ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਙ੍ਗਿਕਾਮ੍ । ਉਮਾਮ੍ ਏਵ ਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੰਗ ਫਿਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਵ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮਾਯਯਾਪਹृਤਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਙ੍ਗਾਦ੍ ਭਙ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਮ੍ । ਤਾਮ੍ ਆਲੋਲਕਚਾਂ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਓਦਨਤਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਬਭੂਵ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਨृਤ੍ਤਗੇਯਮਨੋਰਮਃ
ਉਸ ਦਿਨ, ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾ ਨਨृਤੁਰ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਰਵਮ੍ ਏਵਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ਬਰਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਾਵਯਵਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਵਿਕਾਸਿਜਘਨੋਦਰਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਸਮਾਨ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ, ਲੰਮੇ ਅੰਗ ਹਿਲਦੇ-ਡੋਲਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਪੇਟ ਨੱਚਦਿਆਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ।
ਅਨ੍ਯਾ ਜਹਸੁਰ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਘਨਾਰਵਮ੍ । ਲਸਦਙ੍ਗਵਿਕਾਰਂ ਚ ਧ੍ਵਨਡ੍ਡਮਰੁਕਾਨਨਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੱਸ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਪਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਜੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਬਦਲ ਗਏ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾ ਜਗੁਰ੍ ਧ੍ਵਨਚ੍ਛੈਲਗੁਹਮ੍ ਆਪਾਨਤੋषਿਤਾਃ । ਤਾਰਾਰਵਂ ਰਣਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਜਗਨ੍ਮਣ੍ਡਪਕੋਟਰੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੀਣ ਪਿਆਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸਭ ਸਬ੍ਹਾ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾਃ ਪਾਨਂ ਪਪੁਃ ਪੁष੍ਟਚਰ੍ਵਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਰਃਖੁਰਮ੍ । ਲੀਲਾਘੁਰਘੁਰਾਰਾਵਰਣਦਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਚਬਾਉਣ ਕਰਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸਿਰ ਤੇ ਖੁਰ ਵੀ ਨਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਖਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਪੁਰ੍ ਉਦਗੁਰ੍ ਅਥੋਚ੍ਚੈਸ੍ ਤੇਰੁਰ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਊषੁਰ੍ ਜਹਸੁਰ੍ ਅਪੁਰ੍ ਅਹੌषੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਵਵਲ੍ਗੁਃ । ਨਨृਤੁਰ੍ ਅਨਿਸ਼ਮ੍ ਆਦੁਸ੍ ਸ੍ਵਾਦੁਮਾਂਸਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਮ੍ ਅਪਵृਤ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਨृਤ੍ਤਾਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਠਹਿਰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਗਰਜਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਉੱਛਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਨੱਚੀਆਂ ਕਿ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਸਵੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਾਸਾਂ ਵਾਹਾਸ੍ ਤ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਥੈਵ ਮਤ੍ਤਾ ਜਹਸੁਰ੍ ਨਨृਤੁਃ ਪਪੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸृਕ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਵਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦੇ, ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਖੂਨ ਵੀ ਪੀਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਨ੍ਤਾਸਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਨृਤੁਰ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ । ਰਥਹਂਸ੍ਯਸ੍ ਸਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਃ ਕਾਕਸ਼੍ ਚਾਲਮ੍ਬੁਸਾਰਥਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੰਸ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਸੁੰਦਰ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂ ਅਲੰਬੂ ਸੀ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤੁ ਹਂਸੀਨਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤਥਾਸਵਮ੍ । ਵੇਲੇਵਾਬ੍ਧਿਤਟੀਨਾਂ ਤੁ ਰਤਿਸ੍ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਅਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਹੰਸੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਞ੍ਜਾਤਰਤਯੋ ਮਤ੍ਤਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਾ ਹਂਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਃ । ਰੇਮਿਰੇ ਤੇਨ ਕਾਕੇਨ ਚਣ੍ਡਕਾਖ੍ਯੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹੰਸੀਆਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸ ਕਾਂ ਚੰਡ ਨਾਲ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਬਾਲਹਂਸੀਨਾਂ ਦਯਿਤੋ ਵਾਯਸਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਰਮਤੈਕਤ੍ਰ ਯਾਵਦ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਨੌਜਵਾਨ ਹੰਸੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਅਤਿਤੋषਿਤਾਃ । ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕृਤਨृਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਦਤਾਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਕੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਆਪਣਾ ਨੱਚ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਵੀ ਠੰਢੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਦਦੁਰ੍ ਓਦਨਤਾਂ ਯਾਤਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਯ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਉਮਾਮ੍ । ਭੋਜਨਾਯ ਮਹਾਮਾਯਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਭੋਜਨ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੇ ਭੋਜਨੇ ਦਤ੍ਤੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਃ । ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਭੂਵ ਰੁषਿਤੋ ਯਦਾ ਮਾਤृਗਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਦ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਾਸ੍ ਤਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਦਾਨੇਨ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਦਦੁਰ੍ ਭੂਯੋਵਿਵਾਹੇਨ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਮੌਲਯੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਰਬਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਹਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਰਿਵਾਰਸ੍ ਤਥੈਤਯੋਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਮਨਸਸ੍ ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਯਯੁਰ੍ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਨੂਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯੋ ਹਂਸ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਮুনি, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੇ ਹੰਸੀ ਪਤਨੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸਾਸ੍ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਗਰ੍ਭਵਤ੍ਯੋ ਮੇ ਰਥਕਰ੍ਮਣਿ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਾ ਭਵਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵੈਰਂ ਚਰਤ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਬੱਚਿਓ, ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਤਿ ਗਰ੍ਭਾਲਸਾ ਹਂਸੀਰ੍ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਦਯਾਪਰਾ । ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੇ ਸਮਾਧਾਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਤਸ੍ਥੌ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹੰਸੀਆਂ ਜੋ ਗਰਭ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਇਆਵਾਨ ਦੇਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨਿਰਲੇਪ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਅਥ ਨਾਭਿਸਰੋਜਾਤੇ ਵੈਰਿਞ੍ਚੇ ਕਮਲਾਕਰੇ । ਗਰ੍ਭਾਲਸਾ ਵਿਚੇਰੁਸ੍ ਤਾ ਰਾਜਹਂਸ੍ਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮুনি, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜ ਹੰਸੀਆਂ ਜੋ ਗਰਭ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਪਕ੍ਵਗਰ੍ਭਾਸ੍ ਤਾ ਨਾਭੀਕਮਲਪਲ੍ਲਵੇ । ਸੁਵਤੇ ਸ੍ਮ ਮृਦੂਨ੍ਯ੍ ਅਣ੍ਡਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਲ੍ਲ੍ਯ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਡੇ ਪੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਹੰਸੀਆਂ ਨੇ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲਾਂ ਨਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਕਾਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਣ੍ਡਾਨ੍ਯ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਗਰ੍ਭਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਧਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨੀਵ ਸਾਰਵਂ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਕੀ ਅੰਡਿਆਂ ਨੇ ਗਰਭ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਦੋ ਭਾਗ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਆਪਣਾ ਸਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਣ੍ਡੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇਭ੍ਯ ਏਵਂ ਹਿ ਜਾਤਾ ਵਯਮ੍ ਇਮੇ ਮੁਨੇ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚਣ੍ਡਤਨਯਾ ਵਾਯਸਾ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਹੇ ਮੁਨਿ, ਉਹ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਇਹ ਭਰਾ, ਚੰਡ ਦੇ ਇਕਵੀ ਸਵੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੀ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਜਾਤਾ ਗਤਾ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਮਲਪਲ੍ਲਵੇ । ਸਞ੍ਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਗਗਨੋਡ੍ਡਯਨਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਉਹ ਲੋਟਸ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਪਰ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਗਏ।
ਮਾਤृਭਿਸ੍ ਸਹ ਹਂਸੀਭਿਰ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਭਗਵਤੀ ਤਤਃ । ਚਿਰਮ੍ ਆਰਾਧਿਤਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਮਾਧਿਵਿਰਤਾ ਸਤੀ
ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਹੰਸਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮੀ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਪਰਯਾ ਕਾਲੇ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਥਾਙ੍ਗਾਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਯਥਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤਮਨਸਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਤਿष੍ਠਾਮ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਵਯਂ ਗਤਾਃ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪੂਜਿਤਾਲਮ੍ਬੁਸਾ ਵਯਮ੍ । ਤਯਾ ਦृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਂਯਤਾਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਅਲੰਬੁਸਾ ਨੇ ਸਾਡੀ ਇੱਜਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸਥਿਰ ਰਹੇ।