ਵ੍ਯੋਮ੍ਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਜਾਤਨष੍ਟਾਨਾਂ ਮਹਤਾਂ ਵ੍ਯੋਮਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਆਬਦ੍ਧਨਿਲਯਾਞ੍ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਸਮਾਕृਤੀਨ੍
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਥੇ ਹੀ ਜੰਮੇ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉਥੇ ਹੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਹਂਸਜਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਕੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ । ਕੌਮਾਰਬਰ੍ਹਿਜਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਮ੍ਬਰਪਕ੍ਸ਼ਿਜਾਨ੍
ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੰਸ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਦੇ ਤੋਤੇ ਤੋਂ, ਕੁਝ ਕੁਮਾਰਾ ਦੇ ਮੋਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੁਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ ਚਾਥ ਭਾਰੁਣ੍ਡਾਨ੍ ਹੇਮਚੂਡਾਨ੍ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਨ੍ । ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਨ੍ ਬਕਾਨ੍ ਗृਧ੍ਰਾਨ੍ ਕੋਕਿਲਾਨ੍ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍
ਮੈਂ ਦੋ ਚੋਚਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਭਾਰੁੰਡਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਕਲਵਿੰਕ, ਬਗਲੇ, ਗਿੱਧ, ਕੋਇਲ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਭਾਸਚਾषਬਲਾਕਾਦੀਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਰਾਘਵ । ਭੂਤੌਘਾਞ੍ ਜਗਤੀਵਾਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਮੈਂ ਕਈ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਗ, ਚੀੜ, ਬਲਾਕ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਕਨ੍ਧਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਖੇ ਦਵੀਯਸਿ । ਅਥਾਹਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਪੁष੍ਟਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਾਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਮੋਢੇ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਦ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਚ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਲਕਾਕੋਲਵਲਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਜਾਲਮਾਲਿਤਮ੍ । ਲੋਕਾਲੋਕਾਚਲਾਰਣ੍ਯੇ ਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰੌਘਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਕੋਲੀਆਂ ਦਾ ਇਕ ਘੇਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਯਾਵਦ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਸ੍ਕਨ੍ਧਕੋਟਰੇ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਵਿਵਿਧਾਮੋਦਸ਼ਾਲਿਨਿ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਥਾਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਨਿਲਯਮਾਰ੍ਕੇਨ੍ਦੁਗृਹਬਲ੍ਯੁਪਜੀਵਿਨਃ । ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਯੋषਿਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਿਯਸੂਚਕਵਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਜੋ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਪਵਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਪਰਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਕਾਰਾਸ੍ ਸਭਾਯਾਂ ਵਾਯਸਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਿਭੇਦ੍ਯਮੇਘਾ ਵਾਤੇਨ ਸਮੇਨੇਵ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭੁਸੁਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰੋਨ੍ਨਤਾਕृਤਿਃ । ਮਧ੍ਯੇ ਸਤ੍ਕਾਚਖਣ੍ਡਾਨਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲ ਇਵੋਨ੍ਨਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਭੁਸੁੰਡਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਦ-ਕਾਠ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਫ਼ੈਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਨੀਲਮ ਵਧੀਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨਾ ਮਾਨੀ ਸਮਸ੍ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਪਨ੍ਦਾਵਧਾਨੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ ਸੁਖੀ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਸੀ, ਉਹ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਚਲਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਚਿਰਜੀਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ ਚਿਰਜੀਵਿਤਯਾ ਤਯਾ । ਜਗਦ੍ਵਿਦਿਤਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ੍ ਸ ਭੁਸੁਣ੍ਡ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਰਕੇ। ਭੁਸੁੰਡਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਯੁਗਾਗਮਾਪਾਯਦਸ਼ਾਦਰ੍ਸ਼ਨਪ੍ਰੌਢਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਂ ਚ ਗਣਯਨ੍ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਸੀ।
ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸ਼ੌਰਿਸ਼ਕ੍ਰਗਰੁਤ੍ਮਤਾਮ੍ । ਸਂਸ੍ਮਰ੍ਤਾ ਸਮਤੀਤਾਨਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੀਭृਤਾਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ, ਗਰੁੜ—ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਗਮ੍ਭੀਰਮਨਾਃ ਪੇਸ਼ਲਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਵਾਕ੍ । ਅਵਕ੍ਰਵਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰਹਙ੍ਕृਤਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਹਿਰਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ; ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸੁਹृਦ੍ ਦਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਭृਤ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤਵੇ
ਉਹ ਦੋਸਤ, ਸੰਯਮੀ, ਸਾਥੀ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮਾਲਕ—ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸੋਮ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰੋ ਰਸਵਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹृਦ੍ਯਸ੍ ਸਰੋਵਰ ਇਵਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਸ਼ੈਤ੍ਯਃ । ਹृਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਕੁਹਰਵ੍ਯਵਹਾਰਵੇਤ੍ਤਾ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਮ੍ ਅਚ੍ਛਮ੍ ਅਜਹਤ੍ ਪ੍ਰਕਟਾਸ਼ਯਸ਼੍ਰੀਃ
ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿੱਠਾ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਡੀ, ਸੁਚੱਜੀ ਝੀਲ। ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਦੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਸਾਫ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾਹਮ੍ ਅਪਤਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਵਪੁਃ ਪੁਰਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸਭਂ ਖਾਨ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਚਲੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੇਹੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਥਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਾ ਚਮਕਣ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।
ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭ ਵਾਯਸਾਸ੍ਥਾਨਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ । ਮਤ੍ਪਾਤਮਨ੍ਦਵਾਤੇਨ ਭੂਕਮ੍ਪੇਨੇਵ ਸਾਗਰਃ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਕਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣੀ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍ ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਭੁਸੁਣ੍ਡਸ੍ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਭੁਸੁੰਡਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ: 'ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਪਤ੍ਤ੍ਰਪੁਞ੍ਜਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮੇਘਸ਼ਾਵ ਇਵਾਚਲਾਤ੍ । ਹੇ ਮੁਨੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੂਨੀ ਜੀ।'
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰਜਾਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਸੁਮਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਦਦੌ ਬਾਲਮੇਘੋ ਹੈਮਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਕਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਉਹ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੋਠੀ ਤੁਰੰਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਬੱਦਲ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਢੇਰੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਵਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਚ੍ਛਦਮ੍ । ਉਪਨੀਤਵਤਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭृਤ੍ਯੇ ਵਾਯਸਨਾਯਕੇ
‘ਇਹ ਆਸਨ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਵਾਂ ਆਸਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ, ਹਵਾ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਸੁਣ੍ਡਾਨੂਤ੍ਥਿਤੇष੍ਵ੍ ਈषਚ੍ਚਲਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ । ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸਨੋਨ੍ਮੁਖਦृष੍ਟਿषੁ
ਭੁਸੁੰਡਾ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਠੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੂਨੀ ਨੂੰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਸਭਾਖਗਵृਨ੍ਦੇਨ ਭੁਸੁਣ੍ਡੇਨ ਸਮਂ ਤਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਲ੍ਪਲਤਾਕੁਞ੍ਜੇ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ऽਹਮ੍ ਆਸਨੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਭੁਸੁੰਡ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪਾਦ੍ਯਾਦਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭੁਸੁਣ੍ਡਸ੍ ਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਸੌਹਾਰ੍ਦਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਭੁਸੁੰਡ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਹੋ ਭਗਵਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਤ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮृਤਸੇਕੇਨ ਯਤ੍ ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਸਦ੍ਰੁਮਾ ਵਯਮ੍
ਅਹੋ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਭਿੱਜ ਗਏ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਚਿਰਸਮ੍ਭਾਰਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਮੁਨੇ ਮਾਨ੍ਯੈਕਮਾਨ੍ਯੇਨ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਚਿਰਕਾਲ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ — ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਮੋਹੇ ਚਿਰਂ ਵਿਹਰਤਸ੍ ਤਵ । ਅਖਣ੍ਡਿਤੈਵ ਸਮਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਚੇਤਸਿ ਪਾਵਨੇ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਦੀ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖੀ ਹੈ?
ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਗਮਨਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨਾਤ੍ਮਾ ਕਦਰ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਸ਼੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਨੋ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਔਖੀਾਈ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।