ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸੋਦੇਤਿ ਭਾਵਨਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਤ੍ਯੇ ਨਿਜੇ ਰੂਪੇ ਯਯਾਨ੍ਤਃ ਪਰਿਲੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ', ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਭਾਵਨਾ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਜ੍ਞਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪੀਤੇ ऽਮृਤੇ ऽਮृਤਮਯਃ ਕੋ ਨਾਮ ਨ ਭਵੇਤ੍ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਬਚਦਾ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਚੇਤੋ ਯਦ੍ ਏਵਾਹਰਤਿ ਤਦ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕਾਭ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਭਵਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤਨ੍ ਮੁਧੈਵੇਤਿ ਜ੍ਞਾਤੇ ਸੋਦੇਤਿ ਭਾਵਨਾ । ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਤੀਤਿਰ੍ ਅਖਿਲਾ ਯਯਾ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਝੂਠ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਭਾਵਨਾ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਝੂਠੀ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਦ੍ ਏਵੇਤਿ ਤਤੇ ਜ੍ਞਾਤੇ ਸੋਦੇਤਿ ਭਾਵਨਾ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਤ੍ਯੇ ਤਤੇ ਸ੍ਫਾਰੇ ਯਯਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ 'ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਹੈ', ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਅੰਦਰੋਂ ਠਹਿਰਾਵ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਭੂਤੇ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਯਥਾਰੂਪੇ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤੇ । ਭਾਵਨਾ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰਾਙ੍ਗ ਕਦਾਚਨ
ਭਾਵਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਟਿਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲ ਹੈ, ਜੋ ਥਾਪੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਪਿਆਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਸ਼ਤੋਪਯਾਤੇ ऽਪਿ ਵਿਸ੍ਮृਤੇ ऽਪਿ ਨਿਜੇ ਜਨੇ । ਅਬਨ੍ਧੁਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਨਿਹ੍ਯਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਬਲਾਨ੍ ਮਨਃ
ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਣ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਭੁੱਲ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ऽਪਿ ਹਿ ਭਵਭ੍ਰਮੇ । ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਵਿਮਲੇ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪਰਾਂ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਹੋਣ ਤੇ ਭੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੁੱਚਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਸਂਸ੍ਥੇ ऽਪਿ ਪਰੇ ਬਨ੍ਧਾਵ੍ ਇਵਾਸ਼੍ਰਿਤੇ । ਬਨ੍ਧੁਭਾਵਂ ਗਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਨੋ ਯਾਤਿ ਨ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੂਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਸਰਾ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣਾਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਗੁਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਵਿषੇ ਭੋਜਨਸ੍ਥੇ ਨਨੁ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਨਿਵृਤ੍ਤਾਪਿ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਪਿ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਚਕੋਰਵਤ੍
ਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਯਾਦ ਦਬੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਭਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਕੋਰੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਚੰਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣੀ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸ਼ਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਗਤੇ ਸੌਹृਦਂ ਪਰਮ੍ । ਅਨਾਤ੍ਮਭੂਤੇ ਦृਸ਼੍ਯੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਾਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜੇਕਰ ਸੌਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਲੀ ਹੋਈ ਡੂੰਘੀ ਦੋਸਤੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਅਪਣਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਗੁਪ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਮृਤੇ ਭੋਜਨਸ੍ਥੇ ਨਨੁ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਰਾਜਤੇ ਰਜਨੀ ਮੇਘਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ऽਪੀਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰੇ
ਜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੰਨਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯੇ ਤਥਾਭੂਤ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਹृष੍ਯਤਿ । ਨਾਨਾਤਾਚਿਰਗੁਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਲੁਪ੍ਤੇ ऽਪਿ ਕਲਨਾਮਲੈਃ
ਸਦਾ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੈਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੁਕੀਆਂ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ, ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਾਵਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯੇਦਂ ਮਲਂ ਮਲੈਃ । ਦੁਰ੍ਭਾਵਨਮਲਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਸ਼ੋਧ੍ਯੋ ਯਾਵਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਸਿਤਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸੋਚ ਦੀ ਮੈਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਹ ਮੈਲ ਲਗਾਤਾਰ ਧੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੈਲਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਧਾਰਮਿਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਦੁਰ੍ਵਾਸਨੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਗਤਿ ਚੇਤਸਿ । ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੇ ਸਿਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਕੁਙ੍ਕੁਮਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਜਦ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁਥਰੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਕੇਸਰ ਦਾ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਕਲਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਕਾਲੇषੁ ਤ੍ਰਿष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਕਂ ਸਮਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵੇਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸਾਰੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਜਗਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ, ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ—ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘਟਪਟਾਦਿਮਤ੍ । ਜਗਜ੍ਜਨਿਤਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦਮ੍ ਇਤਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਘੜਾ ਹੋਵੇ, ਕਪੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਫੈਲਾਵਟ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਮਮੇਹਾ ਨ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਤਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਲੋੜ। ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਰਕ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਮਾਂਸਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਥੀਨ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਵਪੁਃ । ਚਿਦ੍ ਅਹਂ ਚੇਤਨਂ ਚਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਤਾ
ਮੈਂ ਹੀ ਲਹੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਮਾਸ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਡੀਆਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹਾਂ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤृਣਮ੍ ਅਹਂ ਵਲ੍ਲੀ ਗੁਲ੍ਮੋ ऽਹਂ ਕਾਨਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਸ਼ੈਲਸਾਗਰਸਾਰ੍ਥੋ ऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵੇਤ੍ਥਂ ਕਿਲ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਘਾਹ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਬੇਲ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਬੂਟਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਆਦਾਨਦਾਨਸਙ੍ਕੋਚਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਭੂਤਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵ੍ਯਾਤਤਰੂਪਧृਤ੍
ਜੋ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਾਙ੍ਕੁਰਾਦੀਨਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਉਦ੍ਭਾਵਨੈषਣਾਃ । ਚਿਦਾਤ੍ਮਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਬੇਲਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਦੇ ਉੱਗਣ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚ ਯਃ । ਸੋ ऽਯਂ ਚਿਦ੍ ਅਹਮ੍ ਏਕਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚੇਤਨਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਚਿਦ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ऋਤਂ ਜ੍ਞ ਇਤਿ ਨਾਮਭਿਃ । ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਗਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਚੇਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ, ਅਸਲ, ਸੱਚ, ਹਕੀਕਤ, ਗਿਆਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੱਤ, ਸਿਰਫ਼ ਚੇਤਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਭਾਸਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਵਬੋਧਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭੂਯਤੇ
ਇਹ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵ੍ਰਾਤਸਮਸ੍ਤਕਲਨਾਚਿਤਮ੍ । ਭੇਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਭਾਸਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍
ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਈਆਂ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਰਛਾਂਵਾਂ, ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਵਭਾਸਕਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਨ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਧੁਨੀ ਆਦਿ—ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਰਤਗਲਤ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਚਿਦ੍ਧਾਰਾਵਹਨਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਆਲੋਕਸ੍ ਸਮਨੋਮੌਨਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਮृਤਂ ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਅਮਰ ਚਿੱਤ-ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਨਿਰੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੌਨ ਵਾਂਗ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਅਨਾਰਤਗਲਦ੍ਰੂਪਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਨੁਭਵਾਮृਤਮ੍ । ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਕਚਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮ੍ ਅਲੇਪਕਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੱਗ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।
ਸੁषੁਪ੍ਤਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਲੋਕਵਿਮਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਸਮ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਸਮਾਭਾਸਂ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਵਿਵਾਸਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ।