ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਾਸਨਾਸੂਤ੍ਰਸੂਮ੍ਭਿਤਾਤ੍ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨੂਨਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਸਾਰਜਾਲਕਾਤ੍
ਬੱਚਿਓ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹੋ?
ਨੋ ਚੇਦ੍ ਵਯਂ ਭਗਵਤੀਂ ਤਦ੍ ਇਮਾਂ ਭृਤ੍ਯਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੋ ਯਥਾ ਯੂਯਂ ਭਵਤ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਗਾਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਓ।
ਤਾਤ ਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਲਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਕਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਸ੍ਥਿਤੇਸ੍ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾਪਣ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ृਣੁਤ ਵਿਗਤਦੋषਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਰਤਰਮ੍ ਅਯਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨੀਡਕਾਮਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ । ਵ੍ਯਪਗਤਭਯਮੋਹਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਪ੍ਰਚਾਰਂ ਨਿਵਸਤ ਚਿਰਤृਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ
ਸੁਣੋ ਬੱਚਿਓ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਚਲਚਲਾਟ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਗਣਾਧਾਰਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮੇਯਮਹੋਤ੍ਸੇਧੋ ਮੇਰੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹੀਧਰਃ
ਇੱਕ ਪਰਬਤ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਚਲਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਦੀਪਸ੍ਯ ਭੂਤਵृਨ੍ਦਕਲਤ੍ਰਿਣਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤਮ੍ਭਃ ਕਨਕਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਹਲ ਦਾ ਖੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਨਣਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵੀਟਾਰ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਰਾਙ੍ਗੁਲਿਃ । ਧ੍ਵਨਦ੍ਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਿਵਲਯੋ ਭੁਵੇਵੋਨ੍ਨਾਮਿਤੋ ਭੁਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵृਤਃ ਕੁਲਾਦ੍ਰਿਸਾਮਨ੍ਤੈਰ੍ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਰਾਜਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਨਯਨੇ ਭ੍ਰਮਯਞ੍ ਸ਼ੈਲਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉੱਚੇ ਪਰਵਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਅਸਲੀ ਅਸਥਾਨ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਪਰਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੌਘਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯੋ ਦਿਗ੍ਦਸ਼ੈਕਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ਬਰਃ । ਨਾਗਦ੍ਵਿਤਯਸਂਸ੍ਥਾਤ੍ਮਾ ਨਾਕਨਾਯਕਭੂषਣਃ
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਿਗਙ੍ਗਨਾਭਿਰ੍ ਅਭਿਤੋ ਰਮ੍ਯਾਭਿਃ ਪੁਰਭੂषਣੈਃ । ਪृषਨ੍ਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ ਸ਼ੀਤੈਰ੍ ਵੀਜਿਤੋ ਘਨਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਟੀਆਂ, ਠੰਢੀਆਂ ਅਤੇ ਤਰ-ਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षੋਡਸ਼ਾਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮ੍ ਅਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਃ । ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਦਾਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਨਾਸੁਰਮਹੋਰਗੈਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਅਜਗਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ੀਤਿਸ੍ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੇਹੋ ऽਸ੍ਯਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਲੋਚਨਃ । ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਾਕਸਦਨੈਸ੍ ਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ — ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ — ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਾਨ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਗृਹਸ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਬਨ੍ਧਵਃ । ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮਿਥੋऽਦृष੍ਟਪੁਰਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ, ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਾਸ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਈਸ਼ਾਨਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯਂ ਬृਹਤ੍ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਅਪਰੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਟਾਨ ਹੈ ਜੋ ਪਦਮਰਾਗ (ਰੂਬੀ) ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਚਟਾਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਭਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪृष੍ਠੇ ਭੂਤੌਘਵृਤਃ ਕਲ੍ਪਤਰੁਰ੍ ਮਹਾਨ੍ । ਜਗਤਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਰਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸ਼ਾਖਾ ਕਨਕਪਲ੍ਲਵਾ । ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਬਕਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਭਸਤ੍ਫਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਡੰਗ ਤੇ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਫਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨੀਡਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਣਿ । ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਨਿषਣ੍ਣਾਯਾਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਿਲ ਰਮੇ ਸੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਘੋਸਲਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਦਲਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਰਸਾਯਨਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਸ਼ਲਾਕਾਭਿਰ੍ ਵਿਹਿਤਾਲਿਨ੍ਦਸਂਸ੍ਥਿਤਿ
ਉਹ ਘੋਸਲਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵਰਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਸਮਾਚਾਰੈਸ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਕਾਕਪੁਤ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼ੀਤਲਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਪੂਰਿਤਂ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਕਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛਤ ਸੁਤਾ ਨੀਡਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਨਾਕਸਦਾਮ੍ ਅਪਿ । ਭੋਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ
ਪੁੱਤਰੋ, ਉਹ ਨਿੱਡੇ ਵੱਲ ਜਾਓ—ਉਹ ਇਤਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਰਾਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਦੋਵੇਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪਾ ਲਵੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਚੁਚੁਮ੍ਬਾਭ੍ਯਾਲਿਲਿਙ੍ਗ ਚ । ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਯਦ੍ ਆਨੀਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚ ਤਦ੍ ਆਮਿषਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਜੋ ਲਿਆ ਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚੈਵਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਚ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਚ੍ਛਾਦ੍ ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਆਲਮ੍ਬੁਸਾਤ੍ ਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਢਲਾਣ ਤੋਂ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਆਲੰਬੁਸਾ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਏ।
ਕ੍ਰਮੇਣਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਮ੍ਬੁਦਕੋਟਰੈਃ । ਪਵਨਸ੍ਕਨ੍ਧਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਨ੍ਦਿਤਵ੍ਯੋਮਚਾਰਿਣਃ
ਅਸੀਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਦਿਨਾਧੀਸ਼ਂ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਪੁਰਾਦ੍ ਗਤਾਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਯਾਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਤਦ੍ ਯਥਾਵਸ੍ਤੁ ਪਿਤੁਰ੍ ਵਚਃ । ਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯੈ ਚਾਸ਼ੁ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਗਚ੍ਛਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਯੈਧਿਤਾਃ । ਵਯਂ ਕृਤਨਮਸ੍ਕਾਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਪੁਰੀਸ੍ ਤਪਨਭਾਸੁਰਾਃ । ਆਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੋ ਲੋਲਾਃ ਪਵਨਸ੍ਕਨ੍ਧਚਾਰਿਣਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਮਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਜਂ ਨੀਡਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ । ਨਿਰਸ੍ਤਬਾਧਂ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਮੁਨੇ ਮੌਨਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਜਾਤਾ ਯਥਾ ਵਯਮ੍ ਇਮੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਬੋਧਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਧਿਯੋ ਯਥਾ ਚ । ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਖਣ੍ਡਮ੍ ਅਲਂ ਮਯਾ ਤੇ ਸ਼ੇषੇਣ ਮਾਂ ਸਮਨੁਸ਼ਾਧਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਪਾਈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਸਿਖਾ।
ਆਸੀਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਜਗਦ੍ ਯਚ੍ ਚਿਰਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨਾਮੁਨੈਵ ਤਦ੍ ਯਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਤਿਦੂਰਗਮ੍
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਜਮਾਵਾ ਇੱਥੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।