ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤੁ ਹਂਸੀਨਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤਥਾਸਵਮ੍ । ਵੇਲੇਵਾਬ੍ਧਿਤਟੀਨਾਂ ਤੁ ਰਤਿਸ੍ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਅਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਹੰਸੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਞ੍ਜਾਤਰਤਯੋ ਮਤ੍ਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਹਂਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਃ । ਰੇਮਿਰੇ ਤੇਨ ਕਾਕੇਨ ਚਣ੍ਡਕਾਖ੍ਯੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹੰਸੀਆਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸ ਕਾਂ ਚੰਡ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਬਾਲਹਂਸੀਨਾਂ ਦਯਿਤੋ ਵਾਯਸਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਰਮਤੈਕਤ੍ਰ ਯਾਵਦ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਨੌਜਵਾਨ ਹੰਸੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਅਤਿਤੋषਿਤਾਃ । ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕृਤਨृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਦਤਾਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਕੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਆਪਣਾ ਨੱਚ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵੀ ਠੰਢੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਦਦੁਰ੍ ਓਦਨਤਾਂ ਯਾਤਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਯ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਉਮਾਮ੍ । ਭੋਜਨਾਯ ਮਹਾਮਾਯਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਭੋਜਨੇ ਦਤ੍ਤੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ । ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਰੁषਿਤੋ ਯਦਾ ਮਾਤृਗਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਦ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਾਸ੍ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਦਦੁਰ੍ ਭੂਯੋਵਿਵਾਹੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮੌਲਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਰਬਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਹਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤਥੈਤਯੋਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਨਸਸ੍ ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਯਯੁਰ੍ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਨੂਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯੋ ਹਂਸ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਮুনি, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੇ ਹੰਸੀ ਪਤਨੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸਾਸ੍ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਗਰ੍ਭਵਤ੍ਯੋ ਮੇ ਰਥਕਰ੍ਮਣਿ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਾ ਭਵਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵੈਰਂ ਚਰਤ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਬੱਚਿਓ, ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਤਿ ਗਰ੍ਭਾਲਸਾ ਹਂਸੀਰ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਦਯਾਪਰਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇ ਸਮਾਧਾਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਤਸ੍ਥੌ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹੰਸੀਆਂ ਜੋ ਗਰਭ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਇਆਵਾਨ ਦੇਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨਿਰਲੇਪ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਅਥ ਨਾਭਿਸਰੋਜਾਤੇ ਵੈਰਿਞ੍ਚੇ ਕਮਲਾਕਰੇ । ਗਰ੍ਭਾਲਸਾ ਵਿਚੇਰੁਸ੍ ਤਾ ਰਾਜਹਂਸ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮুনি, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਹੰਸੀਆਂ ਜੋ ਗਰਭ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਪਕ੍ਵਗਰ੍ਭਾਸ੍ ਤਾ ਨਾਭੀਕਮਲਪਲ੍ਲਵੇ । ਸੁਵਤੇ ਸ੍ਮ ਮृਦੂਨ੍ਯ੍ ਅਣ੍ਡਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਲ੍ਲ੍ਯ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਡੇ ਪੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਹੰਸੀਆਂ ਨੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲਾਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਣ੍ਡਾਨ੍ਯ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਗਰ੍ਭਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨੀਵ ਸਾਰਵਂ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਕੀ ਅੰਡਿਆਂ ਨੇ ਗਰਭ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਦੋ ਭਾਗ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਆਪਣਾ ਸਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਣ੍ਡੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇਭ੍ਯ ਏਵਂ ਹਿ ਜਾਤਾ ਵਯਮ੍ ਇਮੇ ਮੁਨੇ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚਣ੍ਡਤਨਯਾ ਵਾਯਸਾ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਹੇ ਮੁਨਿ, ਉਹ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ, ਚੰਡ ਦੇ ਇਕਵੀ ਸਵੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੀ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਜਾਤਾ ਗਤਾ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਮਲਪਲ੍ਲਵੇ । ਸਞ੍ਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਗਨੋਡ੍ਡਯਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਉਹ ਲੋਟਸ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਪਰ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਗਏ।
ਮਾਤृਭਿਸ੍ ਸਹ ਹਂਸੀਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਭਗਵਤੀ ਤਤਃ । ਚਿਰਮ੍ ਆਰਾਧਿਤਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਮਾਧਿਵਿਰਤਾ ਸਤੀ
ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਹੰਸਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮੀ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਯਾ ਕਾਲੇ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਥਾਙ੍ਗਾਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਯਥਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤਮਨਸਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਤਿष੍ਠਾਮ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਯਂ ਗਤਾਃ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੂਜਿਤਾਲਮ੍ਬੁਸਾ ਵਯਮ੍ । ਤਯਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਂਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਾਸਨਾਸੂਤ੍ਰਸੂਮ੍ਭਿਤਾਤ੍ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨੂਨਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਸਾਰਜਾਲਕਾਤ੍
ਬੱਚਿਓ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹੋ?
ਨੋ ਚੇਦ੍ ਵਯਂ ਭਗਵਤੀਂ ਤਦ੍ ਇਮਾਂ ਭृਤ੍ਯਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੋ ਯਥਾ ਯੂਯਂ ਭਵਤ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਗਾਃ
ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਓ।
ਤਾਤ ਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਲਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਕਿਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਸ੍ਥਿਤੇਸ੍ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਾਮ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾਪਣ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ृਣੁਤ ਵਿਗਤਦੋषਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਰਤਰਮ੍ ਅਯਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨੀਡਕਾਮਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ । ਵ੍ਯਪਗਤਭਯਮੋਹਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵਪ੍ਰਚਾਰਂ ਨਿਵਸਤ ਚਿਰਤृਪ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ
ਸੁਣੋ ਬੱਚਿਓ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਚਲਚਲਾਟ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਗਣਾਧਾਰਸ੍ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮੇਯਮਹੋਤ੍ਸੇਧੋ ਮੇਰੁਰ੍ ਨਾਮ ਮਹੀਧਰਃ
ਇੱਕ ਪਰਬਤ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਚਲਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਦੀਪਸ੍ਯ ਭੂਤਵृਨ੍ਦਕਲਤ੍ਰਿਣਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤਮ੍ਭਃ ਕਨਕਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਹਲ ਦਾ ਖੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਨਣਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵੀਟਾਰ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਰਾਙ੍ਗੁਲਿਃ । ਧ੍ਵਨਦ੍ਦ੍ਵੀਪਾਬ੍ਧਿਵਲਯੋ ਭੁਵੇਵੋਨ੍ਨਾਮਿਤੋ ਭੁਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵृਤਃ ਕੁਲਾਦ੍ਰਿਸਾਮਨ੍ਤੈਰ੍ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਰਾਜਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਨਯਨੇ ਭ੍ਰਮਯਞ੍ ਸ਼ੈਲਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉੱਚੇ ਪਰਵਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਅਸਲੀ ਅਸਥਾਨ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਪਰਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੌਘਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯੋ ਦਿਗ੍ਦਸ਼ੈਕਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ਬਰਃ । ਨਾਗਦ੍ਵਿਤਯਸਂਸ੍ਥਾਤ੍ਮਾ ਨਾਕਨਾਯਕਭੂषਣਃ
ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਿਗਙ੍ਗਨਾਭਿਰ੍ ਅਭਿਤੋ ਰਮ੍ਯਾਭਿਃ ਪੁਰਭੂषਣੈਃ । ਪृषਨ੍ਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ ਸ਼ੀਤੈਰ੍ ਵੀਜਿਤੋ ਘਨਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਟੀਆਂ, ਠੰਢੀਆਂ ਅਤੇ ਤਰ-ਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।