ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰੇਦਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਚ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ । ਸਦਸਦ੍ਭੂਤਮ੍ ਏਕਂ ਤਚ੍ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੈ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਇਕੋ ਹੀ ਅਸਲ ਹੈ ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਵੇਂ ਹੈ।
ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਆਸ੍ਪਦਂ ਸਰ੍ਵਸਂਵਿਦਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਕਾਰਵਿਹਾਰਸ੍ਥਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਯਕੀਨ ਵਾਲੀ ਅਸਲ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਰ੍ਮਮਰ੍ਮਸਿਰਾਬਦ੍ਧਦੇਹਦੁਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਵਾਹਕਮ੍ । ਅਕਲਂ ਸਕਲਾਧਾਰਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮੜੀ, ਅੰਗ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਇਸ ਅਧੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਦਾ ਇਕੋ ਆਸਰਾ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਂ षੋਡਸ਼ਕਲਂ ਕਲਨਾਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਕਾਰਂ ਨਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਭਾਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਤਾਲੁਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਭ੍ਰੂਨਾਸਾਪੁਟਕੋਟਿਗਮ੍ । ਗਮਾਗਮੋਤ੍ਕਪ੍ਰਾਣਸ੍ਥਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦਿਲ, ਗਲਾ ਅਤੇ ਤਾਲੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਵਾਈ ਚਲਣ ਤੇ ਰੁਕਣ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਭੌਂਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਕੋਟਰਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਕੋਸ਼ਗਮ੍ । ਭੁਵਨਾਡਮ੍ਬਰਾਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦਿਲ-ਕਮਲ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਿਰਸ੍ਕਹਕਾਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਭੂषਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੀਨਾਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਚੇਤਨਾ-ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ 'ਹ' ਧੁਨੀ ਤੇ ਮੁਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਿਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਧਾਰਦਸ਼ਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੁਖਵਾਤਾਹਤਿਭ੍ਰਮੈਃ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਚਿਦ੍ਦੀਪਂ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੋਹ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਉਲਝਣ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਸਰਃਪਦ੍ਮਿਨੀਕਨ੍ਦਤਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਰਞ੍ਜਕਮ੍ । ਜਨਤਾਜੀਵਿਤੋਪਾਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਰੰਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਲੋਕੇ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸਮ੍ਭੂਤਮ੍ ਅਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਾਸ਼ਯਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਹਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਦੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ, ਅਮਰ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਰਸਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧੈਰ੍ ਆਭਾਸਮ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਰਹਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਧੁਨੀ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਛੂਹ, ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।
ਮਹਾਮਹਿਮ੍ਨਾ ਸਹਿਤਮ੍ ਅਹਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤृਭਿਃ । ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਛੂਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਤਾ ਬਣ ਕੇ ਵੀ ਅਕਰਤਾ ਹੈ।
ਅਖਿਲਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਹਂ ਮਮੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਹਮ੍ ਅਥੇਤਰਚ੍ ਚ ਨਾਹਮ੍ । ਇਤਿ ਵਿਦਿਤਵਤੋ ਜਗਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤਂ ਮੇ ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਅਥ ਵਾਸ੍ਤੁ ਗਤਜ੍ਵਰੋ ਭਵਾਮਿ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਾਂ; ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਇਹ ਰਹੇ ਜਾਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਵਿਗਤੈਨਸਃ । ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਪਦੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਮੇ ਸੁਖਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਪੂਰ੍ਣਧਿਯੋ ਧੀਰਾਸ੍ ਸਮਨੀਰਾਗਚੇਤਸਃ । ਨ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਨ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਤੇ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਲਙ੍ਘ੍ਯਚਮਤ੍ਕਾਰਾ ਨਾਰਾਯਣਭੁਜਾ ਇਵ । ਰੇਜੁਰ੍ ਅਸ੍ਖਲਿਤਾਕਾਰਾ ਅਪਰਾ ਇਵ ਮੇਰਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਰੇਮਿਰੇ ਵਨषਣ੍ਡੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਨਗਰੇषੁ ਚ । ਦੇਵੋਪਵਨਮਾਲਾਸੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇषੁ ਚ ਸੁਰਾ ਇਵ
ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਝੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਭ੍ਰੇਮੁਃ ਕੁਸੁਮਪੂਰ੍ਣਾਸੁ ਦੋਲਾਲੀਲਾਬਿਲਾਸੁ ਚ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਨਲੇਖਾਸੁ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਲਾਸੁ ਚ
ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੂਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜੀਬ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਵਿਜਿਤਸ਼ਤ੍ਰੂਣਿ ਚਾਮਰਚ੍ਛਤ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਚਾਰਮਯਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਇਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਨਾਨਾਰਸਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਾਰਮ੍ਭਾਮ੍ ਇਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਹ
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਭਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਇਥੇ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵਿਲੇਸੂ ਰਮਣੀਯੇषੁ ਲਲਨਾਲਾਸ੍ਯਹਾਰਿषੁ । ਵਿਹਾਰਾਹਾਰਰਮ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਭੋਗੇषੁ ਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨੇ ਸਭ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਰਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਵਿਚੇਰੁਸ਼੍ ਚਾਰੁਚੂਤਾਸੁ ਮਨ੍ਦਾਰਵਲਿਤਾਸੁ ਚ । ਅਪ੍ਸਰੋਗੀਤਪੂਰ੍ਣਾਸੁ ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਬ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊषੁਰ੍ ਆਚਾਰਪੂਤੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਖਿਲਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਕਰਾਲੇषੁ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯੇषੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤੇਰੁਰ੍ ਹਤਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੁ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਭੂਰਿਸ਼ਰਾਸੁ ਚ । ਭੇਰੀਭਾਙ੍ਕਾਰਭੀਮਾਸੁ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਣਵਵੀਚਿषੁ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਪਏ ਸਨ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਥੁਃ ਪੁਰੁषਚਿਨ੍ਤਾਸੁ ਹृਤਚਿਤ੍ਤੋਦ੍ਧਤਾਸੁ ਚ । ਸਂਰਮ੍ਭਕ੍ਸ਼ੋਭਰੌਦ੍ਰਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਨੀਤਿषੁ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਥਲੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਦੁੰਦ ਦੀਆਂ ਤੀਬਰ ਤੇ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੇ।
ਮਨਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਨੀਰਾਗਮ੍ ਅਨੁਪਾਧਿ ਗਤਭ੍ਰਮਮ੍ । ਅਸਕ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਦਂ ਗਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵ, ਉਹ ਬੇਲਗ, ਉੱਚ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਮਮਜ੍ਜ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਸਙ੍ਕਟੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ । ਮੁਹੁਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਯਾਤੇषੁ ਕੁਲਸ਼ੈਲਸ੍ ਸਰਸ੍ਸ੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਝੀਲ ਵੱਡੀਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਡੁੱਬਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨੋਲ੍ਲਲਾਸ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਕਾਨ੍ਤਯਾ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੇਵ ਜਲਰਾਸ਼ੀ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਰਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ, ਮੈਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਮਮ੍ਲੌ ਦੁਃਖਸ਼ੋषੇਣ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇਣੇਵ ਵਨਸ੍ਥਲਮ੍ । ਜਹਰ੍ष ਚ ਨ ਭੋਗੌਘੈਰ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਯੈਰ੍ ਇਵੌषਧਿਃ
ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਸੁੱਕਣ ਨਾਲ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸੁਖ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਬੂਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤੇ ਹਿ ਕੇਵਲਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਇष੍ਟਾਨਿष੍ਟਫਲਂ ਰਾਮ ਨਾਭਿਲੇषੁਰ੍ ਨ ਤਤ੍ਯਜੁਃ
ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਫਲ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਛੱਡਦੇ ਸਨ।