ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਚੁਚੁਮ੍ਬਾਭ੍ਯਾਲਿਲਿਙ੍ਗ ਚ । ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਯਦ੍ ਆਨੀਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚ ਤਦ੍ ਆਮਿषਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਜੋ ਲਿਆ ਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚੈਵਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਚ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਚ੍ਛਾਦ੍ ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਆਲਮ੍ਬੁਸਾਤ੍ ਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਢਲਾਣ ਤੋਂ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਆਲੰਬੁਸਾ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਏ।
ਕ੍ਰਮੇਣਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਮ੍ਬੁਦਕੋਟਰੈਃ । ਪਵਨਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਨ੍ਦਿਤਵ੍ਯੋਮਚਾਰਿਣਃ
ਅਸੀਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਦਿਨਾਧੀਸ਼ਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਪੁਰਾਦ੍ ਗਤਾਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਯਾਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਤਦ੍ ਯਥਾਵਸ੍ਤੁ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਃ । ਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯੈ ਚਾਸ਼ੁ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਗਚ੍ਛਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਯੈਧਿਤਾਃ । ਵਯਂ ਕृਤਨਮਸ੍ਕਾਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪੁਰੀਸ੍ ਤਪਨਭਾਸੁਰਾਃ । ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੋ ਲੋਲਾਃ ਪਵਨਸ੍ਕਨ੍ਧਚਾਰਿਣਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਮਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਜਂ ਨੀਡਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ । ਨਿਰਸ੍ਤਬਾਧਂ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਮੁਨੇ ਮੌਨਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਜਾਤਾ ਯਥਾ ਵਯਮ੍ ਇਮੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਬੋਧਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਧਿਯੋ ਯਥਾ ਚ । ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਖਣ੍ਡਮ੍ ਅਲਂ ਮਯਾ ਤੇ ਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਂ ਸਮਨੁਸ਼ਾਧਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਪਾਈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਿਖਾ।
ਆਸੀਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਜਗਦ੍ ਯਚ੍ ਚਿਰਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨਾਮੁਨੈਵ ਤਦ੍ ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਤਿਦੂਰਗਮ੍
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਜਮਾਵਾ ਇੱਥੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਏਤਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇਨ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍ । ਮਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਬੋਧਾਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਗਤ੍ਸਾਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਮਝ ਲਈ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਇਕਸਾਰਤਾ ਦੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਫਲਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ ਚਿਰਕਾਲੋਪਬृਂਹਿਤੈਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਏਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ ਭਵਨ੍ਤਂ ਮੁਨੇ ਤਤਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਮਾਏ ਹੋਏ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਦਂ ਨੀਡਮ੍ ਇਮਾਸ਼੍ ਸ਼ਾਖਾ ਅਯਂ ਚਾਹਮ੍ ਅਯਂ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਅਦ੍ਯ ਪਾਵਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਹ ਘੋਂਸਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਇਦਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਭਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਨੂਨਂ ਪਾਵਨਤਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषੇਣਾਦਿਸ਼ ਮਾਂ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਰਪਣ ਹੈ, ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਿਖਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਭੂਯੋ ਦਤ੍ਤਵਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਭੁਸੁਣ੍ਡਵਿਹਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਇਦਂ ਰਾਮਾਹਮ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੁਸੁੰਡਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ, ਰਾਮ, ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਤੇ ਵਿਹਙ੍ਗੇਸ਼ ਤਾਦृਕ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਧਿਯਃ । ਇਹ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵੈਕੋ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ ਇਹ ਨਃ ਕਾਲੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਤਿਗਤੋ ਮੁਨੇ । ਯੁਗਾਨਾਂ ਪਙ੍ਕ੍ਤਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਦਿਵਸਾਨਾਮ੍ ਇਵਾਨਘ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੁਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਵਤਾ ਚ ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਮਾਨੁਜਾਃ । ਤਨੂਸ੍ ਤृਣਮ੍ ਇਵ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੇ ਪਰਿਣਤਾਃ ਪਰੇ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषੋ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਬਲਿਨੋ ऽਪਿ ਚ । ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਿਗੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਲੇਨਾਕਲਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ, ਨੇਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਸਮਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਰੂਢਾਰ੍ਕਸ਼ਸ਼ਿषੁ ਵਹਤ੍ਸ੍ਵ੍ ਅਵਿਰਤਂ ਜਵਾਤ੍ । ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਾਤਿਵਾਤੇषੁ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤਾਤ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕੰਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ?
ਦਗ੍ਧੋਦਯਾਸ੍ਤਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਵਨਵ੍ਯੂਹੈ ਰਵੇਃ ਕਰੈਃ । ਚਿਰਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਆਸਨ੍ਨੈਃ ਕਥਂ ਤਾਤ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਇਨ੍ਦੋਰ੍ ਅਥ ਕਰੈਸ਼੍ ਸ਼ੀਤੈਃ ਪਾषਾਣੀਕृਤਵਾਰਿਭਿਃ । ਆਸਨ੍ਨਤਰਤਾਂ ਯਾਤੈਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤਾਤ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਜਦ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਅਜਸ੍ਰਮ੍ ਇਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੈਃ ਕਲ੍ਪਜੀਮੂਤਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਪਰਸ਼ੁਚ੍ਛੇਦ੍ਯਨੀਹਾਰੈਃ ਕਥਂ ਤਾਤ ਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਮਰ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਕੁਹਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ?
ਵਿषਮੈਰ੍ ਜਾਗਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭੈਰ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ੍ਤਰਪਦਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਥਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਕਠਿਨ ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਹਲਚਲਾਂ ਤੋਂ ਬੇਅਸਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾਸ੍ਪਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਵਧੀਰਿਤਾ । ਤੁਚ੍ਛੇਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਹਗਜੀਵਿਕਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਿਲਕੁਲ ਅਣਵੱਧੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਥਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ।
ਯਦ੍ ਈਦृਸ਼ੇषੁ ਦੂਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਜਨੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ । ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਾ ਵ੍ਯੋਮਧਨ੍ਵਨਿ
ਜਦ ਧਾਤਾ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੰਨੇ ਦੂਰ, ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਲਪਨਾ ਕਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?
ਕਥਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭੋ ਜਾਤੌ ਜਾਤਸ੍ਯ ਕਿਲ ਜੀਵਤਃ । ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਹਗਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਕਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਆਸਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਯਂ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸਨ੍ਤੋषਸਂਯੁਤਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਨ ਨੀਰੂਪੈਰ੍ ਮੁਹ੍ਯਾਮੋ ਜਾਗਤੈਰ੍ ਭ੍ਰਮੈਃ
ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਖਾਮਖਾ ਭਟਕਣਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਮਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਸ੍ਵਭਾਵਮਾਤ੍ਰਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਕष੍ਟੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਃ ਕੇਵਲਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਿਜਾਲਯੇ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਔਖੇ ਜਤਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੇ ਇਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਨ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ ਨ ਮਰਣਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਮੋ ਦੇਹਸ੍ਯ ਰੋਧਨਮ੍ । ਯਥਾ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤਙ੍ਗਤੇਹਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।