ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਤੋ ਲੋਕੇ ਜ੍ਞਾਨਾਵਤਾਰਣੇ । ਸਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ?
ਪਰਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਭਾਵਵਸ਼ਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਜਾਤਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਮਯੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਅਮ੍ਬੁਨਿਧਾਵ੍ ਇਵ
ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਸृष੍ਟ੍ਵੈਵਮ੍ ਆਤਤਂ ਸਰ੍ਗਂ ਸਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸਕਲਾ ਗਤੀਃ । ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਕਾਲਸ੍ਯ ਕृਤਾਦੇਃ ਕ੍ਸ਼ਯ ਆਗਤੇ । ਮੋਹਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦੋਂ ਸਤਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਯੁਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਯੋਜ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍ । ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮਹੀਪੀਠੇ ਲੋਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾਹਂ ਪ੍ਰਹਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਭੇਜੇ ਗਏ।
ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮੇਣ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਮਨੋਮਹਾਮਯੋਤ੍ਤਬ੍ਧਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਲੋਕਮ੍ ਈਰਿਤਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੁਰਾ । ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤਨੁਤਾਂ ਗਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਵਿਧਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਨਿਯਮਾਯ ਚ । ਪृਥਗ੍ਦੇਸ਼ਵਿਭਾਗੇਨ ਭੂਪਾਲਾਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਬਹੂਨਿ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਵਨੌ । ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਉਦਿਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ
ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਬਣਾਏ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਕਾਲਚਕ੍ਰੇ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤੋ ਵਿਗਲਿਤੇ ਕ੍ਰਮੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਭੋਜਨਪਰੇ ਜਨੇ ਸ਼ਾਲ੍ਯਰ੍ਜਨੋਨ੍ਮੁਖੇ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਢੀਲਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਉਗਾਉਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿषਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਭੁਜਾਮ੍ । ਦਣ੍ਡ੍ਯਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭੁਵਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਨਾ ਭੂਪਾ ਮਹੀਂ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਅਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ ਤਦ੍ ਆਯਾਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ ਸਹ ਦੀਨਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਜੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਦੈਨ੍ਯਾਪਨੋਦਾਰ੍ਥਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸृष੍ਟਿਕ੍ਰਮਾਯ ਚ । ਤਤੋ ऽਸ੍ਮਦਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਹਤ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਢੰਗ ਠੀਕ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਤੇਨੇਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਜਸੁ ਵਰ੍ਣਿਤਾ । ਤਦਨੁ ਪ੍ਰਸृਤਾ ਲੋਕੇ ਰਾਜਵਿਦ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਦਾਹृਤਾ
ਇਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਵਿਦ੍ਯਾ ਰਾਜਗੁਹ੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਗ੍ਰਨ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵ ਰਾਜਾਨਃ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਦੁਃਖਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਰਾਜ-ਗਿਆਨ, ਰਾਜ-ਰਹੱਸ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਕ ਗ੍ਰੰਥ—ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਖ-ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।
ਅਥ ਰਾਜਸ੍ਵ੍ ਅਤੀਤੇषੁ ਬਹੁष੍ਵ੍ ਅਮਲਕੀਰ੍ਤਿषੁ । ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਦ੍ ਰਾਮ ਜਾਤੋ ऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਹਾਵਨੌ
ਹੁਣ, ਬਹੁਤ ਸਾਫ-ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ਼ਰਥ ਤੋਂ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ।
ਤਵ ਚਾਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਾਤਂ ਮਨਸਿ ਪਾਵਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਚਾਰੁ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਅਰਿਮਰ੍ਦਨ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾ ਵੈਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਭਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਧੋਰ੍ ਅਪਿ ਵਿਵੇਕਿਨਃ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਰਾਮ ਰਾਜਸਮ੍
ਹਰ ਭਲੇ ਤੇ ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਵੈਰਾਗ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ, ਤੇ ਇਹ ਰਾਜ-ਵੈਰਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਚਮਤ੍ਕਾਰਕਰਂ ਸਤਾਮ੍ । ਤਵਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਜਮ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਇਹ ਅਜੋਖਾ ਵੈਰਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਵੈਰਾਗ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਵਿषਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋ ਨਾਮ ਨ ਵਿਰਜ੍ਯਤੇ । ਸਤਾਂ ਤੂਤ੍ਤਮਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਵਿਵੇਕਾਦ੍ ਏਵ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਗੰਦਾ ਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਪਰ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਵਿਰਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਵਿਨੈਵ ਹਿ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਜਾਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਤ ਏਵਾਮਲਮਾਨਸਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤੀ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਚਮਤ੍ਕਾਰਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਿਰਕ੍ਤਯਾ । ਰਾਜਤੇ ਹਿ ਧਿਯਾ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਯੁਵੇਵ ਵਨਮਾਲਯਾ
ਆਦਮੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੀ ਅਚੰਭੀ ਤੇ ਵਿਰਕਤੀ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਵਿਵੇਕੇਨ ਸਂਸਾਰਰਚਨਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਵਿਰਾਗਂ ਯੇ ऽਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤ ਏਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਰਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ।
ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਵਸ਼ਾਦ੍ ਏਵ ਵਿਚਾਰ੍ਯੇਦਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਬਲਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਾਂਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮ੍ ਆਪਦਂ ਦੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋ ਨ ਵਿਰਜ੍ਯਤੇ । ਤਦ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸ੍ਵਤੋ ਯਦ੍ ਅਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨ, ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਦੁਖ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਪਰ ਜੋ ਵਿਰਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਰਿਮਵਿਰਾਗਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਹਤ੍ਤਾਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਗਤਃ । ਯੋਗ੍ਯੋ ऽਸਿ ਜ੍ਞਾਨਸਾਰਸ੍ਯ ਬੀਜਸ੍ਯੇਵ ਮृਦੁਸ੍ਥਲਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਣਾਵਟ ਦੇ ਵਿਰਾਗ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹੋ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਯੋਗ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਮਿੱਟੀ ਬੀਜ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਥਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਵਿਵੇਕਮ੍ ਅਨੁਧਾਵਤਿ
ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਦਾਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਭਿਸ਼੍ ਚਿਰਕਾਲਵਿਵੇਕਤਃ
ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ, ਤਪ, ਨਿਯਮ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ—
ਦੁष੍ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੇ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਚਾਰਣੇ । ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਜਨ੍ਤੋਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।