ਏਕਾਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਜਨਾ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾਸ੍ ਸਰਸਾ ਅਪਿ ਨੀਰਸਾਃ
ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਉਹੀ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਇਕਾਗਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਨ ਮੋਹ, ਨ ਵੈਰ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਨ ਜਾਂ ਝੀਲਾਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੰਨੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਰਃਖੁਰਾਃ ਖੁਰਕਰਾਃ ਕਰਦਨ੍ਤਾ ਭੁਜੋਦਰਾਃ । ऋਕ੍ਸ਼ੋष੍ਟ੍ਰਾਜਾਹਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਮਥਾ ਯਸ੍ਯ ਲਾਲਕਾਃ
ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਖੁਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਹੱਥ ਵੀ ਖੁਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਦੰਦ ਹੱਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੇਟ ਬਾਂਹਾਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਰਿੱਛ, ਊਠ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯੋਦ੍ਭਾਸਿਵਦਨਸ੍ਯਾਮਰਪ੍ਰਭੋਃ । ਯਥਾ ਗਣਾਸ੍ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਃ ਪਰਿਵਾਰੋ ਹਿ ਮਾਤਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗਣ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਸਮੂਹ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸੰਗੀ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੋ ਭੂਤਗਣਾਨਤਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਾਨਨ੍ਤਭੂਤਜਾਤੈਕਭੋਜਨਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਣੰਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਕਾਕਵਦਨਾ ਰਕ੍ਤਮੇਦੋਵਸਾਸਵਾਃ । ਦਿਗਮ੍ਬਰਾ ਵਿਹਾਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵਸ੍ਰਜਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਹ ਖਚਰਾਂ, ਊਠਾਂ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਲਹੂ, ਗੂਦ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਵਸਨ੍ਤਿ ਗਿਰਿਕੂਟੇषੁ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ । ਅਟਵੀषੁ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇषੁ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਾ । ਵਾਮਸ੍ਰੋਤੋਗਤਾ ਏਤਾਸ੍ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀਆਂ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਾ ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਚ ਰਕ੍ਤਾ ਚ ਉਤ੍ਪਲਾ ਚੇਤਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਰੋਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੈਰਵਂ ਰੁਦ੍ਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਸਿੱਧਾ, ਸੁੱਕੀ, ਰਕਤਾ ਤੇ ਉਤਪਲਾ—ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਫੋਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਭੈਰਵ ਰੁਦਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਏਵ ਮਾਤॄਣਾਮ੍ ਅष੍ਟਾਵ੍ ਏਤਾਸ੍ ਤੁ ਨਾਯਿਕਾਃ । ਆਸਾਮ੍ ਅਨੁਗਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸਭ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਅੱਠ ਮੁੱਖ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰੌਦ੍ਰੀ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਵਾਰਾਹੀ ਵਾਯਵੀ ਤਥਾ । ਕੌਮਾਰੀ ਵਾਸਵੀ ਸੌਰੀ ਚੇਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੌਦਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਵਾਯਵੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵਾਸਵੀ ਤੇ ਸੌਰੀ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਆਸਾਮ੍ ਅਨੁਗਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਖੇਚਰ੍ਯ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪੁਰੁषਾਸੁਰਸਮ੍ਭਵਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵ, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਮੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਮ੍ ਅਨੁਗਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਭੂਚਰ੍ਯਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਰੂਪਿਕਾਨਾਮਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਭੂਮੌ ਪੁਰੁषਭੋਜਨਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਯਾ ਗਜਾਃ ਖਰਾਃ ਕਾਕਾ ਉष੍ਟ੍ਰਾਜਗਰਮਰ੍ਕਟਾਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਵਾਹਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਨਾਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲਈ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਗਧੇ, ਕਾਂ, ਊਠ, ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ ਆਦਿ ਵਾਹਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮਿਣ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਰ੍ਮਸ੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤ੍ਵਾਜ੍ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ-ਜਾਗਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਮਾਤॄਣਾਂ ਮੁਨਿਨਾਯਕ । ਅਲਮ੍ਬੁਸੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮਾਤਾ ਮਾਨਦ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਗੂ, ਇੱਕ ਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਅਲੰਬੂਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਰਿਤੁਣ੍ਡਸ਼੍ ਚਣ੍ਡਾਖ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾਚਲੋਪਮਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਵਾਹਨਂ ਕਾਕੋ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯਾ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਇੱਕ ਕਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਜ੍ਰਾਸ਼੍ਰਿਤੁੰਡ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਗਰੁੜ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਾ ਮਾਤਰੋ ਰੌਦ੍ਰਚੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਮੇਲਾਪਕਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਏਕਦਾ ਸਮਮ੍ ਆਗਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਾਫੀ ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸਭਾ ਰਚੀ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੌ ਦੇਵੌ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਭੈਰਵੌ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੂ ਰੁਧਿਰਾਸਵਤੋषਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੂਨ ਦੇ ਮਦਿਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਥੇਯਮ੍ ਆਯਯੌ ਤਾਸਾਂ ਕਥਾਵਸਰਤਃ ਕਥਾ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਉਮਾਪਤਿਰ੍ ਦੇਵਃ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਵਹੇਲਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਚਰਚਾ ਚਲ ਪਈ ਕਿ: 'ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮੋ ऽਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਸੌ ਯਥਾ । ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਵਧੀਰਣਮ੍
'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਸਨੂੰ ਵਿਖਾਈਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਙ੍ਗਿਕਾਮ੍ । ਉਮਾਮ੍ ਏਵ ਵਸ਼ੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਆਦृਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੰਗ ਫਿਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਵ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਮਾਯਯਾਪਹृਤਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਙ੍ਗਾਦ੍ ਭਙ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਗਤਾਮ੍ । ਤਾਮ੍ ਆਲੋਲਕਚਾਂ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਓਦਨਤਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਬਭੂਵ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਨृਤ੍ਤਗੇਯਮਨੋਰਮਃ
ਉਸ ਦਿਨ, ਜਦ ਪਾਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾ ਨਨृਤੁਰ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਰਵਮ੍ ਏਵਾਮ੍ਬਰਾਮ੍ਬਰਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਾਵਯਵਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਵਿਕਾਸਿਜਘਨੋਦਰਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਸਮਾਨ ਨਾਲ ਰਲ ਗਏ, ਲੰਮੇ ਅੰਗ ਹਿਲਦੇ-ਡੋਲਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਪੇਟ ਨੱਚਦਿਆਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ।
ਅਨ੍ਯਾ ਜਹਸੁਰ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਘਨਾਰਵਮ੍ । ਲਸਦਙ੍ਗਵਿਕਾਰਂ ਚ ਧ੍ਵਨਡ੍ਡਮਰੁਕਾਨਨਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੱਸ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਪਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਜੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ ਬਦਲ ਗਏ ਤੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾ ਜਗੁਰ੍ ਧ੍ਵਨਚ੍ਛੈਲਗੁਹਮ੍ ਆਪਾਨਤੋषਿਤਾਃ । ਤਾਰਾਰਵਂ ਰਣਦ੍ਰਨ੍ਧ੍ਰਜਗਨ੍ਮਣ੍ਡਪਕੋਟਰੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੀਣ ਪਿਆਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸਭ ਸਬ੍ਹਾ ਦੇ ਮੰਡਪਾਂ ਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾਃ ਪਾਨਂ ਪਪੁਃ ਪੁष੍ਟਚਰ੍ਵਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਰਃਖੁਰਮ੍ । ਲੀਲਾਘੁਰਘੁਰਾਰਾਵਰਣਦਾਕਾਸ਼ਕੋਟਰਾਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਚਬਾਉਣ ਕਰਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸਿਰ ਤੇ ਖੁਰ ਵੀ ਨਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਖਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਪੁਰ੍ ਉਦਗੁਰ੍ ਅਥੋਚ੍ਚੈਸ੍ ਤੇਰੁਰ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਊषੁਰ੍ ਜਹਸੁਰ੍ ਅਪੁਰ੍ ਅਹੌषੁਃ ਪੇਤੁਰ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਵਵਲ੍ਗੁਃ । ਨਨृਤੁਰ੍ ਅਨਿਸ਼ਮ੍ ਆਦੁਸ੍ ਸ੍ਵਾਦੁਮਾਂਸਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਮ੍ ਅਪਵृਤ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਨृਤ੍ਤਾਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਠਹਿਰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਗਰਜਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਉੱਛਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਨੱਚੀਆਂ ਕਿ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਸਵੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਾਸਾਂ ਵਾਹਾਸ੍ ਤ ਉਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਥੈਵ ਮਤ੍ਤਾ ਜਹਸੁਰ੍ ਨਨृਤੁਃ ਪਪੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸृਕ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਵਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਦੇ, ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਖੂਨ ਵੀ ਪੀਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਨ੍ਤਾਸਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ ਨਨृਤੁਰ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ । ਰਥਹਂਸ੍ਯਸ੍ ਸਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਃ ਕਾਕਸ਼੍ ਚਾਲਮ੍ਬੁਸਾਰਥਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੰਸ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਸੁੰਦਰ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂ ਅਲੰਬੂ ਸੀ।