ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਗਤੇ ਸੌਹृਦਂ ਪਰਮ੍ । ਅਨਾਤ੍ਮਭੂਤੇ ਦृਸ਼੍ਯੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੇਕਰ ਸੌਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਲੀ ਹੋਈ ਡੂੰਘੀ ਦੋਸਤੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਅਪਣਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਗੁਪ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਮृਤੇ ਭੋਜਨਸ੍ਥੇ ਨਨੁ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਰਾਜਤੇ ਰਜਨੀ ਮੇਘਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ऽਪੀਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰੇ
ਜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੰਨਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯੇ ਤਥਾਭੂਤ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਹृष੍ਯਤਿ । ਨਾਨਾਤਾਚਿਰਗੁਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਲੁਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਕਲਨਾਮਲੈਃ
ਸਦਾ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੈਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੁਕੀਆਂ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ, ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯੇਦਂ ਮਲਂ ਮਲੈਃ । ਦੁਰ੍ਭਾਵਨਮਲਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ੋਧ੍ਯੋ ਯਾਵਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਸਿਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸੋਚ ਦੀ ਮੈਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਹ ਮੈਲ ਲਗਾਤਾਰ ਧੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੈਲਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਧਾਰਮਿਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁਰ੍ਵਾਸਨੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਗਤਿ ਚੇਤਸਿ । ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੇ ਸਿਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਕੁਙ੍ਕੁਮਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਜਦ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਦਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਕਲਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਕਾਲੇषੁ ਤ੍ਰਿष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਕਂ ਸਮਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵੇਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਾਰੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਜਗਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ, ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ—ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘਟਪਟਾਦਿਮਤ੍ । ਜਗਜ੍ਜਨਿਤਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦਮ੍ ਇਤਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਘੜਾ ਹੋਵੇ, ਕਪੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਫੈਲਾਵਟ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਮਮੇਹਾ ਨ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਤਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੋੜ। ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਰਕ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਮਾਂਸਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਥੀਨ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਵਪੁਃ । ਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਨਂ ਚਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਤਾ
ਮੈਂ ਹੀ ਲਹੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਸ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਡੀਆਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹਾਂ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤृਣਮ੍ ਅਹਂ ਵਲ੍ਲੀ ਗੁਲ੍ਮੋ ऽਹਂ ਕਾਨਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ਼ੈਲਸਾਗਰਸਾਰ੍ਥੋ ऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵੇਤ੍ਥਂ ਕਿਲ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਘਾਹ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਬੇਲ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਬੂਟਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਆਦਾਨਦਾਨਸਙ੍ਕੋਚਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਭੂਤਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵ੍ਯਾਤਤਰੂਪਧृਤ੍
ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਾਙ੍ਕੁਰਾਦੀਨਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਦ੍ਭਾਵਨੈषਣਾਃ । ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਬੇਲਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੇ ਉੱਗਣ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚ ਯਃ । ਸੋ ऽਯਂ ਚਿਦ੍ ਅਹਮ੍ ਏਕਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਚਿਦ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ऋਤਂ ਜ੍ਞ ਇਤਿ ਨਾਮਭਿਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਗਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਚੇਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ, ਅਸਲ, ਸੱਚ, ਹਕੀਕਤ, ਗਿਆਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੱਤ, ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਭਾਸਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਵਬੋਧਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭੂਯਤੇ
ਇਹ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵ੍ਰਾਤਸਮਸ੍ਤਕਲਨਾਚਿਤਮ੍ । ਭੇਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਭਾਸਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਈਆਂ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ, ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਭਾਸਕਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਨ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ—ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਰਤਗਲਤ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਚਿਦ੍ਧਾਰਾਵਹਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਆਲੋਕਸ੍ ਸਮਨੋਮੌਨਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਮृਤਂ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਅਮਰ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨਿਰੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੌਨ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਅਨਾਰਤਗਲਦ੍ਰੂਪਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਨੁਭਵਾਮृਤਮ੍ । ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਕਚਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਲੇਪਕਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੱਗ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।
ਸੁषੁਪ੍ਤਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕਵਿਮਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਸਮ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਸਮਾਭਾਸਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਵਿਵਾਸਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ।
ਖਣ੍ਡਾਦਿਸ੍ਵਾਦੁਸਂਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਈषਦ੍ ਯਤ੍ਰਾਨੁਤਿष੍ਠਤਿ । ਚਿਤ੍ਤਾਦਿष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧੇषੁ ਤਚ੍ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਸੁਆਦ ਦੀ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅਨੁਭੂਤੀ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਤੇ ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਦ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਹੋਣ, ਉਹ ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ।
ਕਾਨ੍ਤਾਸਂਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਮੁਦਿਤੇ ਸਤਿ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤ੍ਯਯਸਤ੍ਤਾਤ੍ਮ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਜਦ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਭੂਮਿष੍ਠਨਰਦृष੍ਟੀਨਾਂ ਲਗ੍ਨਾਨਾਂ ਖੇ ਨਿਸ਼ਾਕਰੇ । ਯਾ ਖਸ੍ਥਾ ਤਨ੍ਤੁਵਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਸ੍ ਤਚ੍ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੰਦ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜੋ ਤੰਤੂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ-ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ।
ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿਕਲਨਾਵਿਕਲਂ ਨਿਰ੍ਮਨਸ੍ ਤਥਾ । ਸਤ੍ਯਾਨੁਭਵਰੂਪਾਤ੍ਮ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਸ੍ਤੁਤਾਧ੍ਵਗਾਲੋਕੇ ਮਨਸ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ । ਯਾ ਪ੍ਰਤੀਤਿਰ੍ ਅਨਾਗਸ੍ਕਾ ਤਚ੍ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਗਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਪਾਪ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮ-ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ।
ਭੂਵਾਰ੍ਯਨਿਲਬੀਜਾਨਾਂ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੇ ऽਙ੍ਕੁਰਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਉਦ੍ਗਮਨੀ ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਚ੍ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਆਤਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬੀਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਰ ਫੁਟਣ ਦੇ ਕੰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮ-ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ।
ਖਰ੍ਜੂਰਨਿਮ੍ਬਬਿਮ੍ਬਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਯਾਸ੍ਵਾਦਸਤ੍ਤਾ ਲੀਨਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਸਮਮ੍
ਖਜੂਰ ਤੇ ਨਿੰਬ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਤ੍ਹਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸ ਦੀ ਅਸਲ ਜੋ ਅੰਦਰ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਖੇਦਾਨਨ੍ਦਵਿਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਂਵਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਨਨੋਦਯਾ । ਲਾਭਾਲਾਭਵਿਧੌ ਤੁਲ੍ਯਾ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੇਤਨਾ ਮਨ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਵਿਚ ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯਾਵਦ੍ ਭੂਮੇਰ੍ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਦृष੍ਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਤਤਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਧਾਗਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ।
ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸੁषੁਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਸਤਤੋਦਿਤਮ੍ । ਤੁਰ੍ਯਰੂਪਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਨਾਮਯਃ
ਜਾਗਣ ਵਿਚ, ਸੁੱਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਚੌਥਾ ਅਵਸਥਾ ਹਾਂ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ—ਚੇਤਨਾ, ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੈ।