ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਮੇਰੋਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਡ੍ਯੇਵ ਨਿਰ੍ਗਤਮ੍ । ਮੂਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਆਗਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਾਡਵਂ ਜਠਰਾਨਲਮ੍
ਮਾਨੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ।
ਸੁਮੇਰੁਵਨਦੇਵ੍ਯੇਵ ਨਵਾਲਕ੍ਤਕਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਲੀਲਯਾਦਾਤੁਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਂ ਖੇ ਨੀਤਂ ਹਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਖਾਙ੍ਗੁਲਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੁਮੇਰੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਵੇਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਖੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਹਥ ਵਧਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ ਇਵ ਮਾਲਾਭਿਰ੍ ਅਰੁਣਾਭਿਃ ਪਯੋਮੁਚਾਮ੍ । ਖਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਇਵ ਸਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਸ਼ੈਲਸ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਵਾਡਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਰਾਸ੍ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਵਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਙ੍ਗੁਲੀਭਿਰ੍ ਇਵਾਸ਼੍ਰਿਭਿਃ । ਕਚਦਂਸ਼ੁਨਖਾਗ੍ਰਾਭਿਃ ਪਰਿਚੁਮ੍ਬਦ੍ ਇਵੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਤਾਰੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ।
ਕਚਦ੍ਰਤ੍ਨਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਵਭ੍ਰਂ ਭਾਸ੍ਵਤ੍ਕਨਕਕਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸਰਤ੍ਕੁਸੁਮਰੇਣ੍ਵਭ੍ਰਂ ਭ੍ਰਮਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਮਰਮ੍
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਪੱਥਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੋਹ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੇਣ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਧਾਰਾਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਸਨ।
ਕ੍ਵਣਦ੍ਵਂਸ਼ਲਸਦ੍ਵਾਤਂ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਰਤ੍ਨਲਤਾਙ੍ਗਨਮ੍ । ਗਰ੍ਜਜ੍ਜੀਮੂਤਮੁਰਜਂ ਭੂਭृਤੋ ਨਾਟ੍ਯਮਣ੍ਡਪਮ੍
ਬਾਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲ ਡੰਗਰ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੰਗ-ਮੰਚ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਸਤ੍ਕੁਸੁਮਗੁਚ੍ਛਾਢ੍ਯਂ ਧ੍ਵਨਤ੍षਟ੍ਪਦਪੇਟਕਮ੍ । ਦਨ੍ਤਤਾਲਂ ਦਲਾਵਲ੍ਯਾ ਪਰਿਹਾਸਾਦ੍ ਇਵ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹੱਸਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਧੁਰ ਗੂੰਜਦੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੜਕਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਦੋਲਾਲੋਲਾਪ੍ਸਰੋਵृਨ੍ਦਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਮਦਮਨ੍ਮਥਮ੍ । ਸ਼ਿਲਾਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਬੁਧਂ ਮਿਥੁਨਾਸ਼੍ਰਿਤਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਲਤਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਮਸਤ; ਦੇਵਤਾ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋੜੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦੇ।
ਵਰਾਮ੍ਬਰਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਗਙ੍ਗਾਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿ ਚ । ਤਾਪਸਂ ਪਿਙ੍ਗਲਮ੍ ਇਵ ਵੇਣੁਦਣ੍ਡਧਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਪस्वੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਛਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਨੇਊ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੀਆਂ ਰੰਗਤ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਗਙ੍ਗਾਨਿਰ੍ਝਰਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਿ ਲਤਾਗृਹਗਤਾਮਰਮ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤਸੁਭਗਮ੍ ਆਮੋਦਿਮਧੁਰਾਨਿਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੀ ਮੌਜਦਾਰ ਹਵਾ ਚਲਦੀ।
ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਾਮ੍ਬੁਜੋਤ੍ਤਂਸਂ ਤਾਰਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਃ ਪਾਰਮ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਿਙ੍ਗਲਂ ਮੈਰਵਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੀਲਾ ਚੋਟੀ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ।
ਸਿਤਹਰਿਤਪੀਤਪਾਟਲਧਵਲੈਰ੍ ਮਣਿਕੁਸੁਮਰਾਸ਼ਿਨਵਰਙ੍ਗੈਃ । ਵਿਧਿਵਿਹਿਤਾਮਲਚਿਤ੍ਰਂ ਲੀਲਾਚਲਮ੍ ਅਮਰਯੁਵਤਿਲੋਕਸ੍ਯ
ਸਫੈਦ, ਹਰਾ, ਪੀਲਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਇੰਨਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਹੋਵੇ।
ਕੁਸੁਮਾਪੂਰ੍ਣਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਕੁਨ੍ਤਲੇ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਕਲ੍ਪਾਗਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਖਾਚਕ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਮੋਰ, ਮੈਂ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੋਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਰੇਣ੍ਵਭ੍ਰਵਲਿਤਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਬਕਦਨ੍ਤੁਰਮ੍ । ਉਤ੍ਸੇਧਨਿਰ੍ਜਿਤਾਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਇਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਤਾਰਾਦ੍ਵਿਗੁਣਪੁष੍ਪੌਘਂ ਮੇਘਦ੍ਵਿਗੁਣਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਰਸ਼੍ਮਿਦ੍ਵਿਗੁਣਰੇਣ੍ਵਭ੍ਰਂ ਤਡਿਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਪਿਞ੍ਜਰਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਸੀ, ਕਿਰਨਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਧੂੜ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇषੁ ਕਿਨ੍ਨਰੀਗੀਤਦ੍ਵਿਗੁਣਭ੍ਰਮਰੀਸ੍ਵਨਮ੍ । ਦੋਲਾਲੋਲਾਪ੍ਸਰੋਲੋਕਦ੍ਵਿਗੁਣੀਕृਤਸਲ੍ਲਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਝੂਲਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵੱਧ ਹਰੀ-ਭਰੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਙ੍ਘਾਤਦ੍ਵਿਗੁਣਾਗ੍ਰ੍ਯਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕਾਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਛਨੀਹਾਰਦ੍ਵਿਗੁਣਤ੍ਵਗ੍ਵृਤਾਂਸ਼ੁਕਮ੍
ਉਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਧ ਸਨ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਸਮਾਸ਼੍ਲੇषਦ੍ਵਿਗੁਣਾਗ੍ਰ੍ਯਬृਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਮੂਕਸਂਲੀਨਕਲ੍ਪਾਭ੍ਰਦ੍ਵਿਗੁਣੀਕृਤਪਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਦੋਹਾਂ ਵੱਧ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਤੇ ਮੌਨ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਵੱਧ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਰਸਂਵਲਿਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਕਿਨ੍ਨਰਮ੍ । ਨਿਕੁਞ੍ਜਕੂਜਜ੍ਜੀਮੂਤਂ ਕਚ੍ਛਸੁਪ੍ਤਸੁਰਾਰ੍ਭਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਪਸਾਰ ਲਿਆ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਾਕਾਰਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭृਙ੍ਗਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਵਲਯਸ੍ਵਨੈਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭ੍ਰਮਰੀਭਿਸ਼੍ ਚ ਗृਹੀਤਕੁਸੁਮਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਭੌਂਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਘੰਘਰਾਹਟ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ-ਭੌਂਰਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜਗਦ੍ਵਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੀਮ੍ ਇਵ ਗਤਂ ਦਸ਼ਾਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਪੂਰਣੀਮ੍
ਉਹ ਸਥਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਕਲਿਕਾਜਾਲਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਮृਦੁਪਲ੍ਲਵਮ੍ । ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਵਿਕਸਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਫਲਮਾਲਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨਰਮ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਲਸਲੇਵਾਰ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਸਨ, ਫੁੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਫਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਮਣਿਗੁਚ੍ਛਕਮ੍ । ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਾਂਸ਼ੁਕਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਂ ਲਤਾਵਿਕਸਨਾਕੁਲਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਕਦੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਨਿਰੰਤਰ ਧਾਗਿਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮਾਪੂਰੈਸ੍ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਸਰ੍ਵਾਮੋਦਰਜਃਪੁਞ੍ਜੈਃ ਪਰਂ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਆਗਤਮ੍
ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਆ ਗਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕਚ੍ਛੇषੁ ਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਲਤਾਪਤ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ । ਪੁष੍ਪੇष੍ਵ੍ ਆਲਯਸਂਲੀਨਾਨ੍ ਵਿਹਗਾਨ੍ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਲਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮੈਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਸ਼ਾਨਾਥਕਲਾਖਣ੍ਡਮृਣਾਲਸ਼ਕਲੈਧਿਤਾਨ੍ । ਅਜਨਾਭ੍ਯਬ੍ਜਿਨੀਕਨ੍ਦਭੋਜਨਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਰਸਾਨ੍
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੰਸ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁੰਢੀਆਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲ੍ਹ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਅਜਨਾਬ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਕਮਲ ਦੇ ਜੜਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਰਥਹਂਸਾਨਾਂ ਪੋਤਕਾਨ੍ ਸਾਮਗਾਯਿਨਃ । ਓਂਕਾਰਵੇਦਸੁਹृਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਪਦ੍ਮਬਿਸਾਸ਼ਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਓਮ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਪਦਮ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਗੀਰ੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਚਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਨਿਜਸ੍ਵਨਾਨ੍ । ਸੁਸ੍ਥਿਰੈਕਤਡਿਤ੍ਪੁਞ੍ਜਨੀਲਮੇਘਸਮੋਪਮਾਨ੍
ਉਹ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਚਾਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਸਵਾਹਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਨੀਲ ਬੱਦਲ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਇਵਾਜ੍ਯਪਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਵੇਦੀਲਤਾਦਲਾਨ੍ । ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਕਾਰ੍ਸ਼ਾਨਵਾਞ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਾਞ੍ ਸ਼ਿਸ਼ੂਞ੍ ਸ਼ਿਖਿਸ਼ਿਖਾਸ਼ਿਖਾਨ੍
ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਵੇਦੀ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਤੋਤਿਆਂ, ਪਤਲੇ ਤੇ ਕਾਲੇ, ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਮੋਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਗੌਰੀਰਕ੍ਸ਼ਿਤਬਰ੍ਹੌਘਾਨ੍ ਕੌਮਾਰਾਨ੍ ਵਰਬਰ੍ਹਿਣਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਦੋਪਨ੍ਯਸ੍ਤਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਸ਼ੈਵਵਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਮੈਂ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਝੁੰਡ ਵੇਖੇ ਜੋ ਗੌਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਨੌਜਵਾਨ ਮੋਰ, ਸਕੰਦ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਵੀਂ ਸਨ।