ਯੋਗਵਾਸਿष੍ਠਃ

ਚਿਰਜੀਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ ਚਿਰਜੀਵਿਤਯਾ ਤਯਾ । ਜਗਦ੍ਵਿਦਿਤਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ੍ ਸ ਭੁਸੁਣ੍ਡ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਰਕੇ। ਭੁਸੁੰਡਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ।

ਯੁਗਾਗਮਾਪਾਯਦਸ਼ਾਦਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰੌਢਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਂ ਚ ਗਣਯਨ੍ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍

ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਸੀ।

ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸ਼ੌਰਿਸ਼ਕ੍ਰਗਰੁਤ੍ਮਤਾਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮਰ੍ਤਾ ਸਮਤੀਤਾਨਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੀਭृਤਾਮ੍

ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਗਰੁੜ—ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਗਮ੍ਭੀਰਮਨਾਃ ਪੇਸ਼ਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਵਾਕ੍ । ਅਵਕ੍ਰਵਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਿਃ

ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ; ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ।

ਸੁਹृਦ੍ ਦਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਭृਤ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤਵੇ

ਉਹ ਦੋਸਤ, ਸੰਯਮੀ, ਸਾਥੀ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਕ—ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਸੋਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰੋ ਰਸਵਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹृਦ੍ਯਸ੍ ਸਰੋਵਰ ਇਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਸ਼ੈਤ੍ਯਃ । ਹृਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਕੁਹਰਵ੍ਯਵਹਾਰਵੇਤ੍ਤਾ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਚ੍ਛਮ੍ ਅਜਹਤ੍ ਪ੍ਰਕਟਾਸ਼ਯਸ਼੍ਰੀਃ

ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਠਾ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਡੀ, ਸੁਚੱਜੀ ਝੀਲ। ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਸਾਫ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਹਮ੍ ਅਪਤਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਵਪੁਃ ਪੁਰਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸਭਂ ਖਾਨ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਚਲੇ

ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੇਹੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਥਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਾ ਚਮਕਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।

ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭ ਵਾਯਸਾਸ੍ਥਾਨਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ । ਮਤ੍ਪਾਤਮਨ੍ਦਵਾਤੇਨ ਭੂਕਮ੍ਪੇਨੇਵ ਸਾਗਰਃ

ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਕਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਭੁਸੁਣ੍ਡਸ੍ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਭੁਸੁੰਡਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ: 'ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਇਆ ਹੈ।'

ਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮੇਘਸ਼ਾਵ ਇਵਾਚਲਾਤ੍ । ਹੇ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੂਨੀ ਜੀ।'

ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਸੁਮਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਦਦੌ ਬਾਲਮੇਘੋ ਹੈਮਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਕਰਮ੍

ਸਿਰਫ਼ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਉਹ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੋਠੀ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਬੱਦਲ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਢੇਰੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਵਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਚ੍ਛਦਮ੍ । ਉਪਨੀਤਵਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭृਤ੍ਯੇ ਵਾਯਸਨਾਯਕੇ

‘ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਵਾਂ ਆਸਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ, ਹਵਾ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਭੁਸੁਣ੍ਡਾਨੂਤ੍ਥਿਤੇष੍ਵ੍ ਈषਚ੍ਚਲਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸਨੋਨ੍ਮੁਖਦृष੍ਟਿषੁ

ਭੁਸੁੰਡਾ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਠੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੂਨੀ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਸਭਾਖਗਵृਨ੍ਦੇਨ ਭੁਸੁਣ੍ਡੇਨ ਸਮਂ ਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਲ੍ਪਲਤਾਕੁਞ੍ਜੇ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ऽਹਮ੍ ਆਸਨੇ

ਫਿਰ ਮੈਂ ਭੁਸੁੰਡ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਅਥ ਪਾਦ੍ਯਾਦਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭੁਸੁਣ੍ਡਸ੍ ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਸੌਹਾਰ੍ਦਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਭੁਸੁੰਡ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਅਹੋ ਭਗਵਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਤ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮृਤਸੇਕੇਨ ਯਤ੍ ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਸਦ੍ਰੁਮਾ ਵਯਮ੍

ਅਹੋ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਭਿੱਜ ਗਏ ਹਾਂ।

ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਚਿਰਸਮ੍ਭਾਰਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਮੁਨੇ ਮਾਨ੍ਯੈਕਮਾਨ੍ਯੇਨ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍

ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਚਿਰਕਾਲ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ — ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?

ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਮੋਹੇ ਚਿਰਂ ਵਿਹਰਤਸ੍ ਤਵ । ਅਖਣ੍ਡਿਤੈਵ ਸਮਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚੇਤਸਿ ਪਾਵਨੇ

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਦੀ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖੀ ਹੈ?

ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਗਮਨਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨਾਤ੍ਮਾ ਕਦਰ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਸ਼੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਨੋ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ

ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਔਖੀਾਈ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।

ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਮੁਨੇ । ਯਥਾਗਮਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਯਮ੍ ਆਯੋਜਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ

ਮੁਨਿ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਪਿਛਲੇ ਆਉਣ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਾਏ ਗਏ ਹਾਂ।

ਚਿਰਜੀਵਿਤਚਰ੍ਚਾਭਿਰ੍ ਵਯਂ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਃ । ਤੇਨੇਮਂ ਪਾਦਪਂ ਪਾਦੈਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਵਾਨ੍ ਅਯਮ੍

ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਤਤ੍ਵਦਾਗਮੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪृਚ੍ਛਾਮੀਹ ਯਨ੍ ਮੁਨੇ । ਭਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਵਾਞ੍ਛਾ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਮুনি, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸੌ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਭੁਸੁਣ੍ਡਸ਼੍ ਚਿਰਜੀਵਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਮਲਸਂਵੇਦੀ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਮਯਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪੰਛੀ ਭੁਸੁੰਡਾ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿਆ।

ਵਿਹਙ੍ਗਮਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਯੋਚ੍ਯਤੇ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਚਿਰਜੀਵਿਤਮ੍

ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਆਸ਼ੀਤਲਾਨ੍ਤਃਕਰਣੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਪਤਿਤੋ ऽਸਿ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੀषਣਾਂ ਭਵਵਾਗੁਰਾਮ੍

ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਠੰਡਕ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਫਾਂਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ।

ਤਦ੍ ਏਤਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਭਗਵਨ੍ ਮਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਲੇ ਭਵਾਞ੍ ਜਾਤੋ ਜ੍ਞਾਤਜ੍ਞੇਯਃ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍

ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰੋ: ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ?

ਕਿਯਦ੍ ਆਯੁਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਸਾਧੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਿਂ ਚ ਵਾ । ਕੇਨ ਵਾਯਂ ਨਿਵਾਸਸ੍ ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ

ਸਾਧੂ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਇਹ ਥਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਜੀ?

ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮੁਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਕਥਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਿਤਯੇਯਂ ਨਃ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰਵ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਮੁਨੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।

ਯੁष੍ਮਦ੍ਵਿਧਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਪੂਜ੍ਯਰੂਪਾ ਆਕਰ੍ਣਯਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ ਉਦਾਰਧਿਯੋ ਮਹਾਨ੍ਤਃ । ਤੇਨਾਸ਼ੁਭਂ ਪ੍ਰਕਥਿਤੇਨ ਵਿਨਾਸ਼ਮ੍ ਏਤਿ ਮੇਘਸ੍ਯ ਦੇਹਵਿਭਵੇਨ ਯਥਾਰ੍ਕਤਾਪਃ

ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।