇ । ਜਾਨਾਮਿ ਨਿਜਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਲੋਕਕਾਲਕ੍ਰਮਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਇਸ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਰਾਸਾਰਪਰਿਚ੍ਛੇਦਿ ਬੋਧਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਨਿਰਸ੍ਤਚਾਪਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਜਾਤਮ੍ ਏਵ ਮੁਨੇ ਮਨਃ
ਸਾਰ ਅਤੇ ਅਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਣਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹੇ ਮুনি, ਮਨ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਵ੍ਯਵਹਾਰੋਤ੍ਥੈਰ੍ ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਅਸਨ੍ਮਯੈਃ । ਉਦ੍ਗਾਲੈਰ੍ ਇਵ ਭੂਕਾਕੋ ਨ ਵੈਵਸ਼੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਝੂਠੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਉਲੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਨਾਹ ਡੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਹ ਹੀ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰੋਪਸ਼ਮਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਵਯਮ੍ ਆਲੋਕਸ਼ੀਤਯਾ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਜਾਗਤੀਂ ਮਾਯਾਂ ਧਿਯਾ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਭੀਮਾਸ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਅਚਲਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਬਿਭਿਮੋ ਨੋਪਲਾਕਾਰਾਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਡਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹਨਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਨਾਹ ਡਰਦੇ ਹਾਂ, ਨਾਹ ਹੀ ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਯਮ੍ ਆਰਮ੍ਭਸੁਭਗਾ ਤਰਲਾ ਜਾਗਤੀ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਭੂਯੋ ਭੂਯਃ ਪਰਾਮृष੍ਟਾ ਨੇਹ ਕਿਞ੍ਚਨ ਸਨ੍ਮਯਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੋਜਣ 'ਤੇ, ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ਵਾ ਨ ਵਾ । ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਜਾਲਾਨਿ ਭਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਾਂ ਤਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਆਉਣ ਨਾ ਜਾਣ। ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਭੂਤਜਾਲਤਰਙ੍ਗਿਣ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕਾਲਸਾਗਰਮ੍ । ਵਯਂ ਸਂਸਾਰਸਰਿਤਸ੍ ਤਟਸ੍ਥਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨਾਕੁਲਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨੋਜ੍ਝਾਮੋ ਨ ਚ ਗृਹ੍ਣੀਮਸ੍ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਨੈਵ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮृਦਵੋ ऽਪਿ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੂਰਾ ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਰੁਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਿਆਗਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਰਮ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੜੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਾਂ।
ਵੀਤਸ਼ੋਕਭਯਾਯਾਸੈਸ੍ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਅਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹੌਂਸਲਾ افزਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਨੇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਲੁਲਿਤਂ ਨ ਚ ਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਨਾਪਰਾਮृष੍ਟਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਭਗਵਨ੍ ਮਨਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਦੀ ਅਸਲ ਮੱਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੇ ਗਤਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਉਪਸ਼ਮਂ ਗਤੇ । ਅਤਰਙ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ ਸ੍ਮਃ ਪਰ੍ਵਣੀਵ ਮਹਾਬ੍ਧਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਜਾਂ ਹਲਚਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪੂਰਨ, ਬਿਨਾ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਭਵਦਾਗਮਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਮੁਦਿਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਫਲਿਤਾਸ਼ੇषਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਃ ਪਰਮਾਂ ਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਸਾਯਨਮਯੀ ਸ਼ੀਤਾ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਨ੍ਦਯਤਿ ਕਂ ਨਾਮ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਤਿਚਨ੍ਦ੍ਰਿਕਾ
ਸਾਧੂ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ ਠੰਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰਸਾਇਣ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ?
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਮਾਨਨ੍ਦਰਸਃ ਕੇਨਾਯਮ੍ ਉਪਮੀਯਤੇ । ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧੂਤਸਰ੍ਵਾਮ੍ਬੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋ ਯੇਨ ਖਰ੍ਵ੍ਯਤੇ
ਸਾਧੂ ਸੰਗਤ ਦੇ ਆਨੰਦ ਰਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਦੁਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਸ਼ਲਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ । ਸਨ੍ਤੋ ਯਦ੍ ਅਨੁਗਮ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਕਲੈषਣਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਆਪਾਤਮਾਤ੍ਰਰਮ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭੋਗੇਭ੍ਯਃ ਕਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ । ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੁਖ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਸਾਧੂ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਰਵਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਮਸृਣਮਧੁਰੋਦਾਰਧੀਰਵਾਕ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕष੍ षਟ੍ਪਦਾਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲ ਚੰਗੀ, ਗਹਿਰੀ, ਨਰਮ, ਮਿੱਠੀ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿੱਚ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਅਧਿਗਤਪਰਮਾਤ੍ਮਨੋ ऽਪਿ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਦਵਲੋਕਨਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁष੍ਕृਤਸ੍ਯ । ਮਮ ਸਫਲਮ੍ ਇਹਾਦ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਸਾਧੋ ਸਕਲਭਯਾਪਹਰੋ ਹਿ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਃ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੁਗਕ੍ਸ਼ੋਭੇषੁ ਘੋਰੇषੁ ਵਾਤ੍ਯਾਸੁ ਵਿषਮਾਸੁ ਚ । ਸੁਸ੍ਥਿਰਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਇਹ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵੱਡੀਆਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਗਮ੍ਯੋ ऽਯਂ ਸਮਗ੍ਰਾਣਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਵਿਹਾਰਿਣਾਮ੍ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਤੇਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ ਸੁਖਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਇਹ ਵ੍ਰਖ਼ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰਾਪੀਠਂ ਦ੍ਵੀਪਸਪ੍ਤਕਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯਦਾ ਜਹਾਰ ਤਰਸਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਦੋਲਾਯਿਤਵਪੁਰ੍ ਬਭੂਵਾਮਰਪਰ੍ਵਤਃ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਤ੍ਤਝਮ੍ਪਾਦ੍ਰਿਰ੍ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਰਬਤ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਭੁਜਾਵष੍ਟਮ੍ਭਵਿਨਮਨ੍ਮੇਰੁਰ੍ ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਦਾ । ਮਨ੍ਦਰਂ ਪ੍ਰੋਦ੍ਦਧਾਰਾਦ੍ਰਿਂ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਉਨ੍ਮੂਲਿਤਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਲਾ ਯਦੋਤ੍ਪਾਤਾਨਿਲਾ ਵਵੁਃ । ਆਧੂਤਮੇਰੁਤਰਵਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਤੂਫਾਨਾਂ ਨੇ ਪਰਬਤਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਿਲ ਗਈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਸੁਰਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਫੁਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਆਸੀਜ੍ ਜਗਦ੍ ਅਤਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।
ਯਦਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਲੋਲਾਦ੍ਰਿਕਨ੍ਦਰਾਨਿਲਕਮ੍ਪਿਤਾਃ । ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਪੇਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕੰਬਿਆ।