ਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਰਸਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧੈਰ੍ ਆਭਾਸਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਰਹਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਧੁਨੀ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਛੂਹ, ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।
ਮਹਾਮਹਿਮ੍ਨਾ ਸਹਿਤਮ੍ ਅਹਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤृਭਿਃ । ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਛੂਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਤਾ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਅਕਰਤਾ ਹੈ।
ਅਖਿਲਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਹਂ ਮਮੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਹਮ੍ ਅਥੇਤਰਚ੍ ਚ ਨਾਹਮ੍ । ਇਤਿ ਵਿਦਿਤਵਤੋ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਮੇ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਥ ਵਾਸ੍ਤੁ ਗਤਜ੍ਵਰੋ ਭਵਾਮਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਾਂ; ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਇਹ ਰਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਵਿਗਤੈਨਸਃ । ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਪਦੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਮੇ ਸੁਖਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪੂਰ੍ਣਧਿਯੋ ਧੀਰਾਸ੍ ਸਮਨੀਰਾਗਚੇਤਸਃ । ਨ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਨ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤੇ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਲਙ੍ਘ੍ਯਚਮਤ੍ਕਾਰਾ ਨਾਰਾਯਣਭੁਜਾ ਇਵ । ਰੇਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਖਲਿਤਾਕਾਰਾ ਅਪਰਾ ਇਵ ਮੇਰਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਰੇਮਿਰੇ ਵਨषਣ੍ਡੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ । ਦੇਵੋਪਵਨਮਾਲਾਸੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਚ ਸੁਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਝੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਭ੍ਰੇਮੁਃ ਕੁਸੁਮਪੂਰ੍ਣਾਸੁ ਦੋਲਾਲੀਲਾਬਿਲਾਸੁ ਚ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਨਲੇਖਾਸੁ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੂਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਿਜਿਤਸ਼ਤ੍ਰੂਣਿ ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਚਾਰਮਯਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਇਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਨਾਨਾਰਸਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਾਰਮ੍ਭਾਮ੍ ਇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਹ
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਭਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਇਥੇ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਲੇਸੂ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਲਲਨਾਲਾਸ੍ਯਹਾਰਿषੁ । ਵਿਹਾਰਾਹਾਰਰਮ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਭੋਗੇषੁ ਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਵਿਚੇਰੁਸ਼੍ ਚਾਰੁਚੂਤਾਸੁ ਮਨ੍ਦਾਰਵਲਿਤਾਸੁ ਚ । ਅਪ੍ਸਰੋਗੀਤਪੂਰ੍ਣਾਸੁ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊषੁਰ੍ ਆਚਾਰਪੂਤੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਖਿਲਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਕਰਾਲੇषੁ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯੇषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇਰੁਰ੍ ਹਤਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭੂਰਿਸ਼ਰਾਸੁ ਚ । ਭੇਰੀਭਾਙ੍ਕਾਰਭੀਮਾਸੁ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਣਵਵੀਚਿषੁ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਪਏ ਸਨ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਥੁਃ ਪੁਰੁषਚਿਨ੍ਤਾਸੁ ਹृਤਚਿਤ੍ਤੋਦ੍ਧਤਾਸੁ ਚ । ਸਂਰਮ੍ਭਕ੍ਸ਼ੋਭਰੌਦ੍ਰਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨੀਤਿषੁ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਥਲੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਦੁੰਦ ਦੀਆਂ ਤੀਬਰ ਤੇ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।
ਮਨਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਨੀਰਾਗਮ੍ ਅਨੁਪਾਧਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਅਸਕ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਦਂ ਗਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵ, ਉਹ ਬੇਲਗ, ਉੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਮਮਜ੍ਜ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸਙ੍ਕਟੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ । ਮੁਹੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਯਾਤੇषੁ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ੍ ਸਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਝੀਲ ਵੱਡੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨੋਲ੍ਲਲਾਸ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਕਾਨ੍ਤਯਾ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੇਵ ਜਲਰਾਸ਼ੀ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਮੈਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਮਮ੍ਲੌ ਦੁਃਖਸ਼ੋषੇਣ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇਣੇਵ ਵਨਸ੍ਥਲਮ੍ । ਜਹਰ੍ष ਚ ਨ ਭੋਗੌਘੈਰ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਯੈਰ੍ ਇਵੌषਧਿਃ
ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੁੱਕਣ ਨਾਲ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤੇ ਹਿ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਫਲਂ ਰਾਮ ਨਾਭਿਲੇषੁਰ੍ ਨ ਤਤ੍ਯਜੁਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਫਲ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਛੱਡਦੇ ਸਨ।
ਨੋਦਗੁਃ ਕਾਰ੍ਯਸਮ੍ਪਤ੍ਤਾਵ੍ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਆਯਯੁਃ । ਜਹृषੁਰ੍ ਨ ਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਮ੍ਲੁਰ੍ ਨੈਵ ਚ ਸਙ੍ਕਟੇ
ਉਹ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ 'ਤੇ ਫੂਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਸੁਖ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਰਝਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮੁਮੁਹੁਰ੍ ਨ ਵਿਮੋਹੇषੁ ਮਮਜ੍ਜੁਰ੍ ਨ ਵਿਪਤ੍ਕ੍ਰਮੇ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਚੁਰ੍ ਨ ਸ਼ੁਚਾ ਸ਼ੋਕੇ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ ਨ ਭਵਾਨ੍ ਇਵ
ਉਹ ਭਟਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ; ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪ੍ਰਕृਤਾਚਾਰਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮ ਕੇਵਲਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਗਤਸਂਰਮ੍ਭਮ੍ ਅਪਰਾ ਇਵ ਮੇਰਵਃ
ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਬੇਫਿਕਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ।
ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਾਘਵਾਘਵਿਘਾਤਿਨੀਮ੍ । ਅਨਹਙ੍ਕृਤ੍ਯਲਙ੍ਕਾਰੋ ਵਿਹਰੇਹ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਮਾ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਫੜ ਕੇ ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰ।
ਯਥਾਭੂਤਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਏਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍ਗਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍ । ਮੇਰੁਸ੍ਥਿਰੋ ऽਬ੍ਧਿਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ ਸਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਵਿਗਤਭ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜਬੂਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ।
ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਦਮ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਆਭਾਸਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਨੇਹ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਸਤ੍ਯਂ ਵਾ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਚਿੱਤ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਨਾ ਝੂਠੀ।
ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਦਮ੍ ਅਵਹੇਲਯਾ । ਅਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਵ ਭਵ੍ਯ ਭਵਕ੍ਸ਼ਯੀ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖ, ਹੇ ਉਹ ਜੋ ਹੋਣ ਦੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਕਿਂ ਰੋਦਿषਿ ਘਨੋਦ੍ਵੇਗਂ ਮੂਢਵਚ੍ ਚਾਨੁਸ਼ੋਚਸਿ । ਭ੍ਰਮਸ੍ਯ੍ ਉਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਸੋਮ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਤृਣਂ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੌਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਘਾਹ ਹਿਲਦਾ ਹੈ.
ਅਹੋ ਨੁ ਭਗਵਨ੍ ਨੂਨਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਰੂਪਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸੂਰ੍ਯਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਅਹੋ, ਭਗਵਾਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹੀ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਮਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਙ੍ਗਤਾ ਨੂਨਂ ਮਿਹਿਕਾ ਸ਼ਰਦੀਵ ਮੇ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਾਖਿਲਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਮੇਰੀ ਭਟਕਣ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ.